Dusch

Jahaaa, ik weet dat het plafond van onze douche-wc door de loodgieter naar beneden is geramd. Daar was ik namelijk zelf bij. Gisteren. Op vrijdagmiddag. Dus u snapt dat zowel het humeur van de loodgieter als dat van mij nu niet bepaald zonnig te noemen was.
Hij wilde naar huis en ik wilde op mijn eigen wc kunnen zitten zónder daar een gratis douche bij te krijgen. Als zijnde: een waterval uit het plafond, een meter van het ding vandaan dat oorspronkelijk bedoeld was als douche-achtige.

Afijn. Het is de afvoer van de netjes betegelde douche van de bovenburen, sprak Rob de loodgieter zuchtend. Dit alles vertelde hij mij op nog geen centimeter afstand. Wij hadden nog net geen genoeglijk lichaamscontact in onze douche-wc. Reuze knus wel. Rob was een aardige vent maar zijn loden buis-college was me net iets te intiem. Kwa oppervlakte dan.

Op veilige afstand van het hokkie heb ik aangehoord wat hij er aan gaat doen. Hij komt dinsdag (kennie meer maandag hoor meissie, dan sit ik al helemaal vol) iets met een buis doen. Vervangen. Zo'n buis die helemaal lekker in de muur is opgenomen. Waar de muur zich keurig weggestuckt omheen heeft genesteld. Dat gaat dus weg en er komt iets van pvc voor in de plaats.

Of de netjes betegelde douche van de bovenburen er ook aanging, vroeg ik aan Rob. Want ik zag een nog veel grotere bui hangen als ik ze dat nieuws op vrijdagmiddag zou moeten brengen. Net nu wij ons wankele contact tot een ongekende buurt-vrolijkheid hebben opgekrikt.
Maar nee, Rob doet het vanaf de onderkant.

Ik heb vrijdagavond de deur van ons douche-wc-hokkie dichtgeknald en heb er niet meer aan gedacht. Als ik naar de wc moet, kijk ik gewoon niet naar boven. Idem met douche. Ik kijk alleen even naar boven als de bovenburen, tegen het verzoek van Rob in, tóch zelf onder hun eigen douche gaan staan en er bij ons een soortement van waterval annex stenenregen naar beneden komt.
Ze doen maar.
Vandaag zijn wij gewoon de hele dag weggeweest. Naar het tweede huis. Waar niks werkt maar dat hoort zo dus dan valt er weinig te ergeren. We hebben het van de straat geraapte tafeltje naar de Mozaïek-winkel gesleept, tegeltjes uitgezocht, een heel ander soort college aangehoord en houtlijm bij de praxis aangeschaft.
Uitermate boeiend, zult u zeggen.
Ik kan u op mijn beurt dan weer zeggen dat ik dit soort dagen wél uitermate boeiend vind. Er gebeurt namelijk niks. Geen ene mallemoer. We slakken en sukkelen van de ene zogenaamde aktiviteit naar de andere en nemen er maar weer eens een kop koffie op. In de zon. Op de stoep.

Morgenochtend om negen uur worden wij in het zwembad verwacht om Kind-II te water te laten. Met van die oranje vleugeltjes aan gaat hij leren zwemmen. In het diepe. En omdat het vandaag zo'n gezellige niet boeiende sukkeldag was, vind ik dat geloof ik allemaal niet meer zo erg op zondagochtend. Hopelijk houdt het algehele sukkel-gevoel nog even aan. Want dan is Rob op dinsdag natuurlijk helemaal een makkie.
Kopje koffie Rob?

Remi

Het babyluikje is te uitnodigend. Ik zie het zelf staan. In de krant.
Vrouwen die hun kinderen te vondeling willen leggen, krijgen de mogelijkheid hun kind achter te laten bij het babyluikje van Bureau Jeugdzorg Amsterdam. Tenminste, dat was het idee.
Want nu vindt Staatssecretaris Ross van Volksgezondheid dat te uitnodigend.
Uit-no-di-gend.

Dus als je tegen je wil of bedoeling zwanger bent geworden, dat niet hardop durft te zeggen, het kind voldraagt en niet weet hoe het verder moet, dan blinkt en klappert het babyluikje je uitnodigend tegemoet.
Aha.
Misschien is het een idee om een doortastende, vriendelijke mevrouw achter dat luikje te zetten. Om te vragen wat er allemaal aan de hand is en of ze samen niet even langs een dokter zullen, om na te gaan of de moeder de bevalling wel naar behoren heeft doorstaan. En misschien zijn er dan ook wat kleertjes voor de baby. En een flesje.
En een Hele Brede Schouder voor heel veel tranen.

