[Previous entry: "Spencer"] [Main Index] [Next entry: "Kleuren"]

06/27/2003 Entry: "Lurven en Kladden"

Een arm breken is niet fijn. Maar dat neemt niet weg dat je, mét gipsen arm en al, behoorlijk vervelend kunt zijn. Als je vijf bent. Of misschien ook als je drie-en-dertig bent.

Het vijf-jarige slachtoffer houdt bijvoorbeeld niet van tandenpoetsen. Omdat zijn vader toen hij vijf was ook niet zo van tandenpoetsen hield, noemden ze hem fungus face. Wat zoveel betekent als een mond vol weelderige groei van mos-achtigen. Dit is overigens later geheel goedgekomen. Dat u niet denkt dat hier iemand rondloopt met een botanische tuin op z'n kin.

De huidige brokkenpiloot heeft na vier dagen al precies in de gaten hoe hij zijn gebroken arm in zijn voordeel kan gebruiken. Als hij wil tekenen, snoep eten of een computerspel wil doen, is er niets aan de hand. Als hij zijn zooi moet opruimen, moet gaan slapen of zijn tanden moet poetsen heeft hij PIJN!
Juist. Welk één toeval allemaal. Omdat wij geen vijf meer zijn, trappen wij hier natuurlijk niet in.
Maar het tandenpoets-verhaal blijft. Tandenpoetsen is horror. Meestal komt het er op neer dat Kind-II schreeuwend en zich losrukkend door de keuken stuitert, terwijl wij afwisselend lollig en boos worden.
Op zich is het geschreeuw dan wel weer handig vanwege het gapende mondje, maar echt leuk is het niet.

Eergisteren kwam er op miraculeuze wijze ineens een liedje in me op. Kind-II hing weer 's gillend tegen het keukenblok en daar was het: Laat je handen zien, laat je tanden zien; zijn ze goed gepoetst?
Het Grote Meneer Kaktus Lied. Vraag me niet hoe dit geniale stuk tekst uit mijn geheugen werd gevist, maar het was er. En het werkte.
Kind-II luisterde met open mond naar mijn gehussel van coupletten. Laat je billen zien, laat je kladden zien, waar zitten je kladden eigenlijk? Hij vond het zo lollig dat hij moest lachen. En laat lachen nou ook zo'n handige positie voor het gewurm met een mini-tandenborsteltje in een mini-mondje zijn. Maar mijn god, hoe ging dat liedje nou ook alweer?

Een vriendelijke Buuf stuurde mij een MP3-tje. Hoera.
De tandarts kan trots op ons zijn.
Rest mij nog de vraag waar die lurven en die kladden nou eigenlijk zitten.

Het Grote Meneer Kaktus Lied.

SWMBO kent als geen ander het bargoes en weet waar lurven en kladden zitten. Echt geintresseerd? kijk ook hier: http://www.taalverhaal.org/lurven.html

Gepost door blank frank @ 06/27/2003 10:59 AM CET