Zappen

Ik had een uurtje geslapen en schoof net op tijd aan bij Dit Was Het Nieuws. De laatste van het seizoen. Jammer. De grote zomerslaap gaat zo langzamerhand beginnen. Allerlei programma's gaan op vakantie en de herhalingstrein zal spoedig over ons scherm denderen.

In elk geval, wij zagen dus de laatste aflevering van Dit Was Het Nieuws. Jan-Jaap was weer het grappigst. Ik moet vaak erg lachen om Jan-Jaap. Nadat ik had gelezen dat hij zijn mopshond Aad heeft genoemd omdat "hij een echte Aad was" , kon hij bij mij helemaal niet meer stuk.
Maar daar ging het nu niet over.
Ik wilde u namelijk vertellen wat er ná de laatste aflevering van dit seizoen van Dit Was Het Nieuws gebeurde. Na deze aflevering gingen wij namelijk zappen.
Dat wil zeggen, IK ging zappen want ik had de zap in mijn handen.

Eén van onze favoriete huis-zap-spelletjes is, om na de eerste blik op het acteerwerk van een willekeurig stukje televisie, hardop te roepen of het hier om Nederlands, Engels, Amerikaans of Duits acteerwerk gaat. Dus nog vóór er geluid klinkt of een ondertiteling in beeld komt, gelijk in de eerste seconde proberen te herkennen uit welk land de serie of film afkomstig is. Hartstikke tof spel!

Het klinkt eigenlijk moeilijker dan het is. Meestal zie je in een oogopslag aan interieur, kleding of haardracht of je in een Engelse of Amerikaanse versie bent beland. Duits is vrij aardig te herkennen aan plastic omgeving. Ik weet niet precies hoe het werkt maar Duitse series hebben iets dermate Duits over zich, dat je dat bijna altijd gelijk ziet. In Duits vergis ik me niet vaak. De fouten zitten het meest in het verschil tussen Engels en Amerikaans.
Nederlands is natuurlijk het makkelijkst om de doodeenvoudige reden dat we maar een handjevol acteurs hebben die in iedere serie opduikelen, dus voor Nederlands hoef je niet eens naar de achtergrond te kijken. O kijk, daar hebben we Victor Reinier weer en Will van Kralingen doet ook mee.

Vanavond zapte ik. We zagen een keuken met een man en een vrouw. De vrouw keek moeilijk en had een rood trainingsjack aan. De man was wat ouder en droeg een pak met een stropdas.

ENGELS! riep ik meteen.

Er gebeurde niets. Ja, er gebeurde wel iets maar veel hadden we er niet aan. De man in het pak en de vrouw in het rode trainingsjack gingen namelijk praten met hun handen.
Gebarentaal.
Tja.
Ik versta helemaal niets van gebarentaal, laat staan dat ik kan zien in welke taal er gebarentaalt wordt. Het gedraai en bewegen met handen en gezichtsspieren nam ongeveer twee minuten in beslag.
De spanning op onze bank werd ondragelijk. In welke taal werd hier in godsnaam gesproken? Uit welk land kwam dit stukje acteertaal? Uit de ondertitels werden we niet veel wijzer. Geen verwijzing naar Engelse of Amerikaanse gebouwen, gewoonten of voedsel.

De man en de vrouw spraken vertwijfeld verder, er was duidelijk iets ernstigs aan de hand, maar wij moesten wachten. Engels, dacht ik nog steeds.
Ha! Onderin het scherm werd de naam Jane getypt. De vrouw had zojuist gewapperd dat er iets vreemds met ene Jane aan de hand was. En is Jane niet een typisch Engelse naam?
Nou? Nou?

Juist. Twee volle minuten later knetterde er onvervalst Engels uit de boxjes van de televisie.
Gewonnen! Hoezee!

Goed. Dan ga ik nu weer even verder zappen. Als de televisie langzaam in zijn zomerslaap sukkelt, moet je gewoon je eigen spelletjes bedenken. Misschien moet ik hier eens patent op aanvragen.

Amstel-18

Leuke zinnetjes

..."En dan doet ze ook nog iets met waarden en normendingetjes. Dat vind ik belangrijk. In een vrouw."

