Zaterdag

Ik dacht, waarom zou ik u eigenlijk vermoeien met een digi van een opgebroken ceintuurbaan? Half Amsterdam ligt open dus dat weten we al wel. Dus daarom kunt u rechts een blik werpen op mijn fantastische balkon. Je kunt er je kont niet keren maar desalniettemin heb ik het voor elkaar gekregen wat kleur tussen het hekwerk te laten groeien. Zelfs de hortensia, die ik op advies van de plantenmeneer met een snoeischaar heb bewerkt, begint zowaar weer opnieuw met mooie roze bloemen.

Verder staan de artisjokken te pruttelen, ligt er een grote bak hoemoes van de natuurwinkel in de koelkast en hangt er een miskoop aan de kapstok. Iemand nog interesse in een knalroze tas met een Pippi Langkous afbeelding? Kom maar halen dan, want ik vind hem bij nader inzien gewoon stom.

Vanavond doe ik helemaal niks. Dat wil zeggen, ik loop heen en weer tussen de bank en deze computer. Er moesten maar weer eens wat foto's afgedrukt en ook al is het resultaat best te doen, voordat je vijftig digi's hebt getransporteerd naar de firma die ze afdrukt ben je al gauw een uur of drie verder.
Morgen 's kijken hoe veel het eigenlijk kost om een camera met vijf miljoen pixels aan te schaffen. En dan eens kijken hoeveel geld er eigenlijk nog in de spaarpot zit. Of andersom.

Over foto's heb ik nog een kwestie aan de hand, maar die knaagt vrolijk verder in mijn hoofd dus daar kan ik u nog niets over melden. Foto's en het internet zijn soms een lastige combinatie.
Zou Hij eigenlijk al veilig zijn geland en ons daadwerkelijk op de hoogte gaan houden van Canadees' wel en wee? Want voor reisverslagen is het internet dan wél weer uitermate geschikt. Ik hoop maar dat de Nederlandse kabeltjes goed matchen met de Canadese. Verder ben ik helemaal geen nieuwsgierig mens.

Kleuren




Melden bij de hoofdingang. We schrijven Kind-II in en hij krijgt een rood ponskaartje. De man achter de balie verwijst ons naar de Rode Balie. Rechtdoor en dan met de bocht mee. Bij de Rode Balie melden we ons weer. We moeten wachten op de rode stoeltjes. Samen met veel kinderen in verschillende stadia van gips. De meeste kinderen zitten naast hun ouders te wachten op de rode stoeltjes en kijken wat rond. Er rijdt één gipsloze mevrouw in een rolstoel en voor ons schuifelt een mevrouw met een ijzeren stellage om haar hoofd voorbij. Ik probeer er niet aan te denken hoe de ijzeren stellage in haar hoofd zit vastgeklonken. Haar schouders zijn bedekt met wit gips dat doorloopt tot onder haar zomerjurk.

Kind-II rent met zijn nogal vieze mitella rond. Leest U.I.T.G.A.N.G. en G.I.P.S.R.U.I.M.T.E. Onderzoekt de brandblusser en slang. Wil water en een snoepje. Rent de gang weer in of gaat bij de Rode Balie staan kijken hoe anderen worden voorzien van nieuwe afspraken.

Dan wordt zijn naam omgeroepen en mogen we in een kamertje wachten op de dokter. De dokter zegt dat Kind-II nieuw gips krijgt en een foto. Weer wachten we op de rode stoeltjes.
In de gipskamer wordt het oude gips eraf gehaald. Er komt een armpje tevoorschijn met een ribbeltjes-patroon van het allereerste verband. Kind-II krijgt nieuw, lichtgewicht gips. Dit keer is zijn hand vrij maar nog steeds loopt het gips door tot aan zijn schouder.

Het Grote Moment is aangebroken. De kleur mag worden uitgezocht.
GROEN! roept Kind-II.
De zuster pakt groen en ik zie dat dat het niet het groen is waar hij het al de hele week over heeft.
Hij wil Glow In The Dark-Groen en dit is gewoon groen. Grasgroen. Ik wijs hem op de teleurstelling. Even zie ik hem slikken maar er zijn nog genoeg andere kleuren.
Het wordt rood.

