4-1-2003
Vanochtend stonden wij aan het graf van mijn moeder. Morgen is het een jaar geleden dat ze doodging. Het was belachelijk koud. Een paar graven verderop waren 2 meisjes bezig met een soort van tuinieren. Ze hadden een schoffel bij zich en plantjes en herschikten de al aanwezige dingen. (lijstje-met-foto; beeldje, planten en vaas-met-plastic bloemen) Het zag er bijna gezellig uit. Twee meisjes bezig met hun tuintje.
De hele begraafplaats zag er trouwens feestelijk uit. Kerststukjes, knuffelbeesten, veel bloemen en kaarsen. Het graf van mijn moeder lag er vergeleken met de rest nogal kaal bij. Gelukkig hadden we een wintervast plantje meegenomen en een glazen potje met een waxinelichtje. Dat hebben we maar even gebrand. En toen begon het ook nog even te sneeuwen. Symbolischer kun je het zelf niet bedenken.
Onze kinderen speelden verstoppertje in het heggen-labyrint en raapten mooie steentjes voor op het graf. Vantevoren had ik ze uitgelegd wat we gingen doen en ze de keus gelaten of ze meewilden. Ze vonden "het zielig" maar ook wel spannend.
Ze gingen mee.
De volgende keer zouden ze een tekening meenemen. Ze hadden bedacht dat iemand in een graf geen ogen meer had maar vast wel vanaf een wolk kon kijken. En ze bedachten ook dat we voortaan in de lente, zomer, herfst en winter terug moeten komen. Dat was mooi want dan kon er iedere keer een nieuw plantje en een nieuwe tekening op het graf. Soms hoef je als ouder niks anders te doen dan even je mond te houden en het kindergevoel zoekt zo zijn eigen manieren.
Vanochtend vroeg deed ik het horloge om dat ik van mijn moeder heb geerfd. Een gouden horloge wat weer van haar vader, mijn opa, was. Het hele afgelopen jaar heb ik dat horloge gedragen. Ik had het 2 dagen geleden afgedaan omdat ik de keuken aan het verven was en geen verfspatten op mijn erfstuk wilde. Vandaag deed ik het om en toen stond het stil. Niet alleen mijn horloge maar ook ikzelf was nogal van slag. Voor een praktisch ingesteld iemand als ik was dit een rare belevenis.
Achteraf bleek het allemaal een kwestie van een batterijtje. Maar toch. Uitgerekend vandaag.
Raar. Allemaal raar.
Op de terugweg van Rotterdam naar Amsterdam reden we door de koude polder. Bij de aanblik van deze helder blauwe vrieslucht verdween ook mijn benauwde gevoel. Terwijl de ijskoude wind me bijna van m'n sokken blies, maakte ik deze foto. Het is toch wel verdomd leuk om te leven.
3-1-2003
2-1-2003
Ik wil u even waarschuwen.
Waarschijnlijk krijgt u binnenkort een blauwe envelop in de bus. Voordat u met hartkloppingen het blauwe ding openscheurt om te zien hoe groot de schade dit jaar weer is, kunt u zich vast voorbereiden op een hartverzakking van geheel andere aard.
Een of ander reclameburo of misschien wel Sabine (what's-in-a-name) Stuiver zelf heeft een waanzinnige aktie bedacht om haar datingsbureautje onder de aandacht te brengen.
Zij ziet daten of verliefd worden, een levensgezel vinden of zelfs wel Liefde met een grote L. niet als een romantische kwestie die velen tot wanhoop drijft maar ook velen gelukkig door het leven sleurt, nee, zij ziet in het ontmoeten van De Ware een economische bizzniks.
Natuurlijk dacht zij dit al voordat zij haar startersplannetje bij het arbeidsburo inleverde, maar ze heeft nu het lollige idee opgevat die Ontmoeting dan ook maar Economisch te Visualiseren.
Geheel volgens de laatste kosten-baten-analyse stuurt ze Deze Ongein ongevraagd de wereld in.
"Het spijt ons dat we je laten schrikken met deze blauwe enveloppe", is haar openingszin.
Nadat u uw jeetje mina's, wat een gezeik, tsssssss's, who cares? en wel een goeie advertentie-methode want iedereen maakt die blauwe envelop open en dat bureautje komt dus bij iedereen onder de aandacht's geuit hebt, zou ik u toch even willen vragen stil te staan bij hetvolgende:
Iemand die op dergelijke wijze reclame maakt voor een dating-bureau, spoort niet. Iemand die prille liefde en onzekerheden omtrent aantrekkelijkheid-voor-het-andere-dan-wel-hetzelfde-geslacht benadert als een kasboek, is een ongevoelige zakelijke tuttebel.
En iemand die mij op de 2-de dag van het verse jaar zo laat schrikken moet omgekeerd de regenton in!
Maar mocht u desalniettemin, dankzij uw "drukke werkzaamheden en actief sociaal leven en dus te weinig tijd voor het zoeken naar iemand die bij u past" toch geinteresseerd zijn in Sabine's werkwijze, dan kunt u hier terecht.
Maar u kunt natuurlijk ook goon op korfballen gaan.
Gisteren keek ik weer eens naar dat ultra snelle verkiezingsprogramma 'Voor je Kiezen'. U weet wel: in een krap half uur wordt een politicus ondervraagd door een vaag panel, een vage lichaamstaal-deskundige en wij als kijkers mogen ook nog vaag inter-actief meedoen door middel van vage mini-enquetes.
