[Previous entry: "Tussen Kunst & Kitsch"] [Main Index] [Next entry: "Job for The Job"]

01/18/2003 Entry: "Zeepaardje"

Vanochtend waren Kind-I en ik op stap. Met z'n 2-en, zonder gedoe en boodschappenrondes. We hadden alle tijd en we hadden ook een doel.
Omdat Kind-I van de week zijn zwemdiploma had gehaald, mocht hij vandaag een steen uitzoeken bij die aardige stenen-man van de Albert Cuyp. De stenenman vindt het leuk om kinderen te vertellen waar stenen vandaan komen, hoe ze heten en hoe je ze het beste kunt bewaren. Vorige week sprak ik hem alleen en had ik met hem afgesproken dat ik terug zou komen met mijn zoon EN zijn stenen-doos.
Vandaag stonden wij dus met de stenen-doos op de Albert Cuyp. De stenen-man vertelde over de stenen die Kind-I tot nu toe had verzameld. Er zaten mooie stenen bij, vond hij.
Dat er mooi stenen bij zitten, komt weer door Opa. Opa was vroeger edelsmid en verzamelde stenen. Die stenen gebruikte hij soms voor sieraden.
Voor zijn 8-ste verjaardag had Kind-I van Opa & Oma een mooie stevige doos gekregen met stenen die Opa nog had liggen en schelpen die Oma in de loop der jaren had verzameld.

De stenen-doos is de grootste schat van Kind-I.

Ondanks de mooie verzameling stenen van de stenen-man, koos Kind-I voor een een Zeepaardje. Een prachtig Zeepaardje in een kartonnen doosje op een stukje schuimplastic.
De stenen-man vertelde nog even snel dat het Zeepaardje niet zo kwetsbaar was als het eruit zag. Het was geprepareerd en zou niet zomaar stuk gaan. Wel moesten we het Zeepaard uit de buurt van onze kat houden, want die zou hem beschouwen als een lekker hapje.





Het Zeepaardje paste niet in de stenen-doos. Diverse Doe-het-Zelf-winkels later hadden wij nog steeds geen stevige schroevendoos waarin het Zeepaard zou kunnen wonen. Euro-Land (voorheen Knaak-land) bracht uitkomst. Een geweldige schroevendoos, met aan 2 kanten vakjes en 1 vakje dat groot genoeg was voor het Zeepaardje.

Tevreden gingen wij huiswaarts.

De hele terugweg werden wij aangesproken door nieuwsgierige Amsterdammers die wilden weten wat er in die doos zat, waar de stenen vandaan kwamen en Kind-I prezen met zijn mooie verzameling. Natuurlijk moest bij iedere stop ook het net aangeschafte Zeepaard uit z'n zakje.
In de tram gaf een vriendelijke mevrouw vrijwillig het plastic zakje waar eerder haar hyacint in zat af. Voor het doosje van het Zeepaardje.
Een oudere mevrouw tegenover me verzuchtte dat zij zou willen dat haar kleinkinderen ook een stenen-verzameling zouden hebben in plaats van de hele dag achter de computer te hangen. Om niet de indruk te wekken dat wij een Heilig Gezin zijn waar alleen met educatief speelgoed wordt rondgestrooid, heb ik haar maar uitgelegd dat wij onze kinderen ook regelmatig achter de computer uittrekken.

De trambestuurder wilde ook nog vanalles weten over de stenen-doos en Zeepaard, de meneer 5 bankjes verderop vertelde dat hij vroeger ook een stenen-verzameling had en zo kletsten wij in Lijn 24 met z'n allen over Vroeger en Verzamelen en Stenen.
Amsterdammers houden van stenen en Zeepaardjes. En van kinderen. Of ze bemoeien zich gewoon graag tegen alles & iedereen aan. Maakt allemaal ook niet zoveel uit.
Deze zaterdagochtend was Amsterdam op haar best.