Zeepaardje

Vanochtend waren Kind-I en ik op stap. Met z'n 2-en, zonder gedoe en boodschappenrondes. We hadden alle tijd en we hadden ook een doel.
Omdat Kind-I van de week zijn zwemdiploma had gehaald, mocht hij vandaag een steen uitzoeken bij die aardige stenen-man van de Albert Cuyp. De stenenman vindt het leuk om kinderen te vertellen waar stenen vandaan komen, hoe ze heten en hoe je ze het beste kunt bewaren. Vorige week sprak ik hem alleen en had ik met hem afgesproken dat ik terug zou komen met mijn zoon EN zijn stenen-doos.
Vandaag stonden wij dus met de stenen-doos op de Albert Cuyp. De stenen-man vertelde over de stenen die Kind-I tot nu toe had verzameld. Er zaten mooie stenen bij, vond hij.
Dat er mooi stenen bij zitten, komt weer door Opa. Opa was vroeger edelsmid en verzamelde stenen. Die stenen gebruikte hij soms voor sieraden.
Voor zijn 8-ste verjaardag had Kind-I van Opa & Oma een mooie stevige doos gekregen met stenen die Opa nog had liggen en schelpen die Oma in de loop der jaren had verzameld.

De stenen-doos is de grootste schat van Kind-I.

Ondanks de mooie verzameling stenen van de stenen-man, koos Kind-I voor een een Zeepaardje. Een prachtig Zeepaardje in een kartonnen doosje op een stukje schuimplastic.
De stenen-man vertelde nog even snel dat het Zeepaardje niet zo kwetsbaar was als het eruit zag. Het was geprepareerd en zou niet zomaar stuk gaan. Wel moesten we het Zeepaard uit de buurt van onze kat houden, want die zou hem beschouwen als een lekker hapje.





Het Zeepaardje paste niet in de stenen-doos. Diverse Doe-het-Zelf-winkels later hadden wij nog steeds geen stevige schroevendoos waarin het Zeepaard zou kunnen wonen. Euro-Land (voorheen Knaak-land) bracht uitkomst. Een geweldige schroevendoos, met aan 2 kanten vakjes en 1 vakje dat groot genoeg was voor het Zeepaardje.

Tevreden gingen wij huiswaarts.

De hele terugweg werden wij aangesproken door nieuwsgierige Amsterdammers die wilden weten wat er in die doos zat, waar de stenen vandaan kwamen en Kind-I prezen met zijn mooie verzameling. Natuurlijk moest bij iedere stop ook het net aangeschafte Zeepaard uit z'n zakje.
In de tram gaf een vriendelijke mevrouw vrijwillig het plastic zakje waar eerder haar hyacint in zat af. Voor het doosje van het Zeepaardje.
Een oudere mevrouw tegenover me verzuchtte dat zij zou willen dat haar kleinkinderen ook een stenen-verzameling zouden hebben in plaats van de hele dag achter de computer te hangen. Om niet de indruk te wekken dat wij een Heilig Gezin zijn waar alleen met educatief speelgoed wordt rondgestrooid, heb ik haar maar uitgelegd dat wij onze kinderen ook regelmatig achter de computer uittrekken.

De trambestuurder wilde ook nog vanalles weten over de stenen-doos en Zeepaard, de meneer 5 bankjes verderop vertelde dat hij vroeger ook een stenen-verzameling had en zo kletsten wij in Lijn 24 met z'n allen over Vroeger en Verzamelen en Stenen.
Amsterdammers houden van stenen en Zeepaardjes. En van kinderen. Of ze bemoeien zich gewoon graag tegen alles & iedereen aan. Maakt allemaal ook niet zoveel uit.
Deze zaterdagochtend was Amsterdam op haar best.

Tussen Kunst & Kitsch

Opknappen Geen Bezwaar

Gisteren hadden wij onze eerste afspraak met een heuse makelaar. U weet wel, dat huisje (in archief) waar u zo aardig uw mening over gegeven heeft.
Het betrof een stuurse Zaanse meneer.
Eerst maar de tuin in. Wij werden nogal blij van die tuin, want groot en voorzien van een zooitje rommelige schuren. Wij houden erg van rommelige schuren.
Daarna naar binnen.
Via een klemmende deur naar een piepklein keukentje en iets als een w.c.
In de woonkamer zat de huidige bewoonster. Omdat dit onze eerste afspraak was en wij dus niet weten hoe je je dient te gedragen als je op jacht bent naar het huis waar de bewoner nog gewoon op de bank zit, hebben wij maar net gedaan alsof we op bezoek waren.
Ondertussen tegenover de Makelaar de houding aangenomen alsof wij door de wol geverfde huizenkenners zijn en heus ook wel zien dat die radiatoren vervangen moeten worden en dat de vloer nogal bobbelt.
Boven 3 slaapkamers. Dat wil zeggen, 3 kamers voor mensen niet groter dan zo'n 1.60m. Omdat het hele idee van het Nieuwe Huis gebaseerd was op het feit dat Kind-I en II ooit boomlange pubers worden met heavy metal-muziek en bezoekende vrienden&vriendinnen, zagen wij al rap dat de toekomstige elektrische gitaar-met-versterker, het aquarium, de boekenkast, de klerenkast, het bureau-voor-huiswerk en alle overige zooi niet in dit poppenhuisje ging passen.





Maar ja, onervaren als wij zijn wisten wij niet goed of je dat nou gelijk&meteen tegen zo'n Makelaar kunt zeggen. Hij was tenslotte ook helemaal uit Wormerveer komen rijden en om hem nou na 10 minuten de rug toe te keren leek ons ook zo wat.
Dus wij hebben nog maar even wat bouwtechnische kreten uitgestoten. Ja, nieuwe dakkapel moet erop; Ja isolatie overal moet ook; En kijk eens, hier kunnen we dan de aanbouw maken.
Ondertussen speelden de kinderen in de tuin.
Mooie tuin.
Lang ook.
Met uitzicht op foto boven dit log.

Hoe het met die haven zat, vroeg ik aan de stuurse meneer. Dat die ging uitbreiden, zei de stuurse meneer. Tot aan die-en-die weg. En laat dat nou net de weg zijn die achter die mooie lange tuin loopt. Maar dat dat nog best 10 jaar kon duren, bemoedigde de stuurse meneer.
Waarop wij een snel rekensommetje maakten dat als wij al de euvele moed zouden hebben dit poppenhuisje te vertimmeren tot een fijn woonpaleisje, dat dan tegen de tijd dat het bewoonbaar was, er een blok haven-industrie in de tuin zou staan. En dat verkoopt ook weer niet lekker. Dachten wij praktisch.

De stuurse meneer gaf ons ook nog wat papieren mee over wat er zoal achter zou blijven in het huis en wat meegenomen zou worden.
Achter te laten: Laminaat.
Huh? Wij zagen alleen bobbelig zeil.
Maar de fijne deur-klopper zou er ook blijven hangen. Hoezee.

Afijn. Een half uur later zaten wij in auto op weg naar onze te kleine A'damse etage. Bij binnenkomst merkten wij op dat onze 33 m2 grote woonkamer toch best mooi was. Goeie vloer ook.
Daarna hebben wij de kinderen laten badderen in de Grote Rode Teil in onze piepkleine douche, eten gekookt in onze puinhoop-keuken en hebben we op onze uitgezakte IKEA-bank bedacht dat we dit vaker moeten doen. Je plukt een leuk & betaalbaar huis uit de folder, maakt een afspraak met een Makelaar, kijkt eens rond, en gaat vervolgens naar je eigen huis om te constateren dat het allemaal best meevalt met die krappe A'damse etage.
Wij zijn weer even tevreden.
Voor een weekje, in elk geval.

16 januari 2003




Het lijkt wel lente in Amsterdam.

Five Minutes of Fame

Vrouw Van

Vandaag heb ik weer 5 kranten doorgespit. Nee hoor, ik heb geen 5 abonnementen maar die kranten liggen op m'n werk (want die geeft ze tenslotte voor het merendeel uit) en in de pauze lees je die dan. Zo doen wij dat daar.

In 1 van die kranten stond een heel geestig stripje. Ik heb het stripje niet meer en ik weet ook de tekenaar niet, dus ik ga het nu even voor u beschrijven. Geen idee of het beschrijven van een stripje de inhoud van het stripje niet volkomen doodslaat, maar dat weten we dan aan het einde van dit bericht.

Stripje:
3 plaatjes.

Plaatje-1: Balkenende schaatst met zijn dochter. Om hem heen schaatsen een paar beveiligingsmannetjes. Balkenende zegt tegen z'n dochter "leuk he?". Een van de beveiligingsmannetjes houdt intussen een groot bord omhoog waarop staat: nog 13 minuten!

Plaatje-2: een auto in een straat. Op die auto 2 megafoons. Een campagne-auto dus. Uit die megafoons schalt de volgende boodschap: Barbara! Schat! Ik rij door onze straat. Leuk he? Doei!

Plaatje-3: Een televisie in een kamer en op het scherm is het hoofd van meneer Zalm te zien. Voor de televisie knielt mevrouw Zalm en kust haar man op het scherm: welterusten schat.

Nou. Leuk he? Ik vond hem leuk. Maar misschien had je hem moeten zien. Ik geloof dat dat toch het beste is.
In elk geval: Je zal maar de Vrouw Van zijn in campagne-tijd. Als je dan mevrouw Bos heet, ben je ook nog net getrouwd met zo'n afwezige echtgenoot. En die dochter van JP speelt vast straks in het volgende *wie-is-die-schaatsende-man-naast-me-spotje" mee.
Bah.
Zielig.

Prijsvraag

Puntjes erin - Puntjes eruit




Een tijdje geleden ging ik stoppen met roken. Helemaal gewoon zelf, zonder hulpmiddelen als pleisters en pep-talk. Dat deden meer mensen en ik had mezelf ingeschat als een doorzetterig type die dat klusje wel eens zou klaren. Dat het niet makkelijk zou worden vermoedde ik al, maar wist ik niet zeker. Het was namelijk de aller-eerste keer dat ik stopte met roken.

De eerste 3 weken was ik bibberig, sliep slecht en was ik geen toonbeeld van fatsoen en innerlijke beschaving richting mijn omgeving. Na die 3 weken hield het gebibber op en was ik een ander mens. Ik rookte niet meer, maar dronk ook geen glas wijn meer, ik ging vroeg naar bed en de dagen gleden als een soort saaie waas aan mij voorbij. Bovendien werd ik alsmaar ziek, kreeg keelpijn, hoestte m'n longen uit m'n lijf en voelde me allesbehalve die frisse&stankloze vrouw die ik me had voorgesteld.
De huisarts meldde mij dat ziek worden als gevolg van stoppen met roken heel normaal was. Niet erg bemoedigend, gaf hij ook toe, maar hoorde er wel bij. Iets met ontgiften en tot dan toe verdoofde trilharen die nu hun werk weer deden.

Na anderhalve maand rookvrij te zijn geweest ging ik naar Barcelona. Ik ben nogal bang in vliegtuigen. Een paar dagen voor de vlucht stak ik soms weer een sigaret op. Het was vies maar het kalmeerde ook. Mijn Barcelona-gezelschap opperde dat stoppen-met-roken met zoiets griezeligs als vliegen in het vooruitzicht misschien niet zo'n handig geval van timing was, en dat ik me maar een beetje kalm moest houden met af en toe een peuk.

Ik rookte dus weer. Eerst 2 sigaretten per dag, toen 5 en al rap zat ik op m'n oude 10 a 15.

Mijn werkgever tamtamde eind december het verheugende bericht rond dat er een heuse Stoppen-Met-Roken-Cursus zou worden gegeven op het werk. Met een officiele Tjakka-Mevrouw en met een behandeling volgens Auriculo Therapie.
Fijne bijkomstigheid zou zijn dat je met je naaste collega's het Horror-Traject in zou gaan en elkaar op het werk zou kunnen ondersteunen als het allemaal een beetje uit de hand zou lopen qua scheld-en vloekpartijen en ander onhebbelijk gedrag.

Donderdag 9 januari zaten wij junks in een groepje in een vergaderzaal te luisteren naar een opbeurende Tjakka-Talk van een mevrouw die bovendien wel 100 redenen wist waarom je niet zou hoeven roken. De enigen die mij zijn bijgebleven is dat je rookt om de ontwenningsverschijnselen op te heffen en nergens anders om
en
dat als je alle tijd die je per dag steekt in roken op zou tellen, dat niet meer zou zijn dan hooguit 2 uur en dat je je dus niet de resterende 22 uur volkomen kut voelt. Zo over het algemeen.
Of zoals zij het samenvatte: Niet-Rokers voelen zich altijd zo als een Roker zich voelt als hij rookt.

