[Previous entry: "Remi"] [Main Index] [Next entry: "Zwem-Zondag"]

08/23/2003 Entry: "Dusch"

Jahaaa, ik weet dat het plafond van onze douche-wc door de loodgieter naar beneden is geramd. Daar was ik namelijk zelf bij. Gisteren. Op vrijdagmiddag. Dus u snapt dat zowel het humeur van de loodgieter als dat van mij nu niet bepaald zonnig te noemen was.
Hij wilde naar huis en ik wilde op mijn eigen wc kunnen zitten zónder daar een gratis douche bij te krijgen. Als zijnde: een waterval uit het plafond, een meter van het ding vandaan dat oorspronkelijk bedoeld was als douche-achtige.

Afijn. Het is de afvoer van de netjes betegelde douche van de bovenburen, sprak Rob de loodgieter zuchtend. Dit alles vertelde hij mij op nog geen centimeter afstand. Wij hadden nog net geen genoeglijk lichaamscontact in onze douche-wc. Reuze knus wel. Rob was een aardige vent maar zijn loden buis-college was me net iets te intiem. Kwa oppervlakte dan.

Op veilige afstand van het hokkie heb ik aangehoord wat hij er aan gaat doen. Hij komt dinsdag (kennie meer maandag hoor meissie, dan sit ik al helemaal vol) iets met een buis doen. Vervangen. Zo'n buis die helemaal lekker in de muur is opgenomen. Waar de muur zich keurig weggestuckt omheen heeft genesteld. Dat gaat dus weg en er komt iets van pvc voor in de plaats.

Of de netjes betegelde douche van de bovenburen er ook aanging, vroeg ik aan Rob. Want ik zag een nog veel grotere bui hangen als ik ze dat nieuws op vrijdagmiddag zou moeten brengen. Net nu wij ons wankele contact tot een ongekende buurt-vrolijkheid hebben opgekrikt.
Maar nee, Rob doet het vanaf de onderkant.

Ik heb vrijdagavond de deur van ons douche-wc-hokkie dichtgeknald en heb er niet meer aan gedacht. Als ik naar de wc moet, kijk ik gewoon niet naar boven. Idem met douche. Ik kijk alleen even naar boven als de bovenburen, tegen het verzoek van Rob in, tóch zelf onder hun eigen douche gaan staan en er bij ons een soortement van waterval annex stenenregen naar beneden komt.
Ze doen maar.
Vandaag zijn wij gewoon de hele dag weggeweest. Naar het tweede huis. Waar niks werkt maar dat hoort zo dus dan valt er weinig te ergeren. We hebben het van de straat geraapte tafeltje naar de Mozaïek-winkel gesleept, tegeltjes uitgezocht, een heel ander soort college aangehoord en houtlijm bij de praxis aangeschaft.
Uitermate boeiend, zult u zeggen.
Ik kan u op mijn beurt dan weer zeggen dat ik dit soort dagen wél uitermate boeiend vind. Er gebeurt namelijk niks. Geen ene mallemoer. We slakken en sukkelen van de ene zogenaamde aktiviteit naar de andere en nemen er maar weer eens een kop koffie op. In de zon. Op de stoep.

Morgenochtend om negen uur worden wij in het zwembad verwacht om Kind-II te water te laten. Met van die oranje vleugeltjes aan gaat hij leren zwemmen. In het diepe. En omdat het vandaag zo'n gezellige niet boeiende sukkeldag was, vind ik dat geloof ik allemaal niet meer zo erg op zondagochtend. Hopelijk houdt het algehele sukkel-gevoel nog even aan. Want dan is Rob op dinsdag natuurlijk helemaal een makkie.
Kopje koffie Rob?