[Previous entry: "Zaterdag"] [Main Index] [Next entry: "Stem"]

01/12/2003 Entry: "Onbeschrijfelijk"

Vanavond zapte ik na de weldadige ongein van Idols nog eventjes naar At5. U weet wel, die Amsterdamse zender met af en toe verrassende programma's.
Ik viel met m'n neus in het programma Krachtstroom.

Krachtstroom is een interview-programma met een duo-presentatie van Youri Albrecht en Lennart Booij, onder regie van Theo van Gogh.
De heren zetten twee gasten in comfortabele stoelen die dan weer op artistiekerige blokken staan. De heren zelf doen niet zo aan zitten maar cirkelen als aasgieren om hun gasten heen. Dan staat de 1 weer hier en hangt de ander tegen gast-2 aan. Die wisseling van positie gebeurt zo ongeveer 2 keer per minuut.

Youri & Lennart doen aan prikkelende vraagstelling en gaan zogezegd dieper op de werelden van de diverse gasten in. Tenminste, dat zal in het concept van dit programma hebben gestaan.

Vanavond waren Katja Schuurman en Connie Palmen te gast. Katja in kleermakerszit in de luxe stoel en Connie in een prachtig paars pak met sigaret onder handbereik tegenover haar.

Na 5 minuten te hebben gekeken viel hier de eerste kreet: "zijn ze nou helemaal besodemieterd!"
Youri & Lennart kunnen namelijk niet LUISTEREN.
Het duo heeft echt en heus best goeie vragen voorbereid, maar is zo onrustig bezig -het diepere uit de gast omhoog te halen- dat ze vergeten te luisteren naar wat de gast in kwestie eigenlijk antwoord op die "prikkelende vraagstelling".

Een door de media-geverfde vrouw als Connie Palmen laat zich niet van de wijs brengen, steekt nog eens een sigaret op en glimlacht minzaam: "dat ziet u toch echt verkeerd".
Katja denkt vanalles en snel maar krijgt dat niet 1,2,3 in een aaneengesloten zin uit haar mond. Zodra Katja weet hoe ze iets wil zeggen, komt de volgende positiewisseling van het presentatie-duo en de volgende prikkelende vraag. Weg antwoord. Het is werkelijk niet om aan te zien.

Natuurlijk erger ik me ook aan Ivo Niehe-gekabbel, maar deze manier van interviewen is vele malen erger. Het is vele malen erger omdat het iets pretendeert wat het niet is: werkelijke interesse in de belevingswereld van een gast.
Aan Theo van Gogh kun je je kapot ergeren maar in zijn Cactus-Programma (ook ooit AT5) werd in elk geval door het sigarettengordijn heen niets genept. Ik begrijp dan ook werkelijk niet waarom Theo zijn medewerking verleent aan de regie van dit tenenkrommende programma van 2 wannabe-interessantdoenerige types.

Youri & Lennart: ga de volgende keer ook 's effe zitten. En lees je niet alleen in in de voorgeschiedenis van je gast, maar zet die 4 oren van jullie ook eens open. Laat een hakkelende gast eens uitpraten en bedenk 's even wat je werkelijk van iemand wilt weten. Want Caramba! Wat een afschuwelijke televisie levert dit gezooi op.

Omdat ik toevallig wel luisterde (want na Idols springen je oren spontaan open) hoorde ik Connie op de valreep nog even iets moois zeggen. Het is niet de letterlijke tekst maar ik schreef mee terwijl zij sprak.

De bron van schrijven is ongeluk. Ik ken geen schrijver die schrijft dat hij zo gelukkig is. Je schrijft omdat je iets niet kunt zeggen. Je hebt een geheime wereld in je hoofd waarin alles zit wat je niet tegen bijvoorbeeld je ouders of je broertje kan of durft te zeggen.
Die geheime wereld is talig.
Als je die geheime wereld kunt opschrijven, en het lukt, dan is dat een gelukzalig gevoel.

Maar dat hebbenYouri & Lennart natuurlijk niet gehoord. Die rammelden weer verder over Ischa.
Zucht.

Gepost door claver @ 01/14/2003 02:08 AM CET

Toevallig zag ik deze uitzending enkele weken geleden ook voorbijkomen. Inderdaad lijken de heren een pilletje nodig te hebben om hun onrust in bedwang te kunnen houden. Maar ondanks dat HAD de uitzending wel wat. WAT? Ik zou het niet 1,2,3 weten.

Gepost door Pie @ 01/12/2003 12:23 PM CET