Met het rode gips worden we naar de Gele Balie gedirigeerd. In het gele gedeelte doen ze iets met foto's. Ik maak ondertussen ook maar even een foto.
De foto wordt gemaakt en Kind-II krijgt een kleurplaat.
We moeten weer terug naar de Rode Balie. Wachten. Wachten. Wachten. De hele wachtruimte is uitgestorven. Alleen wij zitten er nog en een zuster is de speelhoek vast aan het opruimen. Achter de Rode Balie zit nog één mevrouw die graag naar huis wil.
Ze legt uit dat het wachten is op de dokter die de foto's moet goedkeuren. Ik hoor ergens op de gang iemand roepen dat dokter zus-en-zo nog niet naar huis mag omdat hij nog foto's moet zien.

De dokter is tevreden. Over drie weken mag het rode gips eraf. In de tussentijd geen strand, geen zee, geen douche, geen bad. We informeren naar speciale vacuüm te zuigen arm-zakken. Vanaf vandaag hebben we vakantie en die vakantie beginnen we in IJmuiden.
Op het strand en aan zee.
Er wordt ons op het hart gedrukt vooral géén zand tussen het randje van het gips en de arm te laten komen. Dat gaat schuren, kriebelen en jeuken.
Oh.
We krijgen onze rode ponskaart terug en wandelen langs de Rode Balie en de gele stoeltjes naar de uitgang.
Onderweg komen we langs de Groene Balie met bijpassende groene stoeltjes.
Wat er zich in de groene sectie van de afdeling Heelkunde afspeelt, komen we niet te weten.

Lurven en Kladden

Een arm breken is niet fijn. Maar dat neemt niet weg dat je, mét gipsen arm en al, behoorlijk vervelend kunt zijn. Als je vijf bent. Of misschien ook als je drie-en-dertig bent.

Het vijf-jarige slachtoffer houdt bijvoorbeeld niet van tandenpoetsen. Omdat zijn vader toen hij vijf was ook niet zo van tandenpoetsen hield, noemden ze hem fungus face. Wat zoveel betekent als een mond vol weelderige groei van mos-achtigen. Dit is overigens later geheel goedgekomen. Dat u niet denkt dat hier iemand rondloopt met een botanische tuin op z'n kin.

De huidige brokkenpiloot heeft na vier dagen al precies in de gaten hoe hij zijn gebroken arm in zijn voordeel kan gebruiken. Als hij wil tekenen, snoep eten of een computerspel wil doen, is er niets aan de hand. Als hij zijn zooi moet opruimen, moet gaan slapen of zijn tanden moet poetsen heeft hij PIJN!
Juist. Welk één toeval allemaal. Omdat wij geen vijf meer zijn, trappen wij hier natuurlijk niet in.
Maar het tandenpoets-verhaal blijft. Tandenpoetsen is horror. Meestal komt het er op neer dat Kind-II schreeuwend en zich losrukkend door de keuken stuitert, terwijl wij afwisselend lollig en boos worden.
Op zich is het geschreeuw dan wel weer handig vanwege het gapende mondje, maar echt leuk is het niet.

Eergisteren kwam er op miraculeuze wijze ineens een liedje in me op. Kind-II hing weer 's gillend tegen het keukenblok en daar was het: Laat je handen zien, laat je tanden zien; zijn ze goed gepoetst?
Het Grote Meneer Kaktus Lied. Vraag me niet hoe dit geniale stuk tekst uit mijn geheugen werd gevist, maar het was er. En het werkte.
Kind-II luisterde met open mond naar mijn gehussel van coupletten. Laat je billen zien, laat je kladden zien, waar zitten je kladden eigenlijk? Hij vond het zo lollig dat hij moest lachen. En laat lachen nou ook zo'n handige positie voor het gewurm met een mini-tandenborsteltje in een mini-mondje zijn. Maar mijn god, hoe ging dat liedje nou ook alweer?

Een vriendelijke Buuf stuurde mij een MP3-tje. Hoera.
De tandarts kan trots op ons zijn.
Rest mij nog de vraag waar die lurven en die kladden nou eigenlijk zitten.

Het Grote Meneer Kaktus Lied.

Spencer




Als u behoefte heeft aan een televisietip, dan heb ik er nog een in de aanbieding.
Vanavond Net5, 23.00 uur, een documentaire over het werk van Spencer Tunick.
Als het de docu is die ik al eerder zag, dan heeft u iets leuks om naar te kijken.
Spencer fotografeert o.a. naakten. Niet zomaar een mooi belicht portret of iets dergelijks, nee, Spencer gaat wat grootschaliger te werk. Hij plukt mensen van de straat en vraagt ze simpelweg of ze naakt voor hem willen poseren. Met nog honderd, soms wel duizend anderen tegelijk. Dus eenzaam hoef je je in elk geval niet te voelen, zo in je blootje voor die enthousiaste meneer.

Blader anders even door de link, dan snapt u wel wat ik bedoel.
Sommigen vinden ze eng, vlezerig, te massaal en halen er zelfs WO-II bij.
Ik niet. Ik vind de foto's erg mooi.
Maar zelfs als u bij de foto's denkt van mwah.. dan is de documentaire nog steeds erg leuk om te zien. Je kunt namelijk precies volgen hoe die enorme hoeveelheden mensen uit de kleren worden gekletst en hoe ongelofelijk veel voorbereiding één foto kost. Ik hou daarvan. Van documentaires die gaan over hoe iets tot stand komt.
Misschien u ook.
Zoniet: vóór de documentaire zendt dezelfde zender Dead Poets Society uit.
En als u dát geen mooie film vindt, dan weet ik het ook niet meer.

Foto




Soms kom je via iemand weer ergens anders terecht. De eerste persoon heeft niet veel links in zijn lijstje. Eigenlijk alleen maar ik en nog iemand. Bij die nog iemand was ik eens op bezoek vandaag, want mijn eigen log had ik al gelezen. Hij woont aan de andere kant van de wereld, in Taiwan, en van wat ik heb begrepen geeft hij Engelse les.

Gisteren schreef hij een berichtje over een klas. Hij deed er gelijk wat foto's bij. Dit, wat u hierboven ziet en wat u van mij hieronder in een linkje krijgt, heet in Taiwan blijkbaar een klassefoto.
Eerlijk gezegd ging de spontaniteit, de kleuren, de achtergrond, de poses en vooral het plezier van de koppies mijn pet te boven.
Dat is nog eens andere koek dan de jaarlijkse foto's die hier binnenrollen. Allemaal in verantwoorde gezichtsplooi en natuurlijk de eeuwige PIXIE-blauwe achtergrondkleur. Vroom & Dreesman heeft met hun kinderfoto-hoek blijkbaar ook menig Nederlandse schoolfotograaf verpest.

Ik zal de foto's van de Strawberry Class van 2003 eens rondstrooien hier. Misschien dat ze volgend jaar ook eens op een trapje, een gekleurd blok of een mooie boomstam mogen klimmen. Dan sturen we de Amsterdamse schoolfotografen eerst de hele zomer achter Aziatische toeristen aan. Kunnen ze even afkijken hoe het ook kan.

