Hoezee

De eerste urine-test