Afijn.
Een voor een lieten wij ons na de Tjakka-Talk 3 ijzeren puntjes in ons oor jagen en kregen een magneetje en een boekje mee. Dat magneetje moest je over die 3 puntjes bewegen als je voelde dat je wilde roken. Wat je natuurlijk de godganse dag wilt, dus ik heb wel wat vreemde blikken naar mij toegeworpen gezien in de Tram, in de Albert Heijn en op het Schoolplein. -Vrouw wrijft heftig met groen magneetje over Oor -
Het moet eruit hebben gezien als de laatste omgevingsvriendelijke masturbatie-variant.

Het boekje was een herhaling van de Tjakka-Talk en moesten wij zo'n 10 keer lezen. Zei de mevrouw. Je moest jezelf als het ware hersenspoelen met het idee dat je Niet Rookt. Punt.
Aanstaande donderdag worden de 3 puntjes uit het oor verwijderd en krijgen we 1 puntje in het andere oor. Dat puntje schijnt de bijbehorende vreetbuien te onderdrukken waardoor je geen niet-rokende oliebol wordt vanwege anderssoortige orale behoeftebevrediging. (ik heb al verschillende verzoeken binnen om vooral dat laatste puntje achterover te drukken en bij de diverse afvallende medemens in het oor te schieten.)

Zojuist heb ik de Tjakka-Mevrouw een mailtje gestuurd. Dat ik rook als een gek. Dat ik mezelf nu niet alleen een vieze stinkende rokerd vind, maar dat ik barst van het schuldgevoel en me rot schaam dat ik zo'n slap watje ben. En bij de gedachte aan dat slappe watje steek ik acuut een sigaret op. Dus dat het niet zo werkt.

Ik weet natuurlijk best waarom het niet werkt. Ik ben helemaal niet gemotiveerd op dit moment. Ik heb 100 andere dingen aan m'n hoofd en daar zit stoppen-met-roken nu niet bij. Dus dat ik voorstel dat ze donderdag de 3 puntjes (a raison van 140 uuro) eruit haalt, en dat andere puntje ook maar even achterwege laat. En dat we een nieuwe afspraak maken als ik het met mezelf eens ben.
In mijn hoofd.
Niet in m'n oor.
Want stoppen met roken zit helemaal niet in je oor.
Stoppen met roken zit tussen je oren.
Dat weet ik nu, want ik ben inmiddels hartstikke ervaringsdeskundig.
Helaas.

Stem

Gisteren een (voor mij) nieuwe Stemtest gedaan.
Omdat ik te lui ben om alle partij-programma's door te nemen (wat je heden ten dage wel hoort te doen) vul ik tegenwoordig wel vaker wat stemtestjes in. Gelukkig kwam er nog geeneen met de LPF of ChristenUnie om de hoek maar die van gisteren zette me wel aan het denken.

Ik heb zolang ik me kan herinneren PvdA gestemd. De laatste keer SP. Omdat ook ik vond dat de boel aardig ingesukkeld was en Jan Marijnissen op mij een zeer vrolijk-stemmende uitwerking heeft.

Het voordeel van de Writersblock-stemtest is dat je in je mailbox een prettige toelichting op je antwoorden kunt ontvangen. Dus je vult de vragen in, zonder vooringenomen Dit-Is-Het-Standpunt-Van-Mijn-Partij, dus ik kies voor antwoord B.
Bovendien is dat afwegen van je eigen prioriteiten ook wel eens nuttig. Vind ik het bijvoorbeeld belangrijker dat de wachtlijsten in de zorg worden weggewerkt of wil ik liever meer geld voor onderwijs? Dit soort zaken staan met z'n 2-en in 1 pakket. Dus je moet kiezen.
Nou was kiezen toch al het hele idee van verkiezingen dus dat komt goed uit.

De uitslag van Writersblock zegt met volle overtuiging dat ik PvdA moet stemmen. Terwijl ik eigenlijk van plan was de SP nog een kans te geven. Maar Writersblock zegt dat ik het helemaal niet zo eens ben met de partij-punten van het SP-programma. Ze zeggen zelfs dat ik, na de PvdA, het best kan stemmen op Groen Links. En dat was ik al he-le-maal niet van plan!