Gisteren was Wouter Bos aan de beurt.
Wouter Bos noem je nooit Wouter of Meneer Bos maar altijd voluit: Wouter Bos.
Wouter Bos heeft een geinig hoofd. Maar Wouter Bos kan bovenal ontzettend goed antwoorden. Hij is nogal duidelijk, doet niet aan wollig taalgebruik en gebruikt zelfs zinnetjes als "dat trek ik niet". Hij lacht werkelijk allerliefst en wekt in elk geval sterk de indruk dat hij weet waar hij het over heeft.
Afijn.
U kent de charmes van Wouter Bos vast ook wel.
Vannacht droomde ik van Wouter Bos.
Wonder-Wouter deelde folders uit in onze flat (ik woon niet eens in een flat) en toen hij bij mij op bezoek kwam, dronk hij gezellig een kopje koffie, lachte weer eens reuze knus en daarna gingen we nog veel knusser zoenen.
Ik heb nog nooit gedroomd van een zoenende politicus. In mijn dromen zoen ik met filmsterren, aantrekkelijke muzikanten en die leuke jongen van de bloemist.
Het enige vreemde resultaat wat hieruit voort kan komen is dat ik hooguit een interview met meer dan gezonde belangstelling lees of een bosje bloemen teveel koop. Niks aan de hand. Lijkt me.
Maar ik vind het nogal zorgwekkend dat mijn vertrouwen in de politiek beinvloed wordt door het leuke hoofd van een politieke meneer.
Nou hoop ik maar dat ze deze keer bij het stemformulier geen fotootjes gebruiken.
Want zeg nou zelf: als je mag kiezen tussen het hoofd van Jan Marijnissen en Wouter Bos, dan schiet je toch helegaar in ander stemgedrag in dat, toch al zo broeierige, hokje?
1-1-2003
Ik weet niet hoe het vroeger bij u thuis ging, maar ik weet nog dat het aller-aller-spannendste moment van Oud&Nieuw het moment was dat je ouders om 12.00 uur aan je bed stonden om je wakker te schudden voor het vuurwerk. Ik sliep altijd overal doorheen. Behalve die ene keer dat ik zelf wakker werd en dacht dat het oorlog was.
Gisteren liep Kind-I de hele dag al te roepen dat hij perse wakker gemaakt wilde worden voor De Explosieven. Om 12.15, toen de buurt op de stoep hun verzameling in de lucht ging schieten, rammelden wij aan het bed van Kind-I. Niet wakker te krijgen. Overleg om het er maar bij te laten zitten en morgen ons sterretjes-pakket zelf maar af te steken. We vermoedden echter een enorme teleurstelling en woede dus rammelden nog maar even verder.
Tien minuten later stond hij slaperig naast z'n bed.
Een minuut later realiseerde hij zich waarom hij, in het holst van de nacht, naast z'n bed stond.
EXPLOSIEVEN! VUURWERK!
Ik heb verder weinig vuurwerk gezien.
Ik heb alleen maar naar het op-en-neer springende kind in de vensterbank staan kijken.
Ik kreeg van hem een live-verslag van iedere pijl, iedere fles, iedere gekleurde stuiterbal en alle sterren in de lucht.
Zoveel plezier en enthousiasme is een veel leuker begin van 2003 dan Youp.
Oh. Kijk dan: Digi registreert ook regendruppels. Verder niet erg maar wel een verrassing. Jammergenoeg vielen er nogal wat regendruppels op deze nieuwjaarsdag. Oftewel: het komt hier met bakken uit de hemel.
Is het bij u nog een beetje wandel-de-oliebollen-eens-uit-uw-lijf weer?
31-12-2002
En excuus voor het scheve roze randje van het gevaarte hieronder. Heb echt geen zin meer om het te verbeteren. Ik moet me namelijk dringend gaan bezighouden met de teevee-programmering van vanavond. Leve de bank, leve de bol en iedereen veel plezier vanavond!
Hela! Daar schuift zo maar ineens een schaal olie-bollen onder m'n neus. Mjam. Fijn.
30-12-2002
Kan niet meer voor- of achteruit. Mijn vingers doen het nog wel vandaar dat ik u kan melden dat ik niet meer voor- of achteruit kan.
Mijn rug, of zoals de fysiotherapeut het zo fijntjes noemt: Het Kaartenhuis, heeft zich helemaal uit zichzelf met Bisonkit vastgelijmd. Beetje scheef maar het het zit in elk geval vast.
Vanavond ga ik bij vrienden op bezoek die zich middels een vreemdsoortige woningruil een yuppen-etage hebben aangeschaft. De yuppen wonen nu in hun oude gammele woning in de binnenstad en zij hebben een riante etage betrokken met alles-d'r-op-en-d'r-an. Tenminste, volgens de telefoonverhalen. Vanavond ga ik zelf eens kijken hoe het heeft uitgepakt.
Ze hebben nu een ligbad.
Zou het een erg vreemde aktie zijn om tijdens je eerste bezoekje gelijk in het ligbad te kruipen?
29-12-2002
hier ben ik veilig
hier ben ik sterk
hier ben ik heilig
dit is mijn kerk
dit is mijn haven
hier leg ik aan
hier kan ik slapen
hier moet ik staan
hier ligt mijn hart voor jou
(Hier, Blof)
Zoek: