14-6-2003
Soms is het helemaal niet fijn om tot het vrouwelijk geslacht te behoren. Zo één keer in de twee weken om precies te zijn.
Nu is het weekend en moet je naar de stad voor fatsoenlijke solliciatie-kleding (dinsdag a.s. ja dank u, ik vind het ook best spannend) of dan wil je toch iets voor vaderdag in huis halen of zie je ineens dat de blauwe hortensia's in de aanbieding zijn.
Of je gaat naar de bibliotheek en je uitgezochte boek staat op de onderste plank en dan moet je bukken. Bukken moet ook omdat de stofzuigerslang is afgebroken en er dus niets rechtstaand te stofzuigen valt. Bij de boodschappenboer sleep je het liefst de hele kar mee naar huis zodat er geen tot aan de rand gevulde DIRK-tas hoeft te worden meegesleept. Maar dat mag niet dus je sleept.
KNAK zegt de rug rond een uur of twee. Bekijk het maar met je gedoe. Uit ervaring weet ik dat de rug protesteert totdat het maandelijks gelek is losgebarsten. Daarna knal ik weer fris en fruitig door het leven. Dan vind ik het wel weer leuk om tot het vrouwelijke geslacht te behoren.
Nu ben ik eigenwijs en ga ik tóch die ene kast nog even afverven. Om mijn rug te vriend te houden heb ik een krukje geinstalleerd. Rimpels blijven mij tot nu toe aardig bespaard, maar als u mij nu ziet rondscharrelen, zult u denken dat ik de overgang al lang en breed achter de kiezen heb.
Eens in de twee weken ben ik gewoon een ouwe taart.
13-6-2003
Gisteren keek ik weer eens op het Tekenlog van de Wederhelft. Tot mijn grote schande moet ik bekennen dat ik vaak wel de tekeningen in wording zie, maar niet vaak (genoeg) kijk naar het eindresultaat op de site. Foei! Welk één betrokkenheid.
Om het goed te maken komt er hier een apart, speciaal geselecteerd voor u.
Maar eigenlijk omdat ik hier gisteren nogal erg, zeg maar Vrij Behoorlijk, om moest lachen.
12-6-2003
Ineens vind ik een tafeltje, een stoel en een pen in een boekwinkel heel aantrekkelijk klinken. Misschien wel wat gewoon maar ook best overzichtelijk.
Het wachten is op het nieuwste boek van Tim Krabbé. Die bij wijze van publiciteitsstunt een fietstocht maakt met een cavia achterop. In zo'n hondenmandje.
11-6-2003
Drie Barca-Buufs; 3 glazen rosé; 6 tortilla's; 1 sla, 1 crème fraiche, 1 guacamole, voldoende tomaten, veel bruine bonen en ontelbare maisbolletjes, 3 glazen water, 1 bloemetjes tafelkleed, 1 tuin waarin 2 tuinkabouters en 1 weerstation, 1 videospeler, 1 dvd-speler, 1 televisie en dan die 3 door elkaar, 2 leuke zelfgemaakte filmpjes, 2 cafe con leche-toffees, 1 witte bank, 1 afwas, veel concertkaartjes, 1 te kopen kastje "waar je dan ook weer mee zit opgescheept", 1 heel erg stom boek over mannen en vrouwen, 1 bak Hertog-ijs koffiesmaak ennogiets, 1 Vara-gids, 1 zuchterdezucht, busjes-humor, veel gezellige bakjes en 3 koffie-met gewone melk.
U begrijpt er waarschijnlijk niets van, maar ik heb vanavond lekker gegeten en fijn gekletst. Met wat buufjes. Net zoiets als over de heg maar dan met eten en aan een tafel.
Oja: wij zoeken nog een aantal aangename huizen. Op een rijtje naast elkaar. In verband met die heg, maar dat had u vast al begrepen.
10-6-2003
9-6-2003
Wat een prachtafsluiting van een paar dagen vakantie. Vanavond op Nederland-2 wordt Turks Fruit uitgezonden.
Ik zag de film in ongeveer 1982, dus lang nadat hij was uitgekomen. Als provinciaal in Amsterdam ging ik een vriendin helpen met het ronselen van toeristen voor een vage hotelboot. Deze vriendin had wel meer vreemde plannen maar ik zal u niet vermoeien met alle andere ongein die wij ooit hebben uitgehaald.
Zo stond ik dus ineens in De Grote Stad op het CS flyers uit te delen en politie te ontduiken. Toeristen ronselen voor vage hotelboten mocht namelijk niet.
Tijdens een van deze spannende dagen gingen wij naar de film. Om twee uur 's middags. Naar Turks Fruit.
