ODETTE'S

Je naam invoeren in Google-images. Zie hier een greep uit het resultaat. Goeie help.

Koeien, balletdanseressen, gastvrouwen, zelfgemaakte poppen, vage bedrijven, lingerie-lijnen, paarden, honden, en gelukkig hier en daar ook een oude foto van een wel aardig gezicht.

Mijn geschiedenisleraar op de middelbare school zei vroeger dat hij bij de naam 'odette' moest denken aan een goedkoop parfum. We vonden elkaar niet zo aardig. Maar een goedkoop parfum heb ik niet kunnen vinden op Google. HA!

Oja, die MENEER in dit rijtje: ik heb GEEN idee wat die met mijn naam te maken heeft. Hij schijnt echt odette te heten. Arme ziel.

PS: waarschuwing! Dit is verslavend! Voer de naam van bijvoorbeeld je kat maar eens in;-)

RECHTS

Nou ben ik helemaal vergeten om andere loggers te linken. Om dat mooie overzichtje wat ik van Puck heb gekregen hier ergens in te passen.

Komt eraan!
Gien, Merel, JW, Claver, Bar, Everdien, Arnoud, vandenb, Zijperspace, Bie, Micheline, Elisa, Hippo, Bas en natuurlijk Puck! (Geheel willekeurige volgorde overigens. Niks alfabetisch en heeft niks met volgorde van interessantheid te maken. En ja, ik maak ook nog een keurig lijstje voor ergens onder de fotootjes)

De rest van het giga-overzicht van Puck bezoek ik ook wel maar bovenstaande logs zijn opgenomen in mijn persoonlijke log-rondje.
Zo. Dan weet u dat ook weer. Maar dat zag u waarschijnlijk al op de tellertjes;-)

DE BUITENKANT

Sinds haar dood, afgelopen zaterdag, ben ik als een soort wetenschapper mijn eigen gedrag aan het onderzoeken. Ik hou mezelf nauwlettend in de gaten.
Ik heb even gehuild en daarna is het onderzoek begonnen.

Ik heb mensen gebeld om het droeve nieuws door te geven. (heb ik dat met gevoel gedaan of had ik net zo goed Harmen Siezen kunnen zijn? Nee, dat heb ik goed gedaan)
Ik loop rond, kook, ruim kinderspeelgoed op, doe spelletjes met ze. (raar. gewoon doen.)
Mijn hoofd zit dicht.
In mijn hoofd schieten 100.000 gedachten rond. (kan je dat ook stoppen? Ja, dat kan. Even een eindje wandelen in de kou helpt. Goed bedacht.)
Ik heb gepraat met haar broer en zus (mijn oom en tante) die ik zo'n 32 jaar niet meer gezien heb. ( Goed gedaan. Alles maar gezegd. Net gedaan alsof ze dichtbij staan. Gezegd dat ik het raar vond maar dat ik het niet anders kon dan zo.)

Ik heb niet naar haar foto gekeken en geen gevoelige boeken gelezen. (Verstandig. Oppervlakkige boeken helpen om te kunnen slapen.)
Ik gebruik het woord 'dood' in plaats van 'overleden'. (Sommige woorden houden me beter op de grond. Het is wat het is en ik wind er geen doekjes om.)

Ik ben naar haar toegeweest. Heb een afspraak bedongen buiten de normale afscheidsuren, zodat ik kon doen wat ik had te doen. Zonder vreemde mensen erbij. (Erg goed. Ik heb alles tegen haar gezegd. Ik heb voor het eerst erg moeten huilen. Ik heb gevloekt en ik vond haar lief. Ik heb gezegd dat het me spijt. Dat moest. Ze had een stomme jurk aan. Ik had haar een rood T-shirt aangetrokken. Bedacht dat ik bloemen bij haar wil. Bloemen geregeld)

Ik ben naar haar huis geweest. Samen met haar vriend en mijn vriend. Ik had haar vriend ook nog nooit gezien. We hebben gepraat. Ik kon hem troosten. Ik kon met hem praten. Er ging een onbekende wereld voor me open. Het was fijn om niet alleen negatieve herinneringen op te halen. Om lieve dingen te horen. En om de hele avond en ochtend te reconstrueren. (Erg goed ook. Erg veel ook. Ik was uitgeput. Sliep om 20.00 uur.)

Werk ingelicht, school van Kind I ingelicht. Vrienden gebeld.

Gepraat met Kind I. Of hij iets wilde doen. Een tekening maken of er iets over wilde zeggen. Hij zei dat hij het jammer vond dat ze dood was en dat hij nu weer ging computeren.

Totaal onverwacht kwam ik in het log van Elisa een soortgelijk verhaal tegen. Ik lees haar log iedere dag. Soms schrijft ze iets dat me goed doet. (Fijn. Heb net gereageerd in haar log op een mooi zinnetje. Ik rook nog wel. Knap dat zij het kan weerstaan.)

Ik doe wat ik kan. Ik probeer te voldoen aan alle randvoorwaarden om dit te snappen. Ik weet wat ik moet doen en ook al doe ik het aan de Buitenkant, het is goed om ze te doen. Ik wil geen spijt krijgen van dingen die ik niet gedurfd zou hebben. Ik DOE ze gewoon. Het gevoel komt later wel. Weer een enorme huilbui op de begrafenis. Het helpt. Ik was inmiddels al verkouden geworden om opgekropt snot kwijt te kunnen raken.

Ik verbaas me over de reakties van mijn lichaam. Net als bij een bevalling, regelt de Natuur mijn lichaam. Het doseert pijn. Als het niet meer gaat zegt het dat ik moet lachen of gaan poetsen of een enorm ongenuanceerde opmerking moet maken. Geen pil geslikt en geen druppel gedronken. De verdoving wordt gewoon intern geregeld. Ik vind dat een enorme geruststelling. Maar dat vond ik met de bevallingen ook al.

Vandaag ga ik een nieuw horloge-bandje kopen. Ik heb haar horloge gekregen wat zij weer van haar vader kreeg. Dat was mijn opa. Dat ga ik omdoen. Alle kleine beetjes helpen en bovendien was ik altijd al een mens van rituelen.

Na het weekend wacht me nog een volgende klus. Maar dit weekend doe ik even niks. Misschien ga ik zelfs wel naar die lollige voorstelling in de Kleine Komedie. Ik ben in lief gezelschap wat het vast niet raar vindt als ik niet zit te bulderen van de lach of misschien zelfs wegloop. En zondag misschien even naar zee.

Film & Foto

Mijn zwager en ik kwamen er vanmiddag niet uit. Of we nou in een Zweedse drama-film van Ingmar Bergman hadden rondgelopen of in een 'draak' van Danielle Steele.

Het lijkt wel alsof iedereen gewoon maar dood gaat.

Lees ik net dat Paul Huf is overleden. Omstreden fotograaf met een buitengewoon vakmanschap. Ja. Dat is meesterschap ja.

Rare samenloop van omstandigheden is dat mijn 'meester'-in-de-Foto-Restauratie NET, vorige week, het hele uit elkaar vallende archief van Paul Huf heeft afgekregen. Gerepareerd, gedupliceerd en er allerlei ingewikkelde zaken mee gedaan (die ik nog graag wil leren) waardoor dat archief NU, en wel ONMIDDELLIJK reproduceerbaar is. Hij heeft de afgelopen maanden werkelijk prachtig werk verricht! Hulde aan meneer Kort! Misschien komen we binnenkort nog ergens, op een tentoonstelling, een foto tegen die niet zo mooi zou zijn gedrukt zonder zijn inspanning.

Het is alleen jammer dat meneer Huf het zelf niet meer heeft kunnen zien. Het zou vast een geruststelling voor hem zijn geweest.

En wat mijn eigen verhaal rond dood en begrafenis betreft: het spijt me. Te vers. En ik ben te moe. Weet iemand nog een boek wat je zonder al te veel opborrelende gevoelens kunt lezen? Ik heb Bridget Jones al herlezen van de week. Graag meer van dit soort onschuldig tijdverdrijf.

TWIJFEL

Ik hou u even op de hoogte van mijn wel en vooral wee.

Er is iets ergs gebeurd. Afgelopen zaterdag.
Afgezien van alle tegenstrijdige gevoelens en toestanden loop ik nog met iets anders rond.

De vraag of je daarover mag schrijven. Nee, eigenlijk zeg ik het verkeerd. Schrijven is, voor mij 1 van vele manieren om iets te benoemen, te rangschikken en het te plaatsen. Dat mag dus. De vraag is of ik het goed vind dat andere mensen het lezen. Mensen in mijn nabije omgeving mogen veel van me weten, maar dit log..tja. Wat moet je ermee. Wat moet ik ermee.

Dus ik schrijf vanaf zaterdag 18.00 uur stukjes in mijn hoofd, ik gooi mijn Word-archief vol, ik praat hardop in mezelf. Soms word ik 's nachts wakker en dan denk ik:" Ja! DIT is het woord wat ik bedoel."

Als ik in andere logs stukjes lees over lijden, leed en pijnlijke zaken, dan vind ik het nooit TE erg. Soms constateer ik verschillen in vorm en dat ik misschien een andere vorm had gekozen. Maar nooit zit ik met kromme tenen. Het zal dus allemaal wel meevallen met dat eventuele geschrijf van mij.

Ik kom er nu niet uit. Eerst donderdag afwachten. Misschien staat er daarna ineens weer een lollig testje van het een of ander. En misschien staat er een zorgvuldig afgewogen mix van Word en Hoofd. En misschien pleur ik de hele handel ook wel gewoon op internet.

Tot later. In elk geval.