EXCUUS

Ik bied maar even mijn excuses aan voor de ontzettend, fijne & boeiende ONZIN die hier de laatste tijd verschijnt. Ik kom niet verder dan (gejatte) testjes en melig gedoe daarover.

Ik héb best een mening hoor.
Over de práchtige film "Festen" bijvoorbeeld, die ik vanavond eindelijk eens zag. (prachtig, prachtig, un-f*cking-believable prachtig!) (En dan kan je echt niet gelijk naar bed daarna. Vandaar dit nachtelijk getyp.)

En over mensen die met windkracht 9 naar het strand gaan. En over oud-en-nieuw. En over de euro in het bijzonder. En Kind II zei vandaag, onder het spijkerbroekje-passen-in-de-V&D "ik hou veel van jou mamma" tegen me. Daar staat tegenover dat hij tijdens woedeaanvallen uitroept: "NIEMAND houdt van mij!" Wij worden met drama overspoeld. Zomaar gratis en voor niets.

En ik heb ook best een mening over Big Brother. Mijn verslaving. (waaróm toch?) En ik heb heel erg raar gedroomd over…nou ja…dat gaat niemand wat aan geloof ik. En ik kreeg vandaag een kerstkaart van iemand die ik écht niet thuis kon brengen. (met XXX-en nog wel) En ik wilde nog weten of iemand wel eens voorverpakte kaasfondue van ZINGG heeft gegeten? (en? Was het wat?) En ik heb ook nog een leuke foto over Microsoft liggen. Maar die durf ik nu even niet te plaatsen want anders wordt het hier een plaatjes-log. (later!)

Voorts kan ik u melden dat mijn stukje over Nieuw-Zeeland ons een aantal leuke reakties heeft opgeleverd in de zin van tips, toegezegde interviewtjes voor een specifieke Nieuw-Zeeland-site en een leuk mailcontact met Tracey/Hippo. En gewoon leuke reakties.

Maar goed. Ik moest eens naar bed. Morgen de webcam ruilen voor een beter exemplaar. Krijgt u lekker nóg meer onzinnige plaatjes over u heen.

GEEN IDEE

Geen idee, ken geen video-spelletjes, heb Mario ooit uit m'n ooghoek gezien bij een vriendje van Kind I maar afijn:

I am Mario. I like to jump around, and would lead a fairly serene and aimless existence if it weren't for my friends always getting into trouble. I love to help out, even when it puts me at risk. I seem to make friends with people who just can't stay out of trouble. What Video Game Character Are You?

Blijkbaar ben ik ook nog dit: (nogmaals geen idee wat Dit dan wel moge zijn)

I am a Thrust-ship. I am small and tricky - where you think I am, I probably am not. I can work very fast, but I tend to go about things in a round about way, which often leaves me effectively standing still. I hate rocks. Bloody rocks. What Video Game Character Are You?

LICHAAM & INTERNET

Tjonge, zomaar een 8 voor lichaamstaal. Via een vaag INTERNET-lichaamstaal-testje nota bene. Het moet toch niet veel gekker worden.

PS. Jullie snappen natuurlijk wel dat ik mijn lichaam, tijdens de test, tégen het beeldscherm heb gedrukt hè?;-) (anders haal je natuurlijk nooit een 8)

LICHTJES

Gisteren, 2-de kerstdag, kwamen wij via een boswandeling-in-de-regen in de buurt van Landsmeer. (Ja. dat laatste per auto. Ik hou best van wandelen maar het moet niet te gek worden) Landsmeer-Den Ilp- Purmerland, om precies te zijn.

Al bij het eerste romantische dorpje viel ons de enorme hoeveelheid kerstversiering op. In alle voortuinen (Ja. Die hebben ze daar) stonden enorme kerstmannen, engelen, arresleetjes en een MEGA-lichtjeszee.

Goh, wat lollig, dachten wij. Al die mensen die hun tuinen en ramen versieren. Beetje overvloedig maar ieder z'n meug. Na al die lampen in Landsmeer ging het vrolijk verder in Den Ilp. Den Ilp was eigenlijk het hoogtepunt. Een achterlijke hoeveelheid lichtjes. Een achterlijke hoeveelheid kerstmannen. De hele decoratie-afdeling van een middelgroot warenhuis stond daar gewoon in de diverse tuinen.

Eenmaal thuis en alles qua Bestiering Der Huishouden onder controle, kwam ik toe aan de krant. En in de PS-bijlage van Het Parool werd mij het 1 & ander duidelijk.

"Lichtstad Den Ilp" stond boven het artikel. Toen ging bij mij natuurlijk het welbekende lampje branden. Een van de intiatiefnemers van het geheel, ene Theo Lelie meldt:
"Donker maakt bang en licht maakt vrolijk. Een licht in je tuin of op je huis is gezellig. Bovendien is het een uitgelezen manier om de aandacht op je te vestigen".

Drie jaar geleden dacht Lelie dat het een goed idee zou zijn een competitie voor de mooist verlichte tuinen op te zetten. De burgemeester en enkele andere jury-leden reden op een oude brandweerauto door het dorp, op zoek naar de mooiste kerstverlichting.
"Wij keken echt niet alleen naar wie de meeste lichtjes in de tuin had. Er zit veel geld in deze dorpen. En als je het breed hebt, laat je het ook breed hangen. Een boom van 10 meter laten volhangen door je tuinman is helemaal niet moeilijk. Wij keken juist naar originaliteit".

Een groot succes werd de competitie niet. Toen burgemeerster Schneiders de prijswinnaars bekend maakte op de nieuwjaarsborrel, voelden sommige bewoners zich gepasseerd. "De boodschap was duidelijk. Vanaf toen zijn we met het uitdelen van prijzen gestopt."

Waarom eigenlijk uberhaupt het idee van een Competitie? Waarom mag het niet gewoon voor De Leuk? Waarom moet er altijd gelijk een Prijs tegenover staan? Waarom is er altijd en eeuwig van dat onderlinge Ik-Kan-Het-Beter-gedoe? Wie het breed heeft, laat het breed hangen. Jaja.

Jammer. Zonde. Ik had dat hele vervloekte artikel beter niet kunnen lezen. BAH.

VERSIER

Ach, als je nou écht niets beters te doen hebt, dan kun je nog altijd gaan VERSIEREN. Tis ook maar een suggestie.

NIEUW-ZEELAND

Okee dan. Waarom Nieuw-Zeeland? Het verhaal begint hier:

Toen ik mijn vriendje ontmoette bleek hij kunstenaar te zijn. Hij viel vervolgens voor me (zegt-ie) omdat ik zei: "Bleh! Een kunstenaar! En nou moet IK zeker zeggen dat ik dat boeiend vind ofzo?" Ik kom uit een kunstenaarsgezin en het woord 'kunstenaar' heeft op mij nou niet het gewenste magische effekt. Het was bovendien 04.00 uur ’s nachts, de kroeg heette destijds 'Stijn Buys' en we waren allebei meegesleept door een afzonderlijk vriendenclubje. Moe en chagrijnig.

Hij was niet alleen kunstenaar. Hij kwam ook uit Nieuw-Zeeland. Dát vond ik nou wel weer een onderwerp. Geëmigreerd toen hij anderhalf was en er zijn hele jeugd gebleven. Hij vertelde me die avond hoe zijn vader net 100.000 dollar was misgelopen door de laatste lotto-loten in zijn winkel te verkopen aan een laatste klant. Dát bleek het winnende lot.

Naarmate onze liefde groeide kreeg ik steeds meer verhalen te horen en dia’s te zien. Ik zag de ruimte, ik zag de luchten en ik hoorde van het harde leven van zijn ouders. Geëmigreerd in de jaren 50, met de grote golf mee, op zoek naar een beter leven. Daar zijn boeken over vol geschreven. Het mooiste en beste boek is van Hylke Speerstra, "Het wrede Paradijs". Een wreed paradijs, dat dekt de lading goed.

Zes weken op een boot. Een nieuw land. Misschien het best te vergelijken alsof we nu naar China zouden vertekken. Engels was destijds niet zo'n algemene taal. Overnieuw beginnen, alles opnieuw uitzoeken, een vreemde taal leren. Een taal die je kinderen eerder onder de knie hebben dan jijzelf omdat ze naar school gaan. IN uniform. Een andere mentaliteit leren begrijpen. Links leren rijden. Hard werken, niet zeuren. Alles aanpakken. Niet voor niets gedijt de nederlandse calvinistische inslag daar zo goed.

Zijn hele familie woont aan de andere kant van de wereld. Hij bleef hier. Omdat er hier voor een 'kunstenaar' meer te halen viel dan in het land van natuur en sport. Heimwee. Over en weer. Cadeautjes kopen voor de kinderen van zijn zusjes (ze lagen opgestapeld in een kamer, klaar voor verzending) Foto’s koesteren. Bellen naar het buitenland was 10 jaar geleden nog niet zo goedkoop. Ik leerde mijn schoonfamilie kennen door gesprekken en foto’s. Ik hoefde er in elk geval niet op zondagmiddag op de thee. Ik kreeg ze soms aan de telefoon. Raar. Praten met wildvreemden.

Ons eerste kind werd geboren. Hij kreeg nog meer heimwee. Wilde zijn zoon aan zijn ouders laten zien. Wilde mij zijn land laten zien. Logisch.

We leefden van een basisstipendium voor kunstenaars wat ons in 1 klap een bom duiten opleverden. We kónden het betalen. Daarna geen houtje meer om op te bijten maar toch.. We hebben het gedaan. Mét zoon van 1 dag 1 jaar op de arm vertrokken. Poes uitbesteed, huis onderverhuurd, contactpersoon geregeld. Tickets ("slik", het is ver dus erg duur) gekocht. Ik had nog nooit gevlogen en dan is 27 vlieguren nogal een gedoe. Kind in vliegtuig ook. Kind kreeg griep in het vliegtuig. Handig.

Na de eerste shock, we vertrokken in november en kwamen aan in de bloedhete zon, én het fenomeen 'jet-lag', zag ik wat hij bedoelde. Het was ruim, het was groots, het was simpel, het was prachtig!

Én anders:

Een huis kóóp je in de meeste gevallen, maar alles van de vorige bewoner staat er nog in. Wasmachine, lampen blijven hangen, alles wat zit vastgeschroefd aan de muur, het is er nog allemaal. Je verft het ook niet in je eigen kleuren. Je weet tenslotte nooit wanneer je weer vertrekt. Een reislustig volkje. Of onrustig, het is maar hoe je het bekijkt.

Alles is GROOT. Supermarkten zijn groot en je boodschappen worden door een speciaal iemand ingepakt die je een vriendelijk "have a nice day" toewenst. De wegen zijn groot, het landschap is groot en een gemiddelde achtertuin is voor nederlands begrippen een weiland.

Je moet je constant beschermen tegen de zon. De zon is zó fel dat je in een kwartiertje knalrood ziet. Het gat in de ozonlaag is daar het grootst. Je kunt speciale petjes kopen met een achterflap zodat je nek het allemaal ook nog overleefd.
Een 'dairy' is een melkwinkel. Je eet er 'mince-pies', een soort vleespasteitjes die je in ieder wegrestaurant kunt kopen. Een bruine kroeg kun je alleen aantreffen in de wat grotere steden. De rest van de café’s zijn verlicht met tl-balken.

We logeerden de eerste tijd bij 'opa & oma.' Iedere avond reden we met zoon in de gehuurde auto met kinderzitje van "The Plunket Society" (consultatieburo) naar een berg in de buurt. Om naar de ondergaande zon te kijken. Maar eerlijkheidshalve ook om onze zoon rustig te krijgen. Hij hield van autorijden. Nog steeds trouwens.

Kerstmis vierden we in T-shirt & korte broek onder de kerstboom. We repeteerden ondertussen voor het 25-jarig-huwelijksfeestje van zijn ouders. Ook aan de andere kant van de wereld gaan nederlandse tradities gewoon door. Misschien nog wel intenser.

Na een week zei mijn schoonvader: "doe jij eens een beetje rustig. Al dat gehaast is niet gezond hoor."

Wat op mij de meeste indruk maakte was de overweldigende natuur.

Alles is, bijna terloops, zó mooi, zó groen, zó weids. Daar krijgt een mens lucht van. Ik ben allesbehalve sportief maar ík kreeg zelfs neigingen tot kanovaren ofzo. Op zoek naar 'The Bridal falls', een schijnbaar prachtige waterval, raakten we verdwaald en hobbelden we ineens over de meest fantastische weggetjes, met uitzichten die je alleen in de film ziet. National Geographic enzo.

Afijn.

U begrijpt: ik was verkocht. Ik wil terug. Voor een jaar. En misschien wel voor langer. Daar wordt aan en vooral vóór gewerkt. Nieuw-Zeeland heeft een erg streng immigratie-beleid. Alleen als je een beroemd hartchirurg bent, óf 4 ton meeneemt, kom je er voor langere tijd in. In andere gevallen moet je visum iedere 3 maanden verlengd worden, met een maximum van 9 maanden. Wil je dan nóg een werkvergunning, dan moet je Nieuw-Zeelandse werkgever aantonen dat hij voor hetzelfde werk geen enkele Nieuw- Zeelander heeft kunnen vinden. Phew. En dan ben je kunstenaar, webdesigner, hulpverlener, fotografe en service-mevrouw.

En er zijn ook nadelen aan het land. Maar daarover later meer. Voorlopig dromen wij even verder. En plaatsen fotootjes & verhaaltjes in een web-log;-)

PS: we zijn dus wéér vergeten een Staatslot of Oudejaarslot te kopen. Stom.

KERSTKAART

Harstikke leuk, kerstkaarten krijgen. Van je familie, je vrienden, een ouwe tante in Beneden-Leeuwen en zelfs van je werkgever. Maar nu ligt er wel een erg vreemd exemplaar in m'n bus.

Een roze-paars uitklapgeval met voorop de tekst
" Een mooi moment voor een nieuw Begin"

Nou, leuk. Goede gedachte ook.

Maar wie is de afzender?

"Goede voornemens. Ook Amsterdam maakt ze. Komend jaar staat ú bovenaan. Een belofte die start met duidelijkheid. Daarom krijgen we een nieuw gezicht. Voor alles wat te maken heeft met de Wet Voorzieningen Gehandicapten . Voortaan één herkenbare afzender. Om het u gemakkelijk te maken. Wij wensen u veel geluk, gezondheid en plezier in het nieuwe jaar."

Lieve mensen van de W.V.G. ,

Ik bén niet gehandicapt.
En mijn goede voornemen voor 2002 is dat ook niet te worden.
Kunt u mij schrappen uit uw onheilspellende data-bank?

Met vriendelijke groet,

uw gezonde stadsgenoot.

BRIESCH!

Ik ben best service-gericht (al zeg ik het zelf). Ik kan best veel hebben aan de telefoon. Ik ben vrij goed in staat erg boze mensen te kalmeren en een gesprek een normale wending te geven. Ik heb een uithoudingsvermogen waar je stil van wordt. Ik ben best wel grappig aan de telefoon. Ik heb best veel ervaring. Ik verzin ook best heel slimme oplossingen voor problemen.

Maar VANDAAG ben ik tot het uiterste getergd. Getreiterd en uitgescholden. Behoorlijk onbeschoft behandeld en er was er zelfs 1 die aan mijn ontslag ging werken.

Ik begrijp werkelijk niet wat er met bellend Nederland aan de hand was. Kertstress? Een vrije dag, dus lekker de tijd om via het gratis nummer te zeiken tot je een ons weegt? Ruzie met de familie? Boodschappen niet op tijd in huis? Of gewoon 'alles' fijn afreageren misschien?

Ik weet wel dat er even NIEMAND moet bellen het komende uur. Nee, ook niet hier thuis. Ik wil even geen geluid meer in mijn rechteroor. (of het moet iemand zijn die héél zachtjes: "kling klokje klingelingeling" zingt.)