(uit: Cup-a-soup reclame)

en:

"Mijn vriendin heeft een heel andere smaak dan ik en dat kan ik waarderen. Mijn nachtmerrie is dat je zo'n ANWB-duo wordt, dat samen over de heide fietst met hetzelfde rode windjack aan en op identieke fietsen."

(uit: Carp, mannen over hun pakken)

Rebuilding Everything

Juist ja. Die Greymatter-knop drukte ik nog even in, zo'n slordige anderhalf uur geleden. Stom. Duurt lang. Gelukkig had ik mijn gesigneerde boek van meneer Bril van het kleine foto-vakje hiernaast nog. Hollandse Luchten. Wel, die Hollandse Lucht is aardedonker op dit tijdstip en ik had allang in mijn Hollandse bed moeten liggen.

Afijn. Hier het nieuwe jasje. Welkom. Waarschijnlijk kunt u zien dat ik met deze nieuwe aankleding hoop op een warme, zwoele zomer. Tenminste, dat was de opzet, al kan het vanuit de bovenfoto ook wel eens regenen en onweren.
Er moeten nog wat losse eindjes maar dat doen we wel een andere keer. Had ik net die verdomde rebuilding-knop maar niet in moeten drukken.
Ik hoop dat iedereen het kan zien zoals het bedoeld is. Zoniet: zou u dat op fluistertoon en vriendelijk verpakt aan mij door willen geven?
Ik bedoel, een hobby als tapijtknopen of kanaries kweken is rustgevender dan een nieuw logjasje maken hoor.
Slapen is trouwens ook best een fijne hobby.
Welterusten dus en tot morgen maar weer.

Amstel-17

Aaargh!

Ik kan het niet uitstaan dat het nieuwe log maar niet de lucht in kan. Ik zit er al een week in te typen en u moet het doen met het smalle baantje oranje van het oude. Het is bijna klaar. Maar omdat ik niet van half-af hou is het wachten op de persoonlijke helpdesk die nog wat tussenlijntjes maakt, de comments gaat veranderen en de archieven een beetje netjes op een rij zet. Dankzij Zijn Hulp weten we al hoe alles er uitziet bij een resolutie van 800 x 600 (SLECHT!) en bij 1024 x 768 (GOED!) Er schijnt nog zoiets te zijn als een zelfregulerend iets waardoor iedereen op oude en nieuwe kastjes hetzelfde ziet. Wij gebruiken hier tegenwoordig Safari en hebben IE eruit gesodemieterd. Safari is het helemaal. Maar dat heeft u wellicht weer niet dus dat schiet ook niet op. Van die dingen dus.

Ikzelf zit nu al een tijdje te turen naar de uitleg van Bob Kwa Blogroll maar kom er niet helemaal uit. Wil ik potdomme een beetje als mosterd na de maaltijd leren pingen, krijg ik dát niet eens voor elkaar zonder de persoonlijke helpdesk.

Die persoonlijke helpdesk zit trouwens as I type in De Balie iets duisters aan te horen over journalistiek en internet. Ik wil helemaal niks weten over journalistiek en internet! Iedereen schrijft maar een potje voor zich uit, het zal me een rotzorg wezen. Ik wil die lijntjes, die comments, dat zelfregulerende iets en dat geping!
Tis ook een keertje klaar tenslotte. Er is meer in de wereld te zien en te doen.

Voor de Duimers en de Prevelaars

Het sollicitatiegesprek ging goed. Tenminste, dat vond ik. Ik kan u werkelijk niets nieuws melden want er komt nog een tweede gesprek. Tenminste, dat hoop ik.

Qua zweetkringen was de zaak in elk geval geheel onder controle. Iedereen had namelijk zweetkringen want het was allejezus heet. Buiten, binnen, in de trein en in de bus. Overal zweetkringen. Het viel dus helemaal niet op dat ik het spannend vond.

Ten aanzien van het eens kijken of ik wel wil zeg ik nog maar even niets. Eerst eens kijken of ze me nog een keer willen zien. Mijn excuses voor deze algehele vaagheid maar dankdankdank voor het duimen en prevelen. Het heeft vast geholpen.

