Wee

Ik ben hier druk doende met een nagedachtenisplaatje. Dat is de neutrale variant op een bidprentje. Mijn lieve vader is donderdagmorgen om half 1 overleden.

Ik kijk dus de hele tijd naar zijn foto en kies zijn naam in verschillende lettertypes. Grijs randje of zwart randje? In het midden of iets er boven? Zijn naam op de voorkant of binnenin? Gewoon géén randje dan maar? En dan moet je weten dat we met z'n zevenen zijn. En we hebben alle zeven een mening. Mijn familie heeft namelijk altijd een mening. En die vertellen we aan iedereen die het horen wil. Maar vooral aan elkaar. En dan gaan we schreeuwen en roepen en boos weglopen. En daarna weer hard lachen en raar doen. Toen mijn vader nog goed gezond was, verzorgde hij het eten tijdens onze Fellini-bijeenkomsten. Eten troost als je kwetst en gekwetst wordt.

Nu ligt mijn vader stil in een kist. Hij is te lang voor een gewone kist dus hij heeft een extra lange. Hij ziet eruit alsof hij slaapt. Niet eng en niet dood. Ik weet dat hij dood is want ik heb hem zelf zien sterven. Samen met die zes anderen van hierboven. Toen hebben we trouwens niet geschreeuwd, toen waren we juist heel stil. En aan eten moesten we al helemaal niet denken.

Ik moet weer verder met het nagedachtenisplaatje. En dan moet ik nog een stukje schrijven voor de toespraak op de crematie van aanstaande dinsdag. Gelukkig hoeven we de toespraak niet zelf voor te lezen. Dat kunnen we niet. Want we kunnen dan wel goed schreeuwen, maar rustig zeggen wat we voelen hebben we niet zo onder de knie. Ik zal mijn vader schrijven wat ik wil zeggen. Dan kan hij het meenemen.

Morgen zal ik mijn gedachtenisplaatje aan de zes anderen laten zien. En hun mening erover aanhoren. En proberen niet ontdaan te zijn als ze niet goed zeggen. Ze zeggen namelijk op de wandtegels dat als je je ouders verliest, je dan pas écht geen kind meer bent. Maar in deze rare dagen, dit vacuüm in de tijd, deze drukte en dit verdriet, voel ik me weer even heel erg klein. En heel erg kind.

Tofoe Japoehee

In het kader van Eet Minder Vleesch heb ik mij een blok tofu op de hals gehaald. Het ligt in de koelkast gezond te wezen. Het is toch niet de bedoeling dat ik dat witte blok Ding gewoon zo ga opeten hè?
Tofu, Tofoe, op naar het log van Bar. Die heeft verstand van vegadingen en weet vast wel een recept voor nepvleesch.

Maar als u weet hoe ik van het witte blok Ding iets eetbaars kan maken, schroom dan niet dat even te laten weten.

Fiets-Les

Kind-I kan sinds een tijdje fietsen. Echt fietsen, dus ook bochten maken, hand uitsteken, een klein beetje vooruit denken en bijtijds remmen. Vandaag deden wij de ultra-opgave: dwars door de binnenstad van Amsterdam, letterlijk van Zuid naar Noord. Langs de Stadionweg, Roelof Hartplein, Hobbemakade, Weteringcircuit, Vijzelstraat, Munt, Rokin, Dam, Damrak, Centraal Station. Nog geen gemakkelijke rit met al die opbrekingen, tijdelijke fietsstroken, sloffende toeristen en gewoon, Amsterdammers in het verkeer. Ons wiebelende kind deed erg z'n best. Hij kwekte er vrolijk op los en kwam maar één keer bijna onder een tram.
Het pontje was een verademing en bij het einddoel was het stil. Heel erg stil.





Potverdorie, wat is het daar toch fijn. Na gehang, gespeel, gekoffie en gewitbier wiebelden we met z'n allen weer terug. De laatste tien minuten werden we getracteerd op een fris buitje waardoor alles zomers rook op straat.

Een Verschrikkelijk Ongeluk

Het was weer vroeg vanochtend. En kort vannacht. Twee poezen uit de buurt hebben de hele dag ruzie. Ook 's nachts staan ze elkaar naar het leven. Dat mag van mij allemaal best, als ze er maar niet zo'n lullig lawaai bij maakten. In elk geval stond ik vanochtend weer vroeg naast m'n bed. En ook nog op één been. Gisteren gebeurde er namelijk een Verschrikkelijk Ongeluk.

Gisteren moest er na het gewerk ook nog worden geboodschapt. In de Dirk. De Anja-Joos-Dirk. Dat is een fijne Dirk ondanks het schoppend personeel. Maar deze zaterdagmiddag was het mis. Mis met Dirk en mis met mij. Ik was geirriteerd en moe, geen goed uitgangspunt voor een rondje zaterdagboodschappen. Kind-I en II waren daarentegen blij en opgewekt en ze wilden graag dat iedereen daar kennis van nam. Ja, gisteren waren wij hel op aarde voor rustig winkelende kinderhaters, singles en yuppen. Alhoewel yuppen waarschijnlijk niet naar de Dirk gaan. Denk ik. Afijn. Wij vergaarden voedsel als geirriteerde moeder met woeste kindjes. In de ogen van onze mede-boodschappers waren mijn kindjes vast niet goed opgevoed en de singles dachten ongetwijfeld dat zij dat later heel anders gingen doen! Wij kwamen bij de kassa en troffen geen gewone cassière maar een mevrouw met een wit overhemd in plaats van gekleurd en een bordje op haar borst. Op dat bordje stond Kassacontrole. Wij hadden hier te maken met Het Opperhoofd! Was dat even boffen.
Ondanks haar promotie smeet ze onze boodschappen naar links (voor haar) en op de grond (voor ons). Ik vond deze kassamevrouw niet zo'n tof wezen eigenlijk. En al helemaal niet toen ze ons open bakje gehakt niet wilde terugnemen. Wat ze uiteindelijk wel deed. Ze wilde vast van mijn aan hekjes en op boodschappenbanden hangende kinderen af. Het leed was uiteindelijk geleden, de boodschappen zaten in de tas en we liepen weg van Het Opperhoofd en haar shithumeur.

En toen gebeurde het. Het Verschrikkelijke Ongeluk.
Voor mij liepen twee Surinaamse dames uiterst gezellig en uiterst in de weg te kwebbelen. Ik zuchtte er achteraan met mijn winkelwagen. Ineens stonden de dames stil. Ik knalde met mijn voet tegen mijn winkelwagen. Ja, mijn ei-gen winkelwagen. En mijn voet zat niet, als eerder op de dag, in een gymschoen, maar in een teenslipper. Want het was ineens warm geworden weet u nog? En mijn middelste teen floepte dubbel tegen de winkelwagen en alles werd zwart voor m'n ogen. Ik duizelde, riep een naar omstandigheden bescheiden AUW!, en strompelde naar de zijkant. Daar werd ik misselijk en mijn teen bleek een deuk te hebben opgelopen. U begrijpt dat de Surinaamse kwebbelkousen allang weer verder rebbelden en mij en mijn teen geen blik waardig keurden. Ik had hen tenslotte ook niet aangeraakt, mijn teen had alleen mijn ei-gen winkelwagen beroerd. Ei-gen winkelwagen, ei-gen schuld.

Op de terugweg dachten wij serieus aan het maken van een foto. In het ziekenhuis welteverstaan, niet als digi van de dag. Maar ik had geen zin in Gedoe, wilde naar huis en als hij gebroken was, was hij dat ook vanavond nog, dus dan konden we alsnog. Praktisch hè? Voorlopig brak het zweet me nog steeds uit, deed de teen gemeen pijn en was ik nog steeds misselijk. Ik slikte een paracetamol, maakte me 's avonds nuttig achter I-Photo en Photoshop en hoopte op een fijne nachtrust. Die niet kwam. Maar dat had u al gelezen.

Mijn teen is blauw. Buigen doet hij niet aan dus ik loop als een flapperende eend. Ik heb besloten dat hij niet gebroken is maar iets als gekneusd ofzo. Heb ik weer. Maak ik ook eens een Verschrikkelijk Ongeluk mee, blijft de schade beperkt tot een kneusje. Gips had ik gewild! Gips met handtekeningen en bloemetjes. En dan stoer gekleurd loopgips. Ik had de kleur al uitgezocht: knalroze. Joepie.
Nu ben ik slaperig. Kind-I en II zijn wederom buitengewoon wakker maar deze keer zijn ze dat maar een uurtje in hun eentje. Ik ga even siësta houden. Misschien is mijn teen weer in een andere kleur blauw getransformeerd als ik wakker ben.