15-2-2003
Ik loop niet mee vandaag, ook al kan ik in 10 minuten op de Dam staan. Ik ben niet zo goed in groepen. Op z'n zachtst gezegd word ik er een beetje kortademig en om me heen-mepperig van. En dat laatste lijkt me nou niet het doeltreffendste gedrag in een anti-oorlogsdemonstratie.
Ik heb het wel geprobeerd hoor, ooit in Nijmegen. Een grote demonstratie tegen de ontruiming van gekraakte huizen in de piersonstraat en tegen de bouw van een grote parkeergarage die in de plaats van sociale woningbouw stond begroot. Het lukte niet. Ik kon niet meeroepen want m'n keel zat dicht, en ik was alleen maar bezig met het vinden van de "uitgang".
Je zult mij ook niet tegenkomen in Ahoy of de Kuip, ook al treedt mijn grootste held daar op. Ik zing niet mee op personeelsfeestjes, ik playback. Ik demonstreer vandaag dus mee in m'n eentje.
Dus of jullie vandaag namens mij Niet Namens Mij willen roepen.
En dat ik verder hoop dat jullie niet bevroren zijn in die godsgruwelijke kou.
(logo van)
14-2-2003
Het zal de stand van de maan zijn geweest. Of een luchtatmosferische storing. Of misschien gewoon vrijdagmiddag, wie het weet mag het zeggen.
Wij waren bij een kinderkapper. Zo'n lollig, louter op kinderen gericht bedrijf, gerund door vlotte dames met opgewekte praatjes, snelle kniphanden en een fijne tondeuse. Twee stoelen met sturen tegenover elkaar, spiegel ertussen en tekenfilm op de achtergrond. Kind-II babbelde er met zijn doordringende stem lustig op los. Hij vertelde de kinderkapster over school, ze telden samen de knipjes en hadden het reuze leuk. Kind-I was minder goedgemutst en was niet bevattelijk voor het plagerige toontje van kinderkapster numero 2. Hij vond haar een "kutwijf" die "haar kop moest houden". Wij schoten er gezamelijk van in een nerveuze lach. Mijn nerveuze lach werd al snel een wat minder giechelig geheel. Ik werd bozer en bozer en het ge-yep van Kind-I hield aan. Ik werd pissig en vergat de rest van de opgewekte winkel met brave kinderen die op een stoeltje naar het tekenfilmpje keken. Ik schoot uit m'n slof. Met alle opvoedkundige bagage die ik kon vinden, heb ik het ge-kutwijf proberen te bestrijden zonder zelf een viswijf te worden. Dat is een niet geringe opgave kan ik u melden. Ik had hem al behoorlijk hangen toen we de winkel gekortwiekt (zij) en verontschuldigend (ik) verlieten. Het was voor mij duidelijk ook vrijdagmiddag en de luchtatmosferische storing had ook mij in zijn greep.
Bepreekt en voorbereid gingen wij op pad naar Gelegenheid-2. Dat ze het niet in hun kleine hoofdjes moesten halen iemand daar "kutwijf" te noemen, rond te rennen of anderszins kinder-ongein uit te halen.
Zucht.
Diep.
Ze hadden er wokkels en chips. Er was veel ruimte om rond te rennen. Ze hadden een fijne zwarte vloer die mooie zwarte handen veroorzaakte. Die mooie zwarte handen stonden weer reuze artistiek op de mooie witte muur. Ze konden net niet bij de schilderij-lijsten maar hadden in een opperste creativiteitsaanval bedacht dat je daar springwedstrijden voor kon organiseren. Wie het eerst de lijst aanraakt. Joepie!
Ze kregen dropveters en snoepsleutels, ze wilden meer en meer en meer. Ze hielden vechtsport-demonstraties tussen benen van bezoekers door. Ze ontdekten de kast met een kraan waar je leuk je zwarte handen kon wassen. Ze renden en renden en botsten tegen muren. Ze proefden water-met-bubbels maar vonden het niet lekker. Ze zaten -goddank- ook even bij vriend R. op schoot.
Ja, het was een leuke opening. Denk ik. Eigenlijk heb ik geen idee want veel te druk de storing tot aanvaardbare proporties terug te dringen.
