[Previous entry: "Kinder-Kerstvakantie-Met-Regen"] [Main Index] [Next entry: "Keuzes"]

01/04/2003 Entry: "Rare Dag"

Vanochtend stonden wij aan het graf van mijn moeder. Morgen is het een jaar geleden dat ze doodging. Het was belachelijk koud. Een paar graven verderop waren 2 meisjes bezig met een soort van tuinieren. Ze hadden een schoffel bij zich en plantjes en herschikten de al aanwezige dingen. (lijstje-met-foto; beeldje, planten en vaas-met-plastic bloemen) Het zag er bijna gezellig uit. Twee meisjes bezig met hun tuintje.

De hele begraafplaats zag er trouwens feestelijk uit. Kerststukjes, knuffelbeesten, veel bloemen en kaarsen. Het graf van mijn moeder lag er vergeleken met de rest nogal kaal bij. Gelukkig hadden we een wintervast plantje meegenomen en een glazen potje met een waxinelichtje. Dat hebben we maar even gebrand. En toen begon het ook nog even te sneeuwen. Symbolischer kun je het zelf niet bedenken.

Onze kinderen speelden verstoppertje in het heggen-labyrint en raapten mooie steentjes voor op het graf. Vantevoren had ik ze uitgelegd wat we gingen doen en ze de keus gelaten of ze meewilden. Ze vonden "het zielig" maar ook wel spannend.
Ze gingen mee.
De volgende keer zouden ze een tekening meenemen. Ze hadden bedacht dat iemand in een graf geen ogen meer had maar vast wel vanaf een wolk kon kijken. En ze bedachten ook dat we voortaan in de lente, zomer, herfst en winter terug moeten komen. Dat was mooi want dan kon er iedere keer een nieuw plantje en een nieuwe tekening op het graf. Soms hoef je als ouder niks anders te doen dan even je mond te houden en het kindergevoel zoekt zo zijn eigen manieren.

Vanochtend vroeg deed ik het horloge om dat ik van mijn moeder heb geerfd. Een gouden horloge wat weer van haar vader, mijn opa, was. Het hele afgelopen jaar heb ik dat horloge gedragen. Ik had het 2 dagen geleden afgedaan omdat ik de keuken aan het verven was en geen verfspatten op mijn erfstuk wilde. Vandaag deed ik het om en toen stond het stil. Niet alleen mijn horloge maar ook ikzelf was nogal van slag. Voor een praktisch ingesteld iemand als ik was dit een rare belevenis.
Achteraf bleek het allemaal een kwestie van een batterijtje. Maar toch. Uitgerekend vandaag.
Raar. Allemaal raar.

Op de terugweg van Rotterdam naar Amsterdam reden we door de koude polder. Bij de aanblik van deze helder blauwe vrieslucht verdween ook mijn benauwde gevoel. Terwijl de ijskoude wind me bijna van m'n sokken blies, maakte ik deze foto. Het is toch wel verdomd leuk om te leven.

Gepost door peet @ 01/05/2003 10:59 AM CET

Kippenvelverhaal.....

Gepost door Freakje @ 01/05/2003 01:17 AM CET

mooi

Gepost door charlotte @ 01/04/2003 09:35 PM CET