Die staatssecretaris Ross, moet ik die eigenlijk kennen?
Nooit van gehoord, maar haar entree voorspelt niet veel goeds.

Mmm

Mmmm, middagslaapje. En dan wordt er ook nog voor me gekookt. En on top of it all hoef ik morgen voor de verandering 's niet te werken.
Mmmm.

Elf uur

In de Volkskrant van gisteren staat een foto van John Barton.
Boven de foto kopt het bijgaande artikel "Ik hou van grote lange verhalen". En groot en lang is het geworden, want John Barton heeft maar liefst een elf uur durende voorstelling geschreven die de hele Griekse oudheid omvat. Tantalus heet de voorstelling.
Dat is nogal wat en Tantalus lijkt me een goede naam.

Op de foto zien we een oudere man met krullend haar, een woestachtige baard en een bril aan een touwtje om z'n nek. Hij staart uit een raam. Zijn rechtervoet staat op de onderste sport van een ladder. Ik weet niet wat die ladder daar doet. Misschien heeft iemand net een verfklus afgemaakt of moet er nog een gordijn worden opgehangen.
De man op de foto kijkt niet blij. Hij heeft wallen tot op z'n wangen, zijn schouders hangen mismoedig naar voren en hij heeft een leeg notitieblokje in z'n linkerhand.
John Barton is moe, zegt het artikel. Nogal wiedes denk ik, als je net een elf uur durende voorstelling hebt geschreven. Hij is er ook tamelijk lang mee bezig geweest. Vanaf 1978 om precies te zijn. Hij schreef, hij herschreef en regisseerde ondertussen ook nog bij de Royal Shakespeare Company. Vijftien jaar duurde het voordat er een versie ontstond die zijn goedkeuring kreeg.

Ik lees over het ontstaan van de voorstelling, de beweegredenen en waar en door wie het zal worden uitgevoerd. Maar steeds moet ik kijken naar die foto. Die man is bekaf, denk ik weer. Wat een treurige man. Zou hij echt wel tevreden zijn met de uiteindelijke versie? Had het niet nóg beter en allesomvattender gemoeten? Misschien staat hij daar wel aan te denken. Op de foto.
Of misschien denkt hij aan de taxi die hij direkt moet zoeken om bij zijn hotel te komen. Of aan zijn tuin in Engeland die nodig omgespit moet worden. Of misschien denkt hij wel aan de tantalus-kwelling van die elf uur. Of alles er wel in zit. Of het wel goed is zo.

Martijn Beekman maakte de foto. Ik weet niet of John Barton een makkelijke man in de omgang is, of dat hij een fotosessie als ware horror ervaart. Ik weet wel dat de foto bij het artikel niet bepaald uitnodigt een voorstelling van elf uur te gaan bekijken.
Het is verdorie net alsof John Barton zelf zegt: Ach weet je, ik heb dat ding nou wel geschreven, maar laat verder maar. Alleen de gedachte aan een elf uur durende voorstelling, zucht. Ga maar niet. Ga maar iets leuks voor jezelf doen.

Had de fotograaf een portret gemaakt van een vijfenzeventig-jarige man die onlangs zijn levenswerk heeft afgerond en daar moe maar voldaan bij in de lens had gekeken, tja, misschien was ik dan wel gegaan.
Alhoewel.
Is wel allejezus lang, elf uur.

odette 01:32 PM [1]

Iets Nieuws

Geen idee waar het deze keer vandaan komt, maar het is weer tijd voor iets nieuws.

Een nieuw kapsel, een nieuwe baan, een nieuw huis, een nieuwe bank, een nieuwe tafel, een nieuw leven, een nieuwe studie, een nieuw land, een nieuwe auto, een nieuwe vakantie, een nieuw lichaam en een nieuwe provider.
Ik haat dit soort onrustige buien. Duurt weken voordat het weer over is. En dan is het eindelijk weer saai en voorspelbaar en rustig en dan begint het hele gedoe weer van voren af aan.
Reuze vermoeiend soms, leven.