[Previous entry: "Lurven en Kladden"] [Main Index] [Next entry: "Zaterdag"]

06/27/2003 Entry: "Kleuren"

Melden bij de hoofdingang. We schrijven Kind-II in en hij krijgt een rood ponskaartje. De man achter de balie verwijst ons naar de Rode Balie. Rechtdoor en dan met de bocht mee. Bij de Rode Balie melden we ons weer. We moeten wachten op de rode stoeltjes. Samen met veel kinderen in verschillende stadia van gips. De meeste kinderen zitten naast hun ouders te wachten op de rode stoeltjes en kijken wat rond. Er rijdt één gipsloze mevrouw in een rolstoel en voor ons schuifelt een mevrouw met een ijzeren stellage om haar hoofd voorbij. Ik probeer er niet aan te denken hoe de ijzeren stellage in haar hoofd zit vastgeklonken. Haar schouders zijn bedekt met wit gips dat doorloopt tot onder haar zomerjurk.

Kind-II rent met zijn nogal vieze mitella rond. Leest U.I.T.G.A.N.G. en G.I.P.S.R.U.I.M.T.E. Onderzoekt de brandblusser en slang. Wil water en een snoepje. Rent de gang weer in of gaat bij de Rode Balie staan kijken hoe anderen worden voorzien van nieuwe afspraken.

Dan wordt zijn naam omgeroepen en mogen we in een kamertje wachten op de dokter. De dokter zegt dat Kind-II nieuw gips krijgt en een foto. Weer wachten we op de rode stoeltjes.
In de gipskamer wordt het oude gips eraf gehaald. Er komt een armpje tevoorschijn met een ribbeltjes-patroon van het allereerste verband. Kind-II krijgt nieuw, lichtgewicht gips. Dit keer is zijn hand vrij maar nog steeds loopt het gips door tot aan zijn schouder.

Het Grote Moment is aangebroken. De kleur mag worden uitgezocht.
GROEN! roept Kind-II.
De zuster pakt groen en ik zie dat dat het niet het groen is waar hij het al de hele week over heeft.
Hij wil Glow In The Dark-Groen en dit is gewoon groen. Grasgroen. Ik wijs hem op de teleurstelling. Even zie ik hem slikken maar er zijn nog genoeg andere kleuren.
Het wordt rood.

Met het rode gips worden we naar de Gele Balie gedirigeerd. In het gele gedeelte doen ze iets met foto's. Ik maak ondertussen ook maar even een foto.
De foto wordt gemaakt en Kind-II krijgt een kleurplaat.
We moeten weer terug naar de Rode Balie. Wachten. Wachten. Wachten. De hele wachtruimte is uitgestorven. Alleen wij zitten er nog en een zuster is de speelhoek vast aan het opruimen. Achter de Rode Balie zit nog één mevrouw die graag naar huis wil.
Ze legt uit dat het wachten is op de dokter die de foto's moet goedkeuren. Ik hoor ergens op de gang iemand roepen dat dokter zus-en-zo nog niet naar huis mag omdat hij nog foto's moet zien.

De dokter is tevreden. Over drie weken mag het rode gips eraf. In de tussentijd geen strand, geen zee, geen douche, geen bad. We informeren naar speciale vacuüm te zuigen arm-zakken. Vanaf vandaag hebben we vakantie en die vakantie beginnen we in IJmuiden.
Op het strand en aan zee.
Er wordt ons op het hart gedrukt vooral géén zand tussen het randje van het gips en de arm te laten komen. Dat gaat schuren, kriebelen en jeuken.
Oh.
We krijgen onze rode ponskaart terug en wandelen langs de Rode Balie en de gele stoeltjes naar de uitgang.
Onderweg komen we langs de Groene Balie met bijpassende groene stoeltjes.
Wat er zich in de groene sectie van de afdeling Heelkunde afspeelt, komen we niet te weten.