Strawberry Class 2003

Amstel-19

Telefoongesprek

Hallo, met Odette
Hallo, goedemiddag, met huppeldepup van Huppeldepup.
Ik zou nog even bellen over het salaris.
Oja, heeft u het uit kunnen rekenen?
Ja, dat is gelukt. Op basis van 28 uur zou u zus-en-zoveel gaan verdienen.
Bruto dan.
Oh.
Dus er zit nog steeds een gat tussen uw huidige salaris en het nieuwe.
Ik merk het ja.
Ik heb maar niet verder laten uitrekenen hoeveel het netto zou worden, want ik heb namelijk een vervelende mededeling voor u.
Oh.
Wij hebben een andere kandidaat aangenomen.
Aha.
Niet omdat we u niet wilden, want qua persoonlijkheid en uitstraling was er helemaal niks mis.
Fijn.
Maar we hebben gekozen voor iemand die al jarenlange ervaring heeft in soortgelijk werk bij een collega-uitgeverij.
Tja.
Maar persoonlijk zie ik genoeg kansen voor u. U heeft genoeg werkervaring en u lijkt me een aangename collega. Het wordt alleen moeilijk in deze economische tijden.
Nou, dank u. Nee, ik heb de tijd niet mee.
Ik wilde nog even zeggen dat u de treinkaartjes kunt declareren, dat was ik vanochtend vergeten te vertellen.
Prima. Dan schrijf ik u een briefje met mijn rekeningnummer en de kaartjes.
Dat is goed. Ik dank u voor de energie en inzet tijdens de sollicitatiegesprekken en wens u veel succes verder.
Dank u wel. Goedemiddag.
Goedemiddag.

Ik heb ineens energie genoeg en heb me in laten roosteren op tal van werkzaamheden op mijn huidige werkplek. De rest van de energie gaat naar Het Gebroken Armpje en over twee weken lig ik op m'n rug in de riante tuin van een Frans landgoed.
Het gaat mij helemaal niet verkeerd.

Stier-II

Ik, als stier heb nog een mini-stier voortgebracht. Hij is 5 en hij is helemaal geen dolle stier. Gisteren in elk geval niet. Hij klom alleen maar op een fietsenrek en sprong er weer af. Bovenop een lege doos waar ijs in had gezeten.
*Klim* *Spring* *Klim* *Spring*
Na de laatste *Spring* ging het mis. Hij landde niet op de lege ijsdoos maar op zijn elleboog.
KRAK zei de elleboog, tenminste dat denk ik, want ik was er niet bij.

Ik kwam pas in aktie toen ik Kind-II in de auto aantrof met een slap linkerarmpje en veel tranen die niet meer weggingen. Zijn vader en broer tuttelden om hem heen. Het leek mij wel eens handig om de dokter te bellen. Op de vreemde dokterspost met een vreemde dokter gebeurde er iets vreemds.
De vreemde dokter trok en duwde en draaide en prutste aan het slappe kleine linkerarmpje.
Het had niet veel gescheeld of deze stier had de vreemde dokter flink op de horens genomen.

Nee, het was geen zondag-elleboog, sprak de vreemde dokter dwars door het geschreeuw van Kind-II heen. Ga maar naar de VU voor een foto.

Omdat het vertrouwen in alles wat dokter heet bij Kind-II tot het nulpunt was gedaald, gebruikten wij de reis naar de VU voor opbeurende praatjes, en dat wij er allemaal bij waren en dat het niet nog een keer zou hoeven. Zo'n vreemde dokter die vreemde dingen doet. Hier hadden wij eigenlijk ook geen echte zekerheid over, maar daar zadel je een 5-jarige maar niet mee op.

In de VU wemelde het van de vriendelijke dokters, zusters en jammergenoeg ook van de slachtoffers. Het was druk, het duurde lang en een foto laten maken deed wél pijn. Verdomme. Trek eens niet zo aan die arm zeg, laat ons kind met rust.

Na weer een uurtje hadden ze tijd om op de foto te kijken. Een breuk. In zijn elleboog. Gips. Hij wilde groen maar dat kon nog niet, zei de allerliefste zuster die Fennie heette. Zuster Fennie is zo'n exemplaar die je wel wilt zoenen aan het einde van de rit.
Kind-I mocht van haar met oud gips knutselen boven de kraan, terwijl Kind-II begipst werd met modern gips. Dit alles op en manier waardoor Kind-II nog best in staat bleek een glimlachje hier en daar te produceren. En, eerlijkheidshalve, af en toe ook een flinke schreeuw. Maar dat mocht van zuster Fennie want het deed gewoon pijn. Hij mocht ook vloeken van haar, maar op scheldwoorden kon hij toen even niet komen.

Natuurlijk had het wereldwonder zuster Fennie ook cadeautjes en kregen wij Mitella en Slapen-Met-Gips-Les. Nageltjes knijpen als test voor te strak gips (huuuuuh!) en bloedsomloop, kussentjes voor onder de arm in bed. Hoe de mitella weer in de juiste vorm te vouwen en hoe je een T-shirt aan-en- uitdoet. Nuttig. We zijn er nog niet zo behendig in dus Kind-II loopt met een wat slonzige mitella rond. Maar ik geloof dat hij wel doet waar hij voor bedoeld is. Er zit inmiddels een fraaie tekening op, die zijn broer bij wijze van troost, direkt na thuiskomst fabriceerde. Een Metabot.

's Avonds rond elf uur, toen Kind-II eindelijk even sliep, kwam Kind-I z'n bed uit. Dat hij het allemaal zo zielig had gevonden voor zijn broer en zo eng. Alle drukte om de arm had bij Kind-I een diepe indruk achtergelaten. Daar moest over gepraat. Wij praatten. Wij gingen eindelijk allemaal naar bed.

Vannacht was er nog de slaperige verwarring van Hela, ik heb gips en waarom kan ik me nou niet omdraaien? en ik heb pijn! en vanochtend om kwart over zes ging de wekker voor mijn Tweede Gesprek. Ik heb alles braaf op me af laten komen. Ik kon ook niet veel anders.
Deze stier was rond negen uur volkomen gevloerd.
De mini-stier eet nu een koekje, doet een spelletje met één hand en zegt af en toe AU. Vrijdag krijgt hij gekleurd gips. Hopelijk hebben ze groen. Dat is tenslotte zijn wens en groen lijkt me wel zo rustgevend. Voor iedereen.

Stier

Het zijn maar enerverende tijden. Nee, niet alleen in De Wereld maar ook in onze kleine mini-wereld.

Beslissingen moeten genomen, dingen moeten gedaan, laatste eindjes afgerond, hard gewerkt, en zieke familieleden bijgestaan. Als de kop al vol zit en er moeten dan ook nog beslissingen bij, dan kan het zo gaan dat de boel hier, in deze kop een beetje dichtslaat. Ik geef in dit soort gevallen graag de schuld aan mijn sterrenbeeld. Als dubbele-stier ben ik toch al niet gezegend met behoefte aan verandering, losbandigheid en flexibiliteit. Stieren denken lang na alvorens een beslissing te nemen, maar dan gaan ze er ook voor. Voluit. Als een dolle stier zeg maar.

Dit zegt tenminste de mevrouw op het cassettebandje, bij wie ik 10 jaar geleden eens zo'n uitgebreide horoscoop heb laten trekken. Heet dat zo? Een horoscoop trekken? In elk geval heeft ze in mijn sterren getuurd en een cassettebandje van driekwartier volgepraat. Zodoende weet ik dat ik een halsstarrig en betrouwbaar persoon ben, die niets ondoordacht doet en maar moeilijk in beweging is te krijgen. Een beetje als een log dier dat je met lekkere hapjes van z'n plaats krijgt. Want dat ik van lekker eten hou, zei ze ook. Pfff, wie houdt er nou van vies eten?

Afijn.

Beslissingen. Morgen nummer een. Het tweede gesprek voor de baan van een paar berichten geleden. Het leuk linken aan een eerder geschreven bericht is ook nog niet geregeld zie ik nu. In elk geval mag ik morgen om negen uur in gesprek met eventueel toekomstige collega's over het eventueel toekomstig uit te voeren werk. Leuk, zou je denken. Maar langzaam als ik ben, zie ik ineens beren op de weg. En deze stier weet nog niet hoe de beren te lijf moeten worden gegaan. Volgens raadgevers in mijn omgeving (dank!) moet ik het maar gewoon op me af laten komen. Dat gaan we morgen dan maar eens proberen. Het is niet geheel mijn stijl om iets aan het toeval over te laten, maar alla, proberen kan altijd. Denk ik.

