[Previous entry: "Taart"] [Main Index] [Next entry: "Sjips"]

06/08/2003 Entry: "Atelier"

We waren net op het Prinseneiland aangekomen toen het onweer losbarstte. In de stromende regen is zo'n Open Atelier Route niet leuk. Maar we hadden ook nog een eigen atelier, en bovendien dichtbij, dus zouden we daar het onweer uitzitten.

In ons atelier stuitten we echter op een dermate hoog gehalte aan Dingen Die We Niet Meer In Ons Huis Willen Maar Niet Weg Kunnen Doen, dat we er helemaal lamlendig van werden.
OPRUIMEN! die hap. Het regent toch.
Als een stel razende poetsers hebben we ons atelier weer loopbaar, speelbaar, werkbaar en zelfs blote voetenbaar gemaakt. Bij de deur staat nu een enorme berg. Computers waarvan we hoopten dat ze het nog zouden doen, gaskachels die in één oogopslag door een leek zouden worden afgekeurd, écht onbruikbare restjes hout, zakken met kinderkleren waarvan afscheid is genomen, speelgoed wat zelfs op Koninginnedag nog niet gratis zou worden meegenomen, zogenaamd handige keukenkastjes en overige zooi. Erg veel zooi. Woensdag mag het aan de straat. Ik denk dat niemand het in zijn hoofd zal halen om in deze stapel te gaan zoeken naar iets bruikbaars.
De achterkant van het atelier is dringend aan kastruimte toe. De discussie over zelf maken van resten hout of rij toch 's naar de Gamma (dat zeg ik) en doe 's niet zo zuunig, is nog in volle gang.

Inmiddels was de regen afgenomen en waagden wij een nieuwe poging richting Prinseneiland. Het Prinseneiland is zo'n plek waar mijn maag altijd een beetje wee van wordt. Het is er té mooi, de huizen zijn er té ruim, de sfeer is er té aangenaam. Ik wil daar dan niet meer weg. Over de kunsten in de diverse ateliers kan ik kort zijn: niet wat ik wil zien. Daarbij moet worden aangemerkt dat we na 8 trappetjes en vele "Nee, niet aankomen, pas op achter je, nee je kunt hier niet rennen!" later, genoeg hadden van onze rol als politieagenten. We hebben dus niet alles gezien.

Ergens, via een van de vele trappetjes troffen we onze Atelier Buurvrouw die zich tijdelijk, heel slim, in een prachtig oud pandje had genesteld. Het pandje stond te koop en de huidige eigenaresse was er al weg. Twee vliegen in één klap: de bezoekers werden geattendeerd op Gerda's schilderijen én op het enorme Te Koop-bord aan de gevel. Helaas had nog niemand geinformeerd naar de prijs van het pandje wat me weer een compliment aan het adres van Gerda's schilderijen leek.

Nu zijn we thuis. En as I type, worden hier lampen verhangen, meubels verschoven en elektriciteit verlegd. En straks moet er een sollicitatiebrief geschreven en een kast afgeverfd. Ook hier moest blijkbaar een onweersbui door het huis.

Maar misschien dat we 2-de Pinksterdag kunnen gebruiken om een beetje normaal te doen.