[Previous entry: "Iets Nieuws"] [Main Index] [Next entry: "Mmm"]

08/21/2003 Entry: "Elf uur"

In de Volkskrant van gisteren staat een foto van John Barton.
Boven de foto kopt het bijgaande artikel "Ik hou van grote lange verhalen". En groot en lang is het geworden, want John Barton heeft maar liefst een elf uur durende voorstelling geschreven die de hele Griekse oudheid omvat. Tantalus heet de voorstelling.
Dat is nogal wat en Tantalus lijkt me een goede naam.

Op de foto zien we een oudere man met krullend haar, een woestachtige baard en een bril aan een touwtje om z'n nek. Hij staart uit een raam. Zijn rechtervoet staat op de onderste sport van een ladder. Ik weet niet wat die ladder daar doet. Misschien heeft iemand net een verfklus afgemaakt of moet er nog een gordijn worden opgehangen.
De man op de foto kijkt niet blij. Hij heeft wallen tot op z'n wangen, zijn schouders hangen mismoedig naar voren en hij heeft een leeg notitieblokje in z'n linkerhand.
John Barton is moe, zegt het artikel. Nogal wiedes denk ik, als je net een elf uur durende voorstelling hebt geschreven. Hij is er ook tamelijk lang mee bezig geweest. Vanaf 1978 om precies te zijn. Hij schreef, hij herschreef en regisseerde ondertussen ook nog bij de Royal Shakespeare Company. Vijftien jaar duurde het voordat er een versie ontstond die zijn goedkeuring kreeg.

Ik lees over het ontstaan van de voorstelling, de beweegredenen en waar en door wie het zal worden uitgevoerd. Maar steeds moet ik kijken naar die foto. Die man is bekaf, denk ik weer. Wat een treurige man. Zou hij echt wel tevreden zijn met de uiteindelijke versie? Had het niet nóg beter en allesomvattender gemoeten? Misschien staat hij daar wel aan te denken. Op de foto.
Of misschien denkt hij aan de taxi die hij direkt moet zoeken om bij zijn hotel te komen. Of aan zijn tuin in Engeland die nodig omgespit moet worden. Of misschien denkt hij wel aan de tantalus-kwelling van die elf uur. Of alles er wel in zit. Of het wel goed is zo.

Martijn Beekman maakte de foto. Ik weet niet of John Barton een makkelijke man in de omgang is, of dat hij een fotosessie als ware horror ervaart. Ik weet wel dat de foto bij het artikel niet bepaald uitnodigt een voorstelling van elf uur te gaan bekijken.
Het is verdorie net alsof John Barton zelf zegt: Ach weet je, ik heb dat ding nou wel geschreven, maar laat verder maar. Alleen de gedachte aan een elf uur durende voorstelling, zucht. Ga maar niet. Ga maar iets leuks voor jezelf doen.

Had de fotograaf een portret gemaakt van een vijfenzeventig-jarige man die onlangs zijn levenswerk heeft afgerond en daar moe maar voldaan bij in de lens had gekeken, tja, misschien was ik dan wel gegaan.
Alhoewel.
Is wel allejezus lang, elf uur.