Vandaag gingen wij op bezoek bij mensen die een Torentjeshuis bewonen. Ook eerdere berichtgeving over dit onderwerp kunt u in de archieven vinden. Het betreft hier een rather complicated woningruilgedoe met inmiddels vier betrokkenen. Je moet er helemaal niet aan denken hoe zo'n verhuisdag er ooit uit gaat zien als vier gezinnen op één dag in elkaars huis moeten. Maar zover is het nog lang niet. Geen honing op de weg smijten en beren op ideeën brengen.

Deze zondagochtend begon met een preek richting Kind-I en II. Het onderwerp was opruimen. Nadat er een belastingformulier aan de tafel was vastgelijmd en ik weer eens met een blote voet op een spinner was gaan staan (au!) werd het hoog tijd voor een preek. Zo'n preek waarin verteld wordt over samen delen, niet alleen aan jezelf denken en wat gij niet wilt dat u geschiedt. Kon zó de kerk in. Helemaal af, die preek.
Na de preek togen wij naar het Torentjeshuis. Fijn Torentje. Het Torentje is dan ook de Digi van de Dag hiernaast geworden. Eenmaal binnen bij de huidige bewoners troffen wij een woonkamer waar nog net plaats was voor een opruim-preek. Het eerste zinnetje uit de mond van Kind-I was dan ook: Nou mam, als je vindt dat wij niet kunnen opruimen, moet je hier dan eens kijken!
Lollige binnenkomer. Gelukkig was het echtpaar door schade, schande en maar liefst vier kinderen wel wat gewend, en kon er hartelijk om lachen. Geloof ik.

En nu wilt u natuurlijk weten hoe het Torentjeshuis eruit ziet.
Wel, het Torentjeshuis is een PROJECT. Ik wil onmiddellijk klantenkorting bij de GAMMA, (dat zeg ik) de PRAXIS, de tapijtman en de houtenvloer-leverancier. Ik wil ook onmiddellijk twee maanden vrij en vast veel eelt op mijn handen. Ik wil poetsdoeken, gezinsverpakkingen allesreiniger en een dozijn dweilen. Ik wil een goeie beun, een glaszetter, een muurtjesbouwer en een tegelmannetje. Ik wil alles weten over goedkope veilige trappen, steunbalken en het uithakken van nieuwe trapgaten.

Bovendien wil ik een goed gesprek met de onderbuurvrouw die niet van kindervoeten houdt. Ik ga haar namelijk uitleggen dat zij naar een hutje op de hei moet. Dat zij niet aan hoeft te bellen als ze iets hoort wat haar niet aanstaat, dat ze geen briefjes in de brievenbus hoeft te doen en dat zij zelf best muziek in haar huis mag laten klinken en dat ik daar dan niet over ga zeiken. Als Kind-I en II dan tenminste hun volksdansje voor school mogen oefenen. Met schoenen aan.

Oh, denkt u nu vast. Jemig, wat een teleurstelling. Wat jammer dat het Torentjeshuis zo'n uitgeleefde bende is en wat vervelend van die onderbuuf. Het zit ook niet mee.

Ik ga u verrassen. Ik, stier van beroep, heb Ja gezegd. Ja tegen alle troep, alle te verven muren, alle verbouwingen, alle cv-doortrekacties, alle te leggen vloeren, al het schoonmaakwerk, alle enge ramen en vooral, Ja, ik neem die onderbuuf wel op de koop toe. We wilden een project, we krijgen een project.
Als alles doorgaat, ram ik straks als een dolle stier door het Torentjeshuis en ga ik daar de boel eens aangenaam bewoonbaar maken. Gelukkig hebben de sterren de stier met een behoorlijke portie koppigheid opgezadeld, dus dat gaat lukken.
Dat MOET lukken! Dat gaan wij gewoon DOEN!

Ik hoop van ganser harte dat morgenvroeg, om negen uur niemand een rood T-shirt draagt. Ik mag morgen op niemand afdenderen. Ik moet morgenvroeg alles op me af laten komen.
Sodeju zeg.
Voor deze schakeling in gemoedstoestand moet ik dat cassettebandje nog maar eens afluisteren.