[Previous entry: "Tofoe Japoehee"] [Main Index] [Next entry: "Mars naar Aarde"]

08/21/2004 Entry: "Wee"

Ik ben hier druk doende met een nagedachtenisplaatje. Dat is de neutrale variant op een bidprentje. Mijn lieve vader is donderdagmorgen om half 1 overleden.

Ik kijk dus de hele tijd naar zijn foto en kies zijn naam in verschillende lettertypes. Grijs randje of zwart randje? In het midden of iets er boven? Zijn naam op de voorkant of binnenin? Gewoon géén randje dan maar? En dan moet je weten dat we met z'n zevenen zijn. En we hebben alle zeven een mening. Mijn familie heeft namelijk altijd een mening. En die vertellen we aan iedereen die het horen wil. Maar vooral aan elkaar. En dan gaan we schreeuwen en roepen en boos weglopen. En daarna weer hard lachen en raar doen. Toen mijn vader nog goed gezond was, verzorgde hij het eten tijdens onze Fellini-bijeenkomsten. Eten troost als je kwetst en gekwetst wordt.

Nu ligt mijn vader stil in een kist. Hij is te lang voor een gewone kist dus hij heeft een extra lange. Hij ziet eruit alsof hij slaapt. Niet eng en niet dood. Ik weet dat hij dood is want ik heb hem zelf zien sterven. Samen met die zes anderen van hierboven. Toen hebben we trouwens niet geschreeuwd, toen waren we juist heel stil. En aan eten moesten we al helemaal niet denken.

Ik moet weer verder met het nagedachtenisplaatje. En dan moet ik nog een stukje schrijven voor de toespraak op de crematie van aanstaande dinsdag. Gelukkig hoeven we de toespraak niet zelf voor te lezen. Dat kunnen we niet. Want we kunnen dan wel goed schreeuwen, maar rustig zeggen wat we voelen hebben we niet zo onder de knie. Ik zal mijn vader schrijven wat ik wil zeggen. Dan kan hij het meenemen.

Morgen zal ik mijn gedachtenisplaatje aan de zes anderen laten zien. En hun mening erover aanhoren. En proberen niet ontdaan te zijn als ze niet goed zeggen. Ze zeggen namelijk op de wandtegels dat als je je ouders verliest, je dan pas écht geen kind meer bent. Maar in deze rare dagen, dit vacuüm in de tijd, deze drukte en dit verdriet, voel ik me weer even heel erg klein. En heel erg kind.

Gepost door anneke @ 08/24/2004 07:35 AM CET

heel veel sterkte!

Gepost door nick @ 08/24/2004 01:30 AM CET

Ik ben 2½ week geleden m'n vader kwijtgeraakt. Als je dat zo moet uitdrukken.
Ik stond er niet bij. M'n broers ook niet. M'n moeder was er in haar 1tje.
We waren 't echter wel allemaal met elkaar eens. Welk plaatje, welke kist, welk gedicht, etc. Allemaal in pais & vree. Terwijl we vlak daarvoor de familie uit elkaar gerukt voelden worden.
't Lijkt waarschijnlijk niet op jullie situatie, maar toch, toch... je herkent dingen, juist omdat iedereen 't op z'n eigen manier beleeft.
Gecondoleerd (ik had daar veel aan als mensen dat tegen me zeiden, 't was juist niet koud), & veel sterkte, de komende tijd.

Gepost door Ton @ 08/23/2004 09:10 PM CET

Zo bediscussieerden wij de tekst op oma's rouwkaart in dezelfde nacht dat zij naast ons - al erg ver weg - de laatste uren van haar leven weg lag te ademen. Soms hoorden we een minuut niets, en dan ineens hoorden we "ieieie" en leefde ze weer verder.

De laptop stond aan en zus vroeg zich af of vriendlief ook op de kaart moest/mocht. En mijn moeder meende dat oma eigenlijk helemaal geen "lieve" moeder was geweest, maar eerder "eigenwijs". Op een vreemde manier waren het troostende bezigheden, zo in die periode tussen nacht en dag.

Ik wens jou en je familie de komende dagen de rust om deze afsluitende periode uit te kunnen laten monden in een nieuw begin.

Gepost door Eva @ 08/23/2004 08:56 PM CET

sterkte morgen!

Gepost door zeppo @ 08/23/2004 08:50 PM CET

Jezus odet, ik schrik me wild zeg. Heel veel sterkte!!

Gepost door T @ 08/23/2004 09:43 AM CET

Heel veel sterkte en heel veel liefs!

Gepost door Micheline @ 08/23/2004 12:08 AM CET

Sterkte Odet...

Gepost door JW @ 08/22/2004 08:57 PM CET

Sterkte...

Gepost door elleny @ 08/22/2004 07:07 PM CET

Arm kind. Maar als je goed kijkt blijft er in iedereen nog een beetje kind over, ook als je al groot en zelf ouder bent. En dat is ook goed.

Gepost door Irene @ 08/22/2004 06:37 PM CET

Namens ons drietjes, heel veel sterkte gewenst voor jullie allemaal!

Gepost door Andy & Ingrid @ 08/22/2004 02:19 PM CET

wat een liefde in één postje
gecondoleerd, sterkte en veel liefde van elkaar voor elkaar de komende dagen!

Gepost door zeppo @ 08/22/2004 01:45 PM CET

jeeeeee... ik schrik me gek!

wij denken aan je en wensen jullie heel veel sterkte!

Gepost door peet @ 08/22/2004 01:31 PM CET

Ook namens ons, heel veel sterkte voor jullie allemaal!

Gepost door Fleur @ 08/22/2004 12:14 PM CET

Heel veel sterkte!

Gepost door MikMak @ 08/22/2004 09:22 AM CET

Dikke kus..!

Gepost door San @ 08/21/2004 11:51 PM CET

Ik vind het een raar, koud woord maar toch, gecondoleerd. Heel veel sterkte en een dikke knuf...

Gepost door Juul @ 08/21/2004 11:38 PM CET

Ach jee, ik snap het helemaal. Van dat kindse geen kind meer zijn dan. Als je ouders wegvallen is er opeens een beschermende drempel weg. Liefs en heel veel sterkte!

Gepost door carin @ 08/21/2004 11:16 PM CET