[Previous entry: "Zondag-middag-Vraag"] [Main Index] [Next entry: "9 februari 2003"]

02/09/2003 Entry: "Arm"

De Volkskrant gaat, in het kader van de economische malaise 4 huishoudens volgen in hun bestedingsgedrag. Hier wordt speciaal gelet op huishoudelijke bezuinigingen en achteruitgang in het voor ieder maandelijks te besteden bedrag.
Vier huishoudens:
-Een stel zonder kinderen met Veel Geld (kort door de bocht)
-Een bijstandsmoeder met 3 pubers met Weinig Geld (feit)
-Een gezin met 2 kinderen met een door handicap niet werkende vader met Gewoon Geld (gewoon)
-Een weduwe met Veel Geld (feit)

Armoede in Nederland is nogal een heikel onderwerp. Tot voor kort dacht ook ik dat armoede in Nederland behoorlijke onzin was. Iedere Nederlander kan in geval van nood een uitkering aanvragen. En ja, daar reken ik ook de groep daklozen onder sinds ik eens een interessant gesprekje heb gevoerd met 3 daklozen in de Pijp die vertelden over de levendige handel in postadressen. Om een uitkering te kunnen ontvangen heb je een vast adres nodig en een rekeningnummer. Dit groepje handelde in postadressen. Jij een postadres (dus uitkering) en ik 50 piek. En het volgende rondje betaal jij. Deal? Deal.

Het stel zonder kinderen bezuinigt op mineraalwater. Over dit soort bezuinigingsmaatregelen ga ik niet eens nadenken. Sorry.

De bijstandsmoeder knipt coupons, eet af en toe een week geen vlees en doet de verwarming om 21.30 uur uit. Vind ik wat van. Ik weet nog niet wat precies maar het schommelt tussen mijn vader die vroeger tegen ons riep dan doe je maar een extra trui aan en je gaat niet langer dan 10 minuten onder die douche staan! en jeetje, de verwarming uit. Da's koud en ongezellig.

Het gezin met de gehandicapte vader heeft een plaats op een camping en gaat 2 keer per jaar op vakantie, rijdt in 2 auto's en is zich rot geschrokken van de verdubbeling van de ziektekosten-premie. Als ik in dat gezin zou leven ging 1 auto eruit en gingen we 1 keer minder op vakantie. Lijkt me al een behoorlijke hap bezuiniging.

De weduwe heeft het zeker niet beroerd in haar luxe villa maar baalt dat ze niet, eens per jaar naar haar kinderen in Californie en Spanje kan zonder dat ze daar een vakantie voor in moet leveren. Ja, lees dat nog maar eens over. Je kinderen bezoeken in Californie en Spanje is geen vakantie. Wat is het dan? Werkbezoek? Aftrekbaar misschien?

Ik vind het een leuk initiatief van de Volkskrant hoor. En wie ben ik om voor te schrijven wat een een ander met zijn centen doet. Ik word alleen een beetje stekelig van het geklaag van mensen die in mijn ogen nog best wat te besteden hebben, en zich wentelen in ach&wee als ze 1 keer per jaar minder op vakantie kunnen. Met dat soort gedoe moet je bij mij niet aankomen. Dan ga je 1 keer minder en geniet je dubbel van de overgebleven keer. Punt. Ik word daar ook behoorlijk zwart-wit van, kan ik u melden. Ik heb de neiging om te roepen Heb je nog brood in huis? Juist. Op dat soort gebrek aan nuance zitten we natuurlijk ook niet te wachten, maar beschouw het als een voorbeeld van mijn hersenaktiviteit. Ook leuk.

Wat ik jammer vind van het hele artikel en idee is het ontbreken van een Heel Gewoon Gezin. Zoiets als ons gezin bijvoorbeeld. Twee halve inkomens door twee werkende ouders, twee kinderen, 1 kat, 1 huis, 1 atelier, 1 week vakantie over de grens, 1 (16-de hands) auto en 1 geweldig postbankkrediet. Wij houden ook altijd een stukje maand over. Wij leven niet ruig en onbezonnen. Wij zouden ook best een eigen huis willen maar dat zit er gewoon niet in. Wij gaan af en toe naar een optreden/concert/voorstelling, hangen geen nachten in de kroeg, kopen geen merkkleding en schaffen ons via voordelige regelingen boeken & kranten aan. Maar knippen dan weer geen coupons, houden de verwarming na 21.30 gewoon aan en staan, als we ons niet lekker voelen, wel een half uur onder de douche.

Ik ken best veel gezinnen zoals wij. Het was wel leuk geweest als de Volkskrant ook zo'n gezin had meegenomen in dat jaar. Aan de andere kant weet ik eigenlijk al wat ik zou lezen:
Niet super, maar helemaal niet slecht en tevreden met wat noodgrepen.
Het woord armoede is ons totaal onbekend.
Ik weet dat het onzinnig klinkt vergeleken bij sommige landen buiten de deur, maar in het geval van de bijstandsmoeder ben ik geneigd om daar anders over te denken. Armoede misschien niet. Maar tis goddorie nie veul, 1650 euro bruto per maand (inclusief kinderbijslag en alimentatie) met 3 opgroeiende kinderen en zonder schulden. Petje af voor deze creatieve manier van omgaan-met-geld.
Misschien moet de weduwe eens op werkbezoek bij de bijstandsmoeder.