Mocht u willen weten hoe het werkelijk was, dan verwijs ik u naar hem. Daar schijnt iets van een interview te komen al weet ik niet precies wanneer. Het is in elk geval dat interview waarbij Kind-I en II in 1 ruimte dienden te worden gehouden vanwege geluids- dan wel andere overlast.
Ze liggen nu te slapen. Ze zijn lief. Morgen hangt er vast wat stabielere lucht om ons heen.
En morgen bellen wij wel even met de galerie om een Latex-uurtje af te spreken.
We houden het hier effe simpel: ik ben op niemand en niemand is op mij. Dat is waarschijnlijk de reden dat mijn post beperkt bleef tot een Stemoproep voor de Provinciale Staten-verkiezingen en de Kampioen die op de voorpagina iets brult over zomer en zon. Nou ja zeg! Zomer! Waar?
Dus Valentijners all over the world: stuur kaartjes, koop zoete kadootjes en zoen mekaar helemaal suf, maar ik ga goon vrijdag houden. Goed?
Overigens vind ik het ineens wel jammer dat ik niet mee kan doen met het subjectivisten-valentijns-ceedee-brand-gebeuren (want geen brander) want Zij Daar heeft wel een hartstikke leuke ceedee samengesteld! Ik ben benieuwd wie hem krijgt en of hij/zij hem ook zo leuk vindt.
13-2-2003
De Engelse taal heeft een aantal prachtige krachttermen en uitdrukkingen. Het is dat ze uit mijn Nederlandse mond zo beroerd klinken, anders zou ik ze veel vaker gebruiken. Op televisie komen ze nog wel eens voorbij en dan vind ik onze good-old godverdomme (of erger: godverpielekes ) ineens nogal nikserig.
Wat te denken van Bananas als in Let's go bananas! of He went completely bananas! Dat klinkt toch geweldig? Vooral als je Bananas ook nog uitrekt naar Ba-nan-as. Kijk er een beetje woest bij en je hebt een prachteffekt.
Ook fijn is Berserk. Het heeft me enige tijd gekost te vinden hoe je het uiteindelijk dient te spellen want je spreekt het uit als buzzurk en dat lijkt er niet eens in de verte op.
I'm berserk over chocolates! Klinkt een stuk aannemelijker dan: ik hou erg van chocola. Dat is veel te netjes, en drukt verder nergens uit dat je in staat bent een doos bonbons achter elkaar leeg te vreten of midden in de nacht naar de snackbar sluipt voor een reep chocola. En toch doen mensen dat. Ook in Nederland.
Pathetic en Ridiculous zijn ook goeie. Pathetic is weer wat lastiger vanwege de slis-th die wij in Nederland maar niet goed uit onze lippen krijgen, mits natuurlijk driftig geoefend op Engelse les.
En Ridiculous is nog extra lekker geworden door Griekse Balki in die Amerikaanse serie Perfect Strangers. Een rollende begin-R en aan het eind een Griekse - los -: Ri-dik-joe-los. Don't be RRRRRidiculos!
Totaal ingeburgerd in mijn omgeving is Whatever. Er wordt, ook door mij, heel wat afge-whateverd.
"Volgens mij moet je zus & zo daar opbergen en een kopietje naar haar of whatever."
of
"Ja, hij ging eerst met haar uit eten en daarna naar de film en daarna, nou ja, whatever."
De mooiste uitspraak kwam ik een week of twee geleden tegen in the Oprah Winfrey Show. Een meisje had whatever echt helemaal en totaal geintegreerd in al haar zinnen en sprak het niet uit als whatever maar het klonk als een soort mengeling tussen knauwerig Amerikaans en plat Coronation Street-Engels: OEAAA-EFFER!
Ze trok er ook onmiddellijk het bijpassende verongelijkte of ongeinteresseerde hoofd bij. Ik heb ademloos zitten kijken en heel eerlijk, daarna zelf even geoefend op haar vreemdsoortige uitspraak. Ik kan het een beetje.
De aller-aller-mooiste uitdrukking vind ik Shebang. (spreek uit: Sje-beng) Nee, dit is geen variant op een gangbang, maar een uitdrukking die zoveel betekent als: het geheel, de hele santekraam.
The whole shebang! He did the whole shebang. He did everything! The works! Baby!
Eenmaal in het engelse woordenboek beland zag ik dat shebang nog veel meer betekent.
Een winkel bijvoorbeeld. Nooit van gehoord. Het zou wel leuk zijn als iemand een winkel opent met de naam SHEBANG! Alhoewel het gros van de nederlanders het gelijk zou verbasteren naar sjee-bang of ander chinees restaurant-achtige naam. Dus dat je niet een hip T-shirt gaat kopen bij Sjee-Bang want dat ze je dan gelijk een loempia aanbieden. Ofzo.
Maar shebang betekent ook het hekje in programmeertaal.
Dit: # dus.
Da's toch raar? Dat zo'n woord en Het Geheel en Een Winkel en Een #-je betekent?
In elk geval, ik vind ze fijn. Die uitdrukkingen en krachttermen. Ik kan zo 1 2 3 geen lekkere Nederlandse bedenken.
Bugger! Bugger! Bugger!
U wel misschien?
12-2-2003
11-2-2003
Koude voeten en worden niet meer warm. Koude handen ook.
Er loopt weer iets niet door in de afvoer (pruttelpruttel-blubbloebblub) en de Ploeper is kwijt. (hoe kun je in vredesnaam een heel zuignap-apparaat kwijtraken op een etage van 57m2?)
Het ophangsyteem van de de douchekop is lam en moet weer worden hersteld met behulp van een geel onderdeel van een oud speeltje. (nee, ik heb geen klap van de molen gehad. zo moet het echt)
Er moet iets geschreven wat morgen mee naar werk moet en het hele Word-onderdeel is kwijt. Gewoon weg. Foetsie.
Het mailadres van het ontwerp-buro waar ik een verzoek tot soortement van stage wilde indienen is verkeerd overgenomen. Morgen weer bellen. Staat slordig en stom.
De kinderkapper kon echt alleen nog maar op vrijdag 14 februari om 4 uur. Rennen, vliegen, draven in het vooruitzicht. Kind-II is een Bepaald Speeltje kwijt en vraagt nu al een uur of hij op mijn kapuuter mag omdat de spelletjes daar sneller laden. (nee! mag niet! moet eerst Word vinden!) De televisie knippert richting einde-van-leven.
En ik heb schoongenoeg van winter.
10-2-2003
-Frans voor Dummies
-HTML voor Dummies
-Java voor Dummies
-Vegetarisch koken voor Dummies
-Duits voor Dummies
-Art voor Dummies
-Blues voor Dummies
-Jazz voor Dummies
-Tuinieren voor Dummies
-Photoshop voor Dummies
Zucht. En ja hoor, uit alle boeken die er zijn kies ik Illustrator 10 voor Dummies.
Waarschijnlijk omdat ik zo'n Dummie ben dat ik nog niet eens een stukje tekst rond kan krijgen.
Ik wil een cursus! En wel NU!
9-2-2003
De Volkskrant gaat, in het kader van de economische malaise 4 huishoudens volgen in hun bestedingsgedrag. Hier wordt speciaal gelet op huishoudelijke bezuinigingen en achteruitgang in het voor ieder maandelijks te besteden bedrag.
Vier huishoudens:
-Een stel zonder kinderen met Veel Geld (kort door de bocht)
-Een bijstandsmoeder met 3 pubers met Weinig Geld (feit)
-Een gezin met 2 kinderen met een door handicap niet werkende vader met Gewoon Geld (gewoon)
-Een weduwe met Veel Geld (feit)
Armoede in Nederland is nogal een heikel onderwerp. Tot voor kort dacht ook ik dat armoede in Nederland behoorlijke onzin was. Iedere Nederlander kan in geval van nood een uitkering aanvragen. En ja, daar reken ik ook de groep daklozen onder sinds ik eens een interessant gesprekje heb gevoerd met 3 daklozen in de Pijp die vertelden over de levendige handel in postadressen. Om een uitkering te kunnen ontvangen heb je een vast adres nodig en een rekeningnummer. Dit groepje handelde in postadressen. Jij een postadres (dus uitkering) en ik 50 piek. En het volgende rondje betaal jij. Deal? Deal.