Ik kwam er helemaal flabbergasted vandaan. Zoiets romantisch had ik nog nooit gezien. Ik zei al, een provinciaal in Amsterdam met bovendien wat weinig filmervaring. Zo'n prachtige Monique van de Ven en het wijn drinken in de regen. Dat ik niet op Monique van de Ven ging lijken was al tot me doorgedrongen, maar dat wijn drinken in de regen, dát ging ik ook ooit vast en zeker doen!
In de VARA-gids van deze week staat een stuk van ene Rob van Scheers die meldt dat na Turks Fruit de naaktscènes veelvuldig zijn gekopieërd en dat er nogal wat verfilmpogingen van het werk van Jan Wolkers volgden die geen van allen het niveau van Turks Fruit hebben gehaald. Ook schijnt het het zo te zijn dat het omslagpunt in Turks Fruit, zo ongeveer na tweederde van de film, een algemeen bekend verschijnsel is geworden in scenarioschrijvend Nederland.
Het zal me een rotzorg wezen. Het was vandaag prachtig weer, we hadden een fijne dag en die fijne dag ik vanavond afsluiten met oer-romantische nostalgie.
Nederland-2 22.55 uur. Ik hoor nu de mondharmonica van Toots al.
Iets nieuws, voor ons dan, van de firma Smith: CHEETOS-Chester-Balls.
Is best raar om Kind-II iets te horen zeggen wat klinkt als:
Mag ik een bakje Tjietos-Testikels?
En ja: het zijn kleine (kaas) balletjes.
8-6-2003
We waren net op het Prinseneiland aangekomen toen het onweer losbarstte. In de stromende regen is zo'n Open Atelier Route niet leuk. Maar we hadden ook nog een eigen atelier, en bovendien dichtbij, dus zouden we daar het onweer uitzitten.
In ons atelier stuitten we echter op een dermate hoog gehalte aan Dingen Die We Niet Meer In Ons Huis Willen Maar Niet Weg Kunnen Doen, dat we er helemaal lamlendig van werden.
OPRUIMEN! die hap. Het regent toch.
Als een stel razende poetsers hebben we ons atelier weer loopbaar, speelbaar, werkbaar en zelfs blote voetenbaar gemaakt. Bij de deur staat nu een enorme berg. Computers waarvan we hoopten dat ze het nog zouden doen, gaskachels die in één oogopslag door een leek zouden worden afgekeurd, écht onbruikbare restjes hout, zakken met kinderkleren waarvan afscheid is genomen, speelgoed wat zelfs op Koninginnedag nog niet gratis zou worden meegenomen, zogenaamd handige keukenkastjes en overige zooi. Erg veel zooi. Woensdag mag het aan de straat. Ik denk dat niemand het in zijn hoofd zal halen om in deze stapel te gaan zoeken naar iets bruikbaars.
De achterkant van het atelier is dringend aan kastruimte toe. De discussie over zelf maken van resten hout of rij toch 's naar de Gamma (dat zeg ik) en doe 's niet zo zuunig, is nog in volle gang.
Inmiddels was de regen afgenomen en waagden wij een nieuwe poging richting Prinseneiland. Het Prinseneiland is zo'n plek waar mijn maag altijd een beetje wee van wordt. Het is er té mooi, de huizen zijn er té ruim, de sfeer is er té aangenaam. Ik wil daar dan niet meer weg. Over de kunsten in de diverse ateliers kan ik kort zijn: niet wat ik wil zien. Daarbij moet worden aangemerkt dat we na 8 trappetjes en vele "Nee, niet aankomen, pas op achter je, nee je kunt hier niet rennen!" later, genoeg hadden van onze rol als politieagenten. We hebben dus niet alles gezien.
Ergens, via een van de vele trappetjes troffen we onze Atelier Buurvrouw die zich tijdelijk, heel slim, in een prachtig oud pandje had genesteld. Het pandje stond te koop en de huidige eigenaresse was er al weg. Twee vliegen in één klap: de bezoekers werden geattendeerd op Gerda's schilderijen én op het enorme Te Koop-bord aan de gevel. Helaas had nog niemand geinformeerd naar de prijs van het pandje wat me weer een compliment aan het adres van Gerda's schilderijen leek.
Nu zijn we thuis. En as I type, worden hier lampen verhangen, meubels verschoven en elektriciteit verlegd. En straks moet er een sollicitatiebrief geschreven en een kast afgeverfd. Ook hier moest blijkbaar een onweersbui door het huis.
Maar misschien dat we 2-de Pinksterdag kunnen gebruiken om een beetje normaal te doen.
Zoek: