Billy

Ze staan! Ze staan! Ze staan! Helemaal zonder telefonische hulp en geen schroefje te weinig. It's a bloody miracle!

Afbreek - Opbouw




Het zal u inmiddels wel ellenlang de keel uit hangen, maar dat doet het ons ook. En bovendien is het hier niet voor niets een Lifelog en dit hele gedoe beheerst ons Life nogal. Dus als u niet op de hoogte wenst te blijven van ons bouwput-wel-en-vooral-wee, klikt u dan gelijk de hele handel maar weer weg.
Voor de diehards, komt-ie:

Nadat de timmerMan de gasleiding had doorgezaagd, de gaskraan had dichtgedraaid en ik maar flux wat ramen had opengezet, kwam Mannetje-2. Dit Mannetje was in de haast bij een Heel Belangrijke Klus weggeroepen om ons gasprobleempje even te komen oplossen. Gaslekken zijn er tenslotte al genoeg in Amsterdam en er ontploft nog wel eens wat. Moet je niet hebben.
Mannetje-2 zou even (let u vooral op dat woord even ) het stukje gasleiding vervangen en zich dan weer richting Heel Belangrijke Klus spoeden. Maar zoals alles hier tegenwoordig nét iets langer duurt dan voorzien hadden we hier natuurlijk ook een kink in de kabel.
Het bleef namelijk niet alleen bij een zelfgeboord gaatje van de timmerMan, maar er was sprake van een heus gaslek. Kwam Mannetje-2 achter.
En jawel, dat lek liep natuurlijk (tuurlijk) via de gang naar het trappenhuis en kwam gezellig in onze woonkamer terecht. Nou ja, het lek deed er niet zo lang over, maar de gasleiding wel.
En ergens op dat traject was het mis. Haha, wat een grap.

Het lek bleek zich natuurlijk (tuurlijk) niet onder de makkelijk te openen gangvloer te verstoppen maar natuurlijk (tuurlijk) in onze woonkamer, recht onder het buro en de enorme, tot het plafond reikende boekenkast.
Afijn. Met enige fantasie kunt u mijn staat van zijn wel zo'n beetje voor de geest halen. Dacht ik zo. Na al die maanden gedoe en gezeur had ik natuurlijk (tuurlijk) helemaal geen zin om mijn halve huis af te breken voor een gaslek. Maar ja, zonder verwarming en een gasfornuis kom je misschien wel twee dagen verder, maar het zou wel een heel ongezellige kerst worden. Dan.
Dus hoppakee, dan breken we de boel maar af.

Om zes uur gingen de Mannetjes weg. De timmerMan, de gas-expert en nog een soort van timmer-Man die heel goed vloertjes bij elkaar kan mozaïeken. Ze waren aardig, ze hebben me verzekerd dat het echt nergens meer lekt, en helaas wisten ze geen ander huis voor me te huur. Wél hadden ze wat leuke weetjes over onze huisbaas te melden, die drie straten verderop hele blokken huizen laat verbouwen, om ze vervolgens mét marmeren badkamers door te verhuren aan diplomaten en meer van dat soort spul. Jammer dat hij onze etages niet de moeite van de investering waard vindt.

Als u het laatste fotootje van de reeks hierboven even bekijkt, ziet u de welbekende Ikeujeu-gids. As I type, loopt Hij daar rond om drie Billy's aan te schaffen. Er worden hier namelijk geen zelfgemaakte boekenkasten meer tegen de muren geschroefd, geen buro's van multiplex meer in elkaar getimmerd en eigenlijk wordt er niets, nada, noppes meer zelf gemaakt wat te maken heeft met duurzame bevestiging.
Alles wordt hier losstaand en zeer makkelijk te demonteren. Het liefst komen overal wielen onder.

Opdat wij ooit de hele inboedel zó de trap afrollen en linea recta ons nieuwe huis in rijden.

Gaatje

Kijk ze eens knus zitten met z'n tweeën, de timmerman en Kind-I. Gezellig kletsen over hoe je een vloertje vervangt en dat de timmerman moet zagen en dat Kind-I echt niet kan helpen maar wel mag kijken.

Twee minuten later zaagde de timmerman de gasleiding door.

Licht

Er is weer een project. Een campagne. In ieder geval zie ik her en der in Amsterdam olijke vlaggen met de mededeling dat je met licht op je fiets nog 's thuis kunt komen.
Allemaal tot daar aan toe, maar nu zie ik ook kleine hoopjes politieagenten die op de raarste plaatsen fietsers aanhouden en bekeuren. Ook overdag. Bijvoorbeeld op de kruising Ferdinand Bol-Stadhouderskade. Toch al niet een van de rustigste kruisingen van de stad, maar nu ook verder gevaarlijkt met fuiken politiemannen. Ben je net tussen door roodrijdend autoverkeer naar de overkant gekomen, houdt zo'n diender je aan om te controleren of je licht op je fiets hebt.
Overdag hè?
Nee, dat dat even duidelijk is.

Ik heb geen licht op mijn fiets. Mijn fiets rijdt door een hevig aanlopend achterwiel zo belachelijk zwaar, dat ik het wel uit m'n hoofd laat om daar nog eens een dynamo bovenop te gooien. Als ik hoopjes politieagenten zie, duik ik een ander straatje in. Ha!
Daarbij word ik van de sokken gereden door een afslaande automobilist zonder spiegelcontact of heel gewoon, een Amsterdamse taxi met 80 per uur.

Het is natuurlijk stom en fout en stout, geen licht op je fiets. Foei.
Maar hoopjes politiemannen die fietsers aanhouden, 500 meter van de gewraakte Dirk van de Broek aan het Marie Heinekenplein, daar word ik nogal lacherig van.
Natuurlijk mag de nog steeds volhardende club fietsers met pasgeboren baby in draagzak gewoon doorrijden, omdat de fiets is voorzien van een lampje voor en achter. Pasgeboren baby's horen niet in een draagzak op de fiets. Als je valt, dan maakt je baby letterlijk een doodsmak.
Eén keer heb ik er wat van gezegd. De straat een spiegel, bedekt met een laagje ijzel en daar kwam ze aan. Baby in de draagzak, peuter achterop en maar slingeren en glibberen.
Of ze niet beter kon gaan lopen. Waar ik me mee bemoeide.
Maar ze had vast licht op haar fiets.