Het stel zonder kinderen bezuinigt op mineraalwater. Over dit soort bezuinigingsmaatregelen ga ik niet eens nadenken. Sorry.
De bijstandsmoeder knipt coupons, eet af en toe een week geen vlees en doet de verwarming om 21.30 uur uit. Vind ik wat van. Ik weet nog niet wat precies maar het schommelt tussen mijn vader die vroeger tegen ons riep dan doe je maar een extra trui aan en je gaat niet langer dan 10 minuten onder die douche staan! en jeetje, de verwarming uit. Da's koud en ongezellig.
Het gezin met de gehandicapte vader heeft een plaats op een camping en gaat 2 keer per jaar op vakantie, rijdt in 2 auto's en is zich rot geschrokken van de verdubbeling van de ziektekosten-premie. Als ik in dat gezin zou leven ging 1 auto eruit en gingen we 1 keer minder op vakantie. Lijkt me al een behoorlijke hap bezuiniging.
De weduwe heeft het zeker niet beroerd in haar luxe villa maar baalt dat ze niet, eens per jaar naar haar kinderen in Californie en Spanje kan zonder dat ze daar een vakantie voor in moet leveren. Ja, lees dat nog maar eens over. Je kinderen bezoeken in Californie en Spanje is geen vakantie. Wat is het dan? Werkbezoek? Aftrekbaar misschien?
Ik vind het een leuk initiatief van de Volkskrant hoor. En wie ben ik om voor te schrijven wat een een ander met zijn centen doet. Ik word alleen een beetje stekelig van het geklaag van mensen die in mijn ogen nog best wat te besteden hebben, en zich wentelen in ach&wee als ze 1 keer per jaar minder op vakantie kunnen. Met dat soort gedoe moet je bij mij niet aankomen. Dan ga je 1 keer minder en geniet je dubbel van de overgebleven keer. Punt. Ik word daar ook behoorlijk zwart-wit van, kan ik u melden. Ik heb de neiging om te roepen Heb je nog brood in huis? Juist. Op dat soort gebrek aan nuance zitten we natuurlijk ook niet te wachten, maar beschouw het als een voorbeeld van mijn hersenaktiviteit. Ook leuk.
Wat ik jammer vind van het hele artikel en idee is het ontbreken van een Heel Gewoon Gezin. Zoiets als ons gezin bijvoorbeeld. Twee halve inkomens door twee werkende ouders, twee kinderen, 1 kat, 1 huis, 1 atelier, 1 week vakantie over de grens, 1 (16-de hands) auto en 1 geweldig postbankkrediet. Wij houden ook altijd een stukje maand over. Wij leven niet ruig en onbezonnen. Wij zouden ook best een eigen huis willen maar dat zit er gewoon niet in. Wij gaan af en toe naar een optreden/concert/voorstelling, hangen geen nachten in de kroeg, kopen geen merkkleding en schaffen ons via voordelige regelingen boeken & kranten aan. Maar knippen dan weer geen coupons, houden de verwarming na 21.30 gewoon aan en staan, als we ons niet lekker voelen, wel een half uur onder de douche.
Ik ken best veel gezinnen zoals wij. Het was wel leuk geweest als de Volkskrant ook zo'n gezin had meegenomen in dat jaar. Aan de andere kant weet ik eigenlijk al wat ik zou lezen:
Niet super, maar helemaal niet slecht en tevreden met wat noodgrepen.
Het woord armoede is ons totaal onbekend.
Ik weet dat het onzinnig klinkt vergeleken bij sommige landen buiten de deur, maar in het geval van de bijstandsmoeder ben ik geneigd om daar anders over te denken. Armoede misschien niet. Maar tis goddorie nie veul, 1650 euro bruto per maand (inclusief kinderbijslag en alimentatie) met 3 opgroeiende kinderen en zonder schulden. Petje af voor deze creatieve manier van omgaan-met-geld.
Misschien moet de weduwe eens op werkbezoek bij de bijstandsmoeder.
Waarom zitten (spelletjes)CD-roms altijd in van die achterlijk grote dozen?
Zoek: