[Previous entry: "Schaft"] [Main Index] [Next entry: "Voorlezen"]

06/17/2003 Entry: "Solliciteren"

Vandaag ga ik naar een sollicitatiegesprek. Een gesprek waarin het de bedoeling is dat ik de baan ga krijgen wel te verstaan. Een sollicitatiegesprek afnemen is weer een heel ander verhaal.

Ik ben niet zo goed in sollicitatiegesprekken. Blijkbaar ben ik wel goed in sollicitatiebrieven want ik word bijna altijd uitgenodigd voor Het Gesprek. Dagen van te voren ben ik al in de weer met het hoofdstuk Kleding. Wát moet ik in godsnaam aan? Het moet iets zijn dat ik vaker aan heb, zodat ik na eventuele aanname, niet op de eerste werkdag een stel geshockeerde collega's tref die mij eerst in een blazer zagen en nu in een spijkerjasje. Bovendien moet het enigszins zweetoksel bedekkend zijn want met van die kringen van spanning of gewoon warm weer in je T-shirt scoor je natuurlijk ook niet lekker. Navraag links en rechts levert vreemde tegenstellingen op. De een zegt dat een nette spijkerbroek met bloes volstaat, de ander roept ontzet dat je juist nóóit een spijkerbroek aan moet doen. Een spijkerbroek getuigt van onverschilligheid jegens de toekomstige werkgever.

Goed. De nette spijkerboek ligt weer in de kast en de nette linnen broek hangt gestreken op een hangertje. Een bijpassend tuttig bloesje hangt er naast. Een in de haast bijgekocht hempje zorgt er voor dat de bijpassende bloes niet tot het bovenste knoopje hoeft worden dichtgeknoopt. Je moet al zoveel op een wildvreemde tafel leggen en wat mij betreft horen mijn borsten daar niet bij. Bloes tot aan het midden dicht, hempje bedekt de naakte waarheid.

Dit keer ga ik solliciteren in een andere stad. Ik moet met de bus, daarna met de trein en tot slot met een meegestuurde plattegrond een soort van stadswandeling door Utrecht maken. Allemaal heel gezellig op een rustige zondagmiddag, maar de zweetkringen breken me nu al uit bij de gedachte dat ik het niet kan vinden. Ik ga dus vroeg. Veel te vroeg. Waarschijnlijk ben ik zó vroeg dat men mij in de hal van het bedrijf verbaasd zal vragen of er een verkeerde tijd in de brief stond vermeld.
Nee, nee, zal ik mij verontschuldigen, ik heb me vergist in de treinen en wilde niet te laat komen, maar maakt u zich geen zorgen, ik zit hier prima en hoef geen koffie, dank u.

Te vroeg komen heeft ook zo z'n voordelen. In de hal, gang of andere samenschoolgelegenheid, kan ik namelijk al best goed bekijken in wat voor soort bedrijf ik eigenlijk terecht ben gekomen. Of en hoe mensen de portier begroeten, lopen ze met dienbladen uit de bedrijfskantine rond of heeft ieder een trommeltje. Hoe is men gekleed, hoe begroet men elkaar, wordt er gelachen en hoeveel koffertjes kan ik tellen. Zijn er planten, hangt er iets leuks aan de muur, is alles lichtgrijs met donkerrood geverfd of ligt er vrolijk zeil op de vloer. Dat soort dingen. Dat soort dingen zeggen namelijk wat over, wat de dame of heer van Personeelszaken, bedrijfs-cultuur zal noemen. Die heb ik dan al een beetje gezien, die bedrijfscultuur. Ogen open houden en loeren. Net als op een terrasje. Maar dan zonder die koffie.

Het Gesprek zelf gaat in de eerste minuut óf helemaal goed óf helemaal fout. Helemaal goed was die keer in een revalidatiecentrum waar de arts die het gesprek afnam mij met een grote witte zakdoek tegemoet kwam. Tijdens Het Gesprek heeft hij 132 keer geniest en zich verontschuldigd voor zijn verkoudheid. Ik heb zo moeten lachen om de witte zakdoek en de rode neus dat ik de zenuwen en zweetplekken op slag vergat. Ik ben aangenomen. Vanwege mijn gevoel voor humor en omdat ik daarmee zo goed in het revalidatie-team zou passen. Dat ik de juiste papieren en ervaring had, had de arts al op mijn c.v. kunnen lezen, zei hij later. Hij wilde weten wat voor type ik was. Ik heb hem bedankt voor zijn verkoudheid.

Helemaal fout ging het in de hulpverlenende instantie waar maar liefst vijf (5!) vrouwen tegenover mij zaten die ook nog eens stuk voor stuk stuurs uit hun ogen keken. Alsof ze wilden zeggen dat werken geen pretje was en dat ik maar even snel moest begrijpen dat hier niets te lachen viel. Ook daar ben ik aangenomen maar heb ik zelf bedankt. Van het vooruitzicht van nog véél méér stuurse vrouwen kreeg ik geen zweetplekken maar rillingen en dat leek me ook niet goed voor mijn algehele gezondheid.

Jammerlijk mis ging het bij de coördinerende functie in de kinderopvang. Ik had de baan graag willen hebben, werd prompt weer uitgenodigd op mijn enthousiaste brief, maar had de hele nacht ervoor niet geslapen. Niet vanwege toekomstige zweetplekken of zenuwen, maar vanwege mijn baby van 3 maanden die die nacht bedacht dat hij ging darmkrampen. Tot overmaat van ramp kon ik 's ochtends mijn make-up-spullen niet vinden dus enige wallenbijwerk-maatregelen waren niet voor handen. Als een wit lijk zat ik tegenover vier goedgemutste, gebruinde en van vrolijke kleding voorziene dames.
Ik wist niet waar ik was, wat ik deed en heb maar wat gezegd. Jammergenoeg niet dat ik de hele nacht had rondgelopen met een huilende baby, wat achteraf in een organisatie voor kinderopvang best had gekund. Denk ik. Het afwijzingstelefoontje kwam van een lichtelijk onthutste mevrouw die vertelde dat men maar niet had gesnapt dat iemand die zo'n enthousiaste brief schreef, zo lamlendig in Het Gesprek kon zijn. En nee, een herkansing zat er niet in. Jammer.

Solliciteren is eigenlijk alleen maar leuk als het tussen neus en lippen door gaat. Als je het als een soort oefening kunt beschouwen. Als je de baan eigenlijk helemaal niet wilt maar wel wilt inschatten hoe je op dat moment in de markt ligt.
Solliciteren is alleen maar leuk als vragen als
-wat zijn je zwakke en sterke kanten
-hoe denk je dit werk met het hebben van kinderen te combineren
-wat zou je doen in dit en zus geval en waarom (en dan nog een casus of acht)
en
-waarom zouden we jou moeten aannemen?
niet worden gesteld.
Solliciteren is leuk als je het gevoel krijgt dat jijzelf ook nog iets te willen hebt. Je kunt namelijk ook "nee" zeggen. Zelf.
En dat laatste vergeet ik vreemdgenoeg altijd. Dat solliciteren van twee kanten komt en het aangaan van een nieuwe dienstverband ook. Zij willen mij misschien wel, maar wil ik hun ook?

Dus naast dat ik mijn kleren gestreken heb, mij overvloedig van deodorant heb voorzien en mijn make-up-spullen dit keer wél ter hand heb genomen, loop ik vanaf zeven uur voor me uit te prevelen.

"Eerst eens zien of IK wel wil. Eerst eens zien of IK wel wil."

Maar voor de zekerheid vraag ik toch maar of u een beetje met me mee wilt prevelen vandaag. Zo rond een uur of twee. Vast mijn hartelijke dank. Natuurlijk ga ik u melden hoe het afliep. Hopelijk kan dat al in het nieuwe log-jasje. Dat jasje is niet te slonzig en niet te netjes. Eigenlijk is het precies als ik. Maar u moet later zelf maar beoordelen of u mij had aangenomen.

You can also visit the sites dedicated to free slots free slots http://www.alleghenydist.net/free-slots.html ...

Gepost door roulette @ 05/16/2005 06:40 AM CET

Oeps, mensen bedoelde ik natuurlijk.

Gepost door Cindy @ 06/18/2003 02:08 PM CET

Nú zit je er dus (hopelijk hoef je niet te wachten). Met al die mesen die voor je duimenmoet het haast wel goed gaan!

Gepost door Cindy @ 06/18/2003 02:07 PM CET

mag ik dan ter troost nog even melden dat het ook heus en echt niet leuk, nee zelfs behoorlijk verwarrend kan zijn als er op een solicitatiegesprek voor een baan die je echt graag wilt, juist helemaal niet wordt gevraagd waarom je zo graag bij hen wilt werken en wat je sterke kanten etc zijn:)?

Gepost door claver @ 06/17/2003 11:09 PM CET

Al prevelend ga ik nu eindelijk maar eens wat boodschappen in huis halen. Succes!

Gepost door Juul @ 06/17/2003 01:44 PM CET

go get 'em kiddo!!

Gepost door Blank Frank @ 06/17/2003 01:33 PM CET

Ik zal aan je denken, op de fiets, want duimen lijkt me dan wat gevaarlijk...
Je zult waarschijnljk wel de truuk kennen voor als je je in het nauw gedreven voelt: stel je je gesprekspartner voor als hij op de wc zit met een enorme dikke drol die er niet uit wil! Werkt geheid!
Suc6!!!

Gepost door Gien @ 06/17/2003 10:29 AM CET

Spannend! Ik duim!

En qua sollicitatiekleding: ik ben geloof ik juist altijd aangenomen als ik me wel de leuke kleding, maar niets van de etiquette had aangetrokken.
Oh enne... wat ze in Amerikaanse series altijd zeggen moet je ook vooral NIET doen! (just picture them naked or in their underwear) Werkt compleet averechts. Ik zie zo'n vrouw dan in een oma-vleeskleurig ding met kant en gaten en een man in een lange wollen onderbroek... En als jij stiekem moet grinniken, maakt dat ook weer niet echt een fijne indruk. ;-)
Affijn. Toitoitoi dus!

Gepost door San @ 06/17/2003 10:26 AM CET

Wij prevelen en duimen voor u! Dit gaat nu ongetwijfeld lukken (mits u het zelf ziet zitten, natuurlijk).

Gepost door verbal jam @ 06/17/2003 09:55 AM CET