Voorlezen

Zij en ik gingen vanavond naar een lezing. De lezing speelde zich af in de Openbare Bibliotheek aan een van de meest treurige pleinen van Amsterdam, het Mercatorplein. Ik hou erg van pleinen, maar deze overdaad aan tegels, klinkers en beton slaat ieder mens in één klap finaal tegen de vlakte.

De Openbare Bibliotheek had gelukkig een wat vrolijker karakter. Op rode stoeltjes werden wij in de kinderboekenhoek samengebracht. Voor de verzameling rode stoeltjes een tafeltje met wat Lezing-Attributen. Een boek, een stapeltje papier, een microfoon, een kan water met ijsblokjes en maar liefst twee glazen. Alsof er tijdens de lezing nog iemand gezellig zou aanschuiven. Of misschien zou de schrijver halverwege de lezing genoeg krijgen van glas één en ineens over willen stappen op glas twee. Je weet het niet. Maar het stond er, een extra glas. Er was ook een grote bos paarse bloemen in een glazen vaas. De Openbare Bibliotheek had haar best gedaan.





De lezing werd ingeleid door een mevrouw in bloemetjesbloes die wat onwennig in de weer ging met een microfoon. Zij galmde rond dat er dus een lezing kwam en dat wij daarna nog een avondwandeling konden maken onder begeleiding van weer een andere mevrouw wiens naam mij geheel is ontschoten. De laatste mevrouw wist dan weer veel over de gebouwen in stadsdeel de Baarsjes. Maar daar kwamen wij niet voor. Wij kwamen voor de lezing. De lezing van Martin Bril.

Ik was nog nooit naar een lezing in een Openbare Bibliotheek geweest. Eigenlijk, als ik er zo eens over nadenk, ga ik zelden naar een lezing waar dan ook. Wij hadden ons, na jarenlange training door cabaretbezoek, strategisch op de achterste rij verdekt opgesteld. Martin Bril begon zijn lezing nadat hij de vaas met paarse bloemen resoluut naar een kast had verhuisd en de microfoon aan de kant had geschoven.
Eigenlijk was het een Voorlezing. Hij las namelijk diverse korte verhalen voor uit oudere en nog te verschijnen boeken. Af en toe nam hij een slok water uit het ene glas en trok soms na een verhaal zijn wenkbrauwen op, alsof hij ook niet meer wist waarom hij dat nou eigenlijk allemaal had opgeschreven. Ik weet nog wel waarom hij dat allemaal had opgeschreven want bijna alles wat Martin Bril opschrijft is leuk om te lezen. Voor de buitenstaander dan. Ik weet niet of hij daar zelf ook zo over denkt maar dat is ook niet erg. Hij schrijft, neem ik aan, zijn boeken toch vooral voor ons lezers en niet omdat hij zichzelf iedere dag een lachsalvo wil bezorgen. Maar misschien ook wel, ook dat weten we niet.

Na de Voorlezing mochten we vragen stellen. Wij wisten niets te vragen, behalve dan waarom het verhaal over Drenthe te lang was om te worden voorgelezen. Het verhaal over Drenthe moeten wij zelf nog maar eens nalezen dan. Andere mensen hadden wel wat te vragen.
Of hij schrijven als hobby had (...)
Of hij vroeger als kind graag schreef (...)
Of hij deze lezing in zijn stukje voor de Volkskrant ging verwerken (nee)
Of alles altijd klopte in zijn verhalen (ja)
Of hij altijd met verhalen in zijn hoofd rondliep (ja, maar die knop kon ook uit)
Hoe laat hij zijn dagelijkse stukjes moet inleveren op de redactie. (19.00-23.00 uur)

Ik weet niet of u dit boeiende informatie vindt, maar wij vonden er het onze van. Het werd wat ons betreft, hoog tijd om van de rode stoeltjes af te komen en eens een gesigneerd boek te bemachtigen. Die hebben we nu dus. Wij hebben het pand verlaten met een boek, een handtekening en een niet meer te onderdrukken giechel. Ik weet niet precies waar de giechel vandaan kwam. Waarschijnlijk was het alles bij elkaar. Het voorlezen. De vragen. De omgeving. De mensen.

