[Previous entry: "16 januari 2003"] [Main Index] [Next entry: "Tussen Kunst & Kitsch"]

01/17/2003 Entry: "Opknappen Geen Bezwaar"

Gisteren hadden wij onze eerste afspraak met een heuse makelaar. U weet wel, dat huisje (in archief) waar u zo aardig uw mening over gegeven heeft.
Het betrof een stuurse Zaanse meneer.
Eerst maar de tuin in. Wij werden nogal blij van die tuin, want groot en voorzien van een zooitje rommelige schuren. Wij houden erg van rommelige schuren.
Daarna naar binnen.
Via een klemmende deur naar een piepklein keukentje en iets als een w.c.
In de woonkamer zat de huidige bewoonster. Omdat dit onze eerste afspraak was en wij dus niet weten hoe je je dient te gedragen als je op jacht bent naar het huis waar de bewoner nog gewoon op de bank zit, hebben wij maar net gedaan alsof we op bezoek waren.
Ondertussen tegenover de Makelaar de houding aangenomen alsof wij door de wol geverfde huizenkenners zijn en heus ook wel zien dat die radiatoren vervangen moeten worden en dat de vloer nogal bobbelt.
Boven 3 slaapkamers. Dat wil zeggen, 3 kamers voor mensen niet groter dan zo'n 1.60m. Omdat het hele idee van het Nieuwe Huis gebaseerd was op het feit dat Kind-I en II ooit boomlange pubers worden met heavy metal-muziek en bezoekende vrienden&vriendinnen, zagen wij al rap dat de toekomstige elektrische gitaar-met-versterker, het aquarium, de boekenkast, de klerenkast, het bureau-voor-huiswerk en alle overige zooi niet in dit poppenhuisje ging passen.





Maar ja, onervaren als wij zijn wisten wij niet goed of je dat nou gelijk&meteen tegen zo'n Makelaar kunt zeggen. Hij was tenslotte ook helemaal uit Wormerveer komen rijden en om hem nou na 10 minuten de rug toe te keren leek ons ook zo wat.
Dus wij hebben nog maar even wat bouwtechnische kreten uitgestoten. Ja, nieuwe dakkapel moet erop; Ja isolatie overal moet ook; En kijk eens, hier kunnen we dan de aanbouw maken.
Ondertussen speelden de kinderen in de tuin.
Mooie tuin.
Lang ook.
Met uitzicht op foto boven dit log.

Hoe het met die haven zat, vroeg ik aan de stuurse meneer. Dat die ging uitbreiden, zei de stuurse meneer. Tot aan die-en-die weg. En laat dat nou net de weg zijn die achter die mooie lange tuin loopt. Maar dat dat nog best 10 jaar kon duren, bemoedigde de stuurse meneer.
Waarop wij een snel rekensommetje maakten dat als wij al de euvele moed zouden hebben dit poppenhuisje te vertimmeren tot een fijn woonpaleisje, dat dan tegen de tijd dat het bewoonbaar was, er een blok haven-industrie in de tuin zou staan. En dat verkoopt ook weer niet lekker. Dachten wij praktisch.

De stuurse meneer gaf ons ook nog wat papieren mee over wat er zoal achter zou blijven in het huis en wat meegenomen zou worden.
Achter te laten: Laminaat.
Huh? Wij zagen alleen bobbelig zeil.
Maar de fijne deur-klopper zou er ook blijven hangen. Hoezee.

Afijn. Een half uur later zaten wij in auto op weg naar onze te kleine A'damse etage. Bij binnenkomst merkten wij op dat onze 33 m2 grote woonkamer toch best mooi was. Goeie vloer ook.
Daarna hebben wij de kinderen laten badderen in de Grote Rode Teil in onze piepkleine douche, eten gekookt in onze puinhoop-keuken en hebben we op onze uitgezakte IKEA-bank bedacht dat we dit vaker moeten doen. Je plukt een leuk & betaalbaar huis uit de folder, maakt een afspraak met een Makelaar, kijkt eens rond, en gaat vervolgens naar je eigen huis om te constateren dat het allemaal best meevalt met die krappe A'damse etage.
Wij zijn weer even tevreden.
Voor een weekje, in elk geval.