Dus wat nu? Gaan we Jan M. nog een keer in de strijd gooien (dus louter&alleen op charisma en overtuigingskracht want veel partijpunten schijn ik niet te delen) of laten we Wouter B. zijn ongelofelijke media-offensief afmaken?

Aangezien het bij verkiezingen toch vooral hoort te draaien om de Inhoud en Partij-Programma's denk ik dat het de PvdA weer gaat worden.
En dat Wouter B. zo'n charmant koppie heeft is dan mooi meegenomen.

Onbeschrijfelijk

Vanavond zapte ik na de weldadige ongein van Idols nog eventjes naar At5. U weet wel, die Amsterdamse zender met af en toe verrassende programma's.
Ik viel met m'n neus in het programma Krachtstroom.

Krachtstroom is een interview-programma met een duo-presentatie van Youri Albrecht en Lennart Booij, onder regie van Theo van Gogh.
De heren zetten twee gasten in comfortabele stoelen die dan weer op artistiekerige blokken staan. De heren zelf doen niet zo aan zitten maar cirkelen als aasgieren om hun gasten heen. Dan staat de 1 weer hier en hangt de ander tegen gast-2 aan. Die wisseling van positie gebeurt zo ongeveer 2 keer per minuut.

Youri & Lennart doen aan prikkelende vraagstelling en gaan zogezegd dieper op de werelden van de diverse gasten in. Tenminste, dat zal in het concept van dit programma hebben gestaan.

Vanavond waren Katja Schuurman en Connie Palmen te gast. Katja in kleermakerszit in de luxe stoel en Connie in een prachtig paars pak met sigaret onder handbereik tegenover haar.

Na 5 minuten te hebben gekeken viel hier de eerste kreet: "zijn ze nou helemaal besodemieterd!"
Youri & Lennart kunnen namelijk niet LUISTEREN.
Het duo heeft echt en heus best goeie vragen voorbereid, maar is zo onrustig bezig -het diepere uit de gast omhoog te halen- dat ze vergeten te luisteren naar wat de gast in kwestie eigenlijk antwoord op die "prikkelende vraagstelling".

Een door de media-geverfde vrouw als Connie Palmen laat zich niet van de wijs brengen, steekt nog eens een sigaret op en glimlacht minzaam: "dat ziet u toch echt verkeerd".
Katja denkt vanalles en snel maar krijgt dat niet 1,2,3 in een aaneengesloten zin uit haar mond. Zodra Katja weet hoe ze iets wil zeggen, komt de volgende positiewisseling van het presentatie-duo en de volgende prikkelende vraag. Weg antwoord. Het is werkelijk niet om aan te zien.

Natuurlijk erger ik me ook aan Ivo Niehe-gekabbel, maar deze manier van interviewen is vele malen erger. Het is vele malen erger omdat het iets pretendeert wat het niet is: werkelijke interesse in de belevingswereld van een gast.
Aan Theo van Gogh kun je je kapot ergeren maar in zijn Cactus-Programma (ook ooit AT5) werd in elk geval door het sigarettengordijn heen niets genept. Ik begrijp dan ook werkelijk niet waarom Theo zijn medewerking verleent aan de regie van dit tenenkrommende programma van 2 wannabe-interessantdoenerige types.

Youri & Lennart: ga de volgende keer ook 's effe zitten. En lees je niet alleen in in de voorgeschiedenis van je gast, maar zet die 4 oren van jullie ook eens open. Laat een hakkelende gast eens uitpraten en bedenk 's even wat je werkelijk van iemand wilt weten. Want Caramba! Wat een afschuwelijke televisie levert dit gezooi op.

Omdat ik toevallig wel luisterde (want na Idols springen je oren spontaan open) hoorde ik Connie op de valreep nog even iets moois zeggen. Het is niet de letterlijke tekst maar ik schreef mee terwijl zij sprak.

De bron van schrijven is ongeluk. Ik ken geen schrijver die schrijft dat hij zo gelukkig is. Je schrijft omdat je iets niet kunt zeggen. Je hebt een geheime wereld in je hoofd waarin alles zit wat je niet tegen bijvoorbeeld je ouders of je broertje kan of durft te zeggen.
Die geheime wereld is talig.
Als je die geheime wereld kunt opschrijven, en het lukt, dan is dat een gelukzalig gevoel.

Maar dat hebbenYouri & Lennart natuurlijk niet gehoord. Die rammelden weer verder over Ischa.
Zucht.