Aan de Held zelf heeft het niet gelegen. Die was ontspannen een avond aan het voorlezen en ging daarna naar huis. Gewoon. Zoals zo vaak.
Wij hebben buiten op het randje van de pui nog wat zitten praten, terwijl de rest van het publiek gedwee achter de mevrouw van de stadswandeling aanhobbelde. Haar laatst verstaanbare woorden waren: "Ik woonde al heel lang in de Baarsjes en op een bepaald moment ga je je toch verdiepen in je eigen wijk."

Daar heb ik zelf eigenlijk nooit zo'n last van.

Solliciteren

Vandaag ga ik naar een sollicitatiegesprek. Een gesprek waarin het de bedoeling is dat ik de baan ga krijgen wel te verstaan. Een sollicitatiegesprek afnemen is weer een heel ander verhaal.

Ik ben niet zo goed in sollicitatiegesprekken. Blijkbaar ben ik wel goed in sollicitatiebrieven want ik word bijna altijd uitgenodigd voor Het Gesprek. Dagen van te voren ben ik al in de weer met het hoofdstuk Kleding. Wát moet ik in godsnaam aan? Het moet iets zijn dat ik vaker aan heb, zodat ik na eventuele aanname, niet op de eerste werkdag een stel geshockeerde collega's tref die mij eerst in een blazer zagen en nu in een spijkerjasje. Bovendien moet het enigszins zweetoksel bedekkend zijn want met van die kringen van spanning of gewoon warm weer in je T-shirt scoor je natuurlijk ook niet lekker. Navraag links en rechts levert vreemde tegenstellingen op. De een zegt dat een nette spijkerbroek met bloes volstaat, de ander roept ontzet dat je juist nóóit een spijkerbroek aan moet doen. Een spijkerbroek getuigt van onverschilligheid jegens de toekomstige werkgever.

Goed. De nette spijkerboek ligt weer in de kast en de nette linnen broek hangt gestreken op een hangertje. Een bijpassend tuttig bloesje hangt er naast. Een in de haast bijgekocht hempje zorgt er voor dat de bijpassende bloes niet tot het bovenste knoopje hoeft worden dichtgeknoopt. Je moet al zoveel op een wildvreemde tafel leggen en wat mij betreft horen mijn borsten daar niet bij. Bloes tot aan het midden dicht, hempje bedekt de naakte waarheid.

Dit keer ga ik solliciteren in een andere stad. Ik moet met de bus, daarna met de trein en tot slot met een meegestuurde plattegrond een soort van stadswandeling door Utrecht maken. Allemaal heel gezellig op een rustige zondagmiddag, maar de zweetkringen breken me nu al uit bij de gedachte dat ik het niet kan vinden. Ik ga dus vroeg. Veel te vroeg. Waarschijnlijk ben ik zó vroeg dat men mij in de hal van het bedrijf verbaasd zal vragen of er een verkeerde tijd in de brief stond vermeld.
Nee, nee, zal ik mij verontschuldigen, ik heb me vergist in de treinen en wilde niet te laat komen, maar maakt u zich geen zorgen, ik zit hier prima en hoef geen koffie, dank u.

Te vroeg komen heeft ook zo z'n voordelen. In de hal, gang of andere samenschoolgelegenheid, kan ik namelijk al best goed bekijken in wat voor soort bedrijf ik eigenlijk terecht ben gekomen. Of en hoe mensen de portier begroeten, lopen ze met dienbladen uit de bedrijfskantine rond of heeft ieder een trommeltje. Hoe is men gekleed, hoe begroet men elkaar, wordt er gelachen en hoeveel koffertjes kan ik tellen. Zijn er planten, hangt er iets leuks aan de muur, is alles lichtgrijs met donkerrood geverfd of ligt er vrolijk zeil op de vloer. Dat soort dingen. Dat soort dingen zeggen namelijk wat over, wat de dame of heer van Personeelszaken, bedrijfs-cultuur zal noemen. Die heb ik dan al een beetje gezien, die bedrijfscultuur. Ogen open houden en loeren. Net als op een terrasje. Maar dan zonder die koffie.

