Hond & Strand

Vandaag eens iets anders in het digi van de dag-vakje. Een heus schilderij. Ik vind het een onnoemelijk mooi schilderij. Het is van Albert Schnyder en het heet ook nog eens Plage en Normandie. Daar huppelde ik bijna twee weken geleden zelf nog rond, op een plage in Normandie.
Kijk, daar rechts, dat ben ik in ongekend sportieve houding. Op vakantie wil ik mij wel eens laten verleiden tot Vreemde Dingen als het maken van een strand-atletiekbaan. En als ik het dan naar m'n zin heb, spring ik zelf ook nog een beetje ver. Maar alleen op vakantie hoor, daarbuiten doe ik juist heel gewoon.





Terug naar het schilderij van Albert Schnyder. Gisteren vond ik het plaatje van het schilderij in de Volkskrant. Ik knipte het uit omdat ik het zo mooi vond. Ik stuurde het naar Hanneke Groenteman omdat er een hondje op staat wat me aan een van haar stukjes deed denken. U moet maar even bij haar gaan kijken want daar staat precies wat ik stuurde. Daarna speurde ik internet af naar de maker en een grotere versie van het schilderij. Ik vond een biografie van Albert Schnyder maar geen grotere afbeelding. En dan moet u weten dat ik eigenlijk het schilderij zelf wil. Jawel, ik zet hoog in.
Terug op de grond besef ik mij terdege dat meer dan een goede reproductie er niet in zit. En zelfs die was niet te vinden. Een beetje handigert schakelt dan wat lezers in om te helpen zoeken. Het is buiten toch veel te warm, dus vanonder uw ventilator zou u ook eens een poging kunnen wagen. Nog even het doel: een poster van 'Plage en Normandie' van Albert Schnyder.
Zo. Ik ga ondertussen even op zoek naar waterijs. U ook eentje?

Mijn badjas

Gisteren was ik bij toneel. Echt toneel met toneelzinnen. Ik ben daar niet zo van, van toneelzinnen. Ik vind het zo'n gedoe en zo vol en veel. Ik ben ook niet van de gedichten. Waarschijnlijk heeft het een met het ander te maken. Ik weet het niet.





Gelukkig waren er afgezien van de toneelzinnen genoeg andere dingen te beleven. Lekker eten bijvoorbeeld, grappige achterburen, grappige voorburen, eigen toneelstukjes ("Zullen we hier gaan zitten? Of toch daar? Nee, niet hier want dan zitten we achter die paal. Jamaar, je kunt het hier wel het beste zien. Hier dan maar? Of toch daar?" ), wespen en muggen, een prachtig decor en mooie kostuums. Mooi licht ook. Kortom, een fijne avond. Niks op aan te merken. Geslapen als een roos op rosé ook.

Vandaag kom ik maar niet op gang. Het regende vanochtend, dat verwart na al die zon. Vind ik. Ik heb mijn badjas ook weer ontdekt. Ik heb een ultra-hippe badjas met rode strepen. Die heb ik nu nog steeds aan en het is al half twee. Het kan me vandaag niet zoveel schelen allemaal. Ik ga straks naar de kapper. Daar laat ik vijftien centimeter van m'n haar afknippen en dan ga ik weer naar huis. Dan doe ik mijn herontdekte badjas weer aan en ga ik lezen. Of tv kijken. Of iemand bellen.
Ik heb nog drie dagen hartstikke vakantie.

Sjanson

Het zijn niet de "hoofd-regels" die ze hier zingen maar vooral deze:
Vrei sa pleci dar nu ma, nu ma iei, Nu ma, nu ma iei, nu ma, nu ma, nu ma iei.

In een opwelling van vakantiegevoel heb ik in een Franse supermarché het singeltje voor ze gekocht. Nadat we gezamelijk van een Frans meisje op de camping de titel van het bandje hadden ontfutseld. Voorzingen en meer van zulk genants. We wisten de titel en ik kocht het kreng. Leuke vakantieherinnering enzo. Zo roept het lollige punkachtige liedje van Plastic Bertrand uit negentien-nul ook nog steeds zoete herinneringen aan Pascal-Met-De-Vaardige-Handen bij mij op. Niet dat ik ze dat al wil meegeven op hun jonge leeftijd, maar, afijn, u begrijpt het concept vakantieherinnering natuurlijk ook wel. Ik wist niet dat het briljante chanson o-ver-al een idiote hit was, en de kinderen het voor ons vertrek in Nederland ook al veel op tv hadden gezien en gehoord. Niks typisch Frans zomerhitje dus, maar een doodordinaire variant op een aanstekelijk smurfenmelodietje of vogeltjesdans. Stom en niet meer uit je kop te krijgen.

Zo zijn wij nu dus in het bezit van een tenenkrommend schijfje, verpakt in een ultra lelijk hoesje. Op het schijfje maar liefst vier varianten van de oorspronkelijke tekst. Een remix en een disco-mix en een Italiaanse en een Romeinse versie. Whatever. Wij galmen vrolijk mee en vragen ons ondertussen maar niet te veel af wát we in vredesnaam aan het zingen zijn. Ik bedoel, voor hetzelfde geld zing je een ultra fascistisch lied of zet je aan tot woeste orgiën. En dat leek me nou opvoedtechnisch niet zo'n handige zet.

Ma-ia-hii Ma-ia-huu Ma-ia-hoo Ma-ia-haa! Betekent vast iets als -Ga je mee naar het strand- of -Bij die snackbar hebben ze hele lekkere ijsjes-. Wedden?

Op de camping-I

Het was vijf uur en we hadden er genoeg van. Vanaf half tien die ochtend zaten we met z'n allen in de auto en we hadden, geheel tegen de regels van de ANWB in, slechts een half uurtje stilgestaan. Het schiet ook niet echt op met zo'n aanhanger, moet ik zeggen. Afijn. De camping. De camping kwam heel verstandig wél uit de ANWB-gids. Na jaren van tentloos vakantiehouden, leken me enige aanwijzigingen richting veilig en niet al te goor wel fijn. De camping was klein zei de gids en stond in Licques. Dat ligt in Noord-Frankrijk, iets onder Calais. Nieuwsgierig reden we een paadje in en zagen het huisje met het ANWB-vignet. Niks mis met die PR-afdeling, daar bij de ANWB.
We parkeerden de auto en liepen naar het huisje. Zou er nog plaats zijn? Is het niet hartstikke stom om met twee kleine kinderen niets te reserveren en maar te zien waar we belanden? Zouden we ons weer in de bomvolle auto moeten proppen en naar de volgende plaats moeten rijden?





Achter een wankel tafeltje zat een ronde mevrouw met een lief gezicht. Bonjour! lachte ze vriendelijk. Maar natuurlijk was er nog plaats. Haar geestelijk gehandicapte zoon begeleidde ons naar een stukje gras omheind door heg. We koppelde onze vertrager los van onze auto en stonden net naar onze vierkante meters gras te kijken, toen ik me omdraaide en recht in het gezicht van een ex-collega keek. Ik dacht dat ik droomde. Hij ook. Een kwartier lang riepen we Nee, dit kán niet! en Dit is echt de kleinste camping van Frankrijk! naar elkaar. Om vervolgens de rest van de avond voor onze perfect opgezette tent fietsvakantie-verhalen en werkroddels uit te wisselen. Aan het eind van de flessen cider en wijn liepen we mee terug naar zijn stukje gras omheind door heg, waar zijn mini-lichtgewichttentje en zijn fiets stonden. We wensten elkaar goede reis en gingen onze eerste koude nacht in het nieuwe onderkomen tegemoet.

Twee dagen bleven we bij De Mevrouw. Haar naam weet ik niet dus in onze gesprekken heet ze De Mevrouw. We haalden frieten bij haar en haar handgeschreven bonnetjes heb ik bewaard. Er was niet veel te beleven op de camping. Geen zwembad, maar een schommel en een glijbaan. Kind-I en II wisselden verlegen Frans en Nederlands met de drie andere kinderen. Ze zongen het beroemde O-Zone-lied en bestookten iedereen met water uit hun enorme waterpistolen. Er was niet veel te beleven maar voor ons precies genoeg.

Op de ochtend van ons vertrek tracteerde De Mevrouw ons op een petit dejeuner. De kinderen stopten zich vol met chocoladecroissants en wij dronken sloten cafe au lait. Poseren voor de foto wilde ze niet. Tot de deur van haar eetzaaltje openzwaaide en de plaatselijke vuilnismannen hun ochtendkoffie kwamen drinken. Natuurlijk ging ze op de foto en natuurlijk deden zij mee. De foto stuur ik op, beloofde ik, en misschien zagen we elkaar nog eens. We zagen elkaar inderdaad nog eens. Op de terugweg reden we vanzelfsprekend langs De Mevrouw en haar kleine camping. Bonjour! lachte ze ons weer vriendelijk toe. We reden naar dezelfde plek, bouwden het hele circus weer op en zaten er nog twee dagen in de zon.
Het werd toen eindelijk zomer in Frankrijk.

Zon en Bloem

De plaatjes bovenaan zijn nieuw. Vier maar liefst. Dit keer zouden ze van het stemmige soort worden maar dat is mislukt. Ik heb gewoon te veel foto's van bloemen gemaakt en het is te mooi weer. Zonnebrillen op en refreshen maar!

*klop klop*

De mondhieg was trots op me. De behandeling duurde slechts drie kwartier en de gebruikelijke kiezen(niet)opelkaar-houding was niet nodig. Fluitend was zij in de weer met haar haakjes en machientjes en rustig ademend lag ik dit keer wél ontspannen voor me uit te koekeloeren. Zie je nou dat het ook voor je tandvlees veel beter is dat je niet meer rookt? Ze heeft gelijk. Niet alleen is ze niet meer heel lang bezig met het verwijderen van bruine meuk, maar alles is rustig in mijn mond. Tandvlees-gewijs, zullen we maar zeggen. Want op het gebied van orale wensen is het nog steeds mis en rustig is het ook niet bepaald te noemen.
Afijn.
U begrijpt natuurlijk ook wel dat dit stukje niets meer is dan gevis naar hoezee. Een half jaar en 21 dagen geleden stopte ik met roken. Eén keer een misser. Het smaakt vies, het stinkt en het kost klauwen met geld. Maar goeie help, wat mis ik het.

Grens

Okee, dit is the bloody limit. Joost Zwi-Zwets-Zwagerman drie uur lang samengepakt met Felix Rottenberg in een program. Zoveel kan mijn kwetsbare gemoed niet aan. Ik ga aan de video. Iets beyond Steve Martin, dus dan kunt u zelf de staat van zijn wel enigszins inschatten.