Het Gesprek zelf gaat in de eerste minuut óf helemaal goed óf helemaal fout. Helemaal goed was die keer in een revalidatiecentrum waar de arts die het gesprek afnam mij met een grote witte zakdoek tegemoet kwam. Tijdens Het Gesprek heeft hij 132 keer geniest en zich verontschuldigd voor zijn verkoudheid. Ik heb zo moeten lachen om de witte zakdoek en de rode neus dat ik de zenuwen en zweetplekken op slag vergat. Ik ben aangenomen. Vanwege mijn gevoel voor humor en omdat ik daarmee zo goed in het revalidatie-team zou passen. Dat ik de juiste papieren en ervaring had, had de arts al op mijn c.v. kunnen lezen, zei hij later. Hij wilde weten wat voor type ik was. Ik heb hem bedankt voor zijn verkoudheid.

Helemaal fout ging het in de hulpverlenende instantie waar maar liefst vijf (5!) vrouwen tegenover mij zaten die ook nog eens stuk voor stuk stuurs uit hun ogen keken. Alsof ze wilden zeggen dat werken geen pretje was en dat ik maar even snel moest begrijpen dat hier niets te lachen viel. Ook daar ben ik aangenomen maar heb ik zelf bedankt. Van het vooruitzicht van nog véél méér stuurse vrouwen kreeg ik geen zweetplekken maar rillingen en dat leek me ook niet goed voor mijn algehele gezondheid.

Jammerlijk mis ging het bij de coördinerende functie in de kinderopvang. Ik had de baan graag willen hebben, werd prompt weer uitgenodigd op mijn enthousiaste brief, maar had de hele nacht ervoor niet geslapen. Niet vanwege toekomstige zweetplekken of zenuwen, maar vanwege mijn baby van 3 maanden die die nacht bedacht dat hij ging darmkrampen. Tot overmaat van ramp kon ik 's ochtends mijn make-up-spullen niet vinden dus enige wallenbijwerk-maatregelen waren niet voor handen. Als een wit lijk zat ik tegenover vier goedgemutste, gebruinde en van vrolijke kleding voorziene dames.
Ik wist niet waar ik was, wat ik deed en heb maar wat gezegd. Jammergenoeg niet dat ik de hele nacht had rondgelopen met een huilende baby, wat achteraf in een organisatie voor kinderopvang best had gekund. Denk ik. Het afwijzingstelefoontje kwam van een lichtelijk onthutste mevrouw die vertelde dat men maar niet had gesnapt dat iemand die zo'n enthousiaste brief schreef, zo lamlendig in Het Gesprek kon zijn. En nee, een herkansing zat er niet in. Jammer.

Solliciteren is eigenlijk alleen maar leuk als het tussen neus en lippen door gaat. Als je het als een soort oefening kunt beschouwen. Als je de baan eigenlijk helemaal niet wilt maar wel wilt inschatten hoe je op dat moment in de markt ligt.
Solliciteren is alleen maar leuk als vragen als
-wat zijn je zwakke en sterke kanten
-hoe denk je dit werk met het hebben van kinderen te combineren
-wat zou je doen in dit en zus geval en waarom (en dan nog een casus of acht)
en
-waarom zouden we jou moeten aannemen?
niet worden gesteld.
Solliciteren is leuk als je het gevoel krijgt dat jijzelf ook nog iets te willen hebt. Je kunt namelijk ook "nee" zeggen. Zelf.
En dat laatste vergeet ik vreemdgenoeg altijd. Dat solliciteren van twee kanten komt en het aangaan van een nieuwe dienstverband ook. Zij willen mij misschien wel, maar wil ik hun ook?

Dus naast dat ik mijn kleren gestreken heb, mij overvloedig van deodorant heb voorzien en mijn make-up-spullen dit keer wél ter hand heb genomen, loop ik vanaf zeven uur voor me uit te prevelen.

"Eerst eens zien of IK wel wil. Eerst eens zien of IK wel wil."

Maar voor de zekerheid vraag ik toch maar of u een beetje met me mee wilt prevelen vandaag. Zo rond een uur of twee. Vast mijn hartelijke dank. Natuurlijk ga ik u melden hoe het afliep. Hopelijk kan dat al in het nieuwe log-jasje. Dat jasje is niet te slonzig en niet te netjes. Eigenlijk is het precies als ik. Maar u moet later zelf maar beoordelen of u mij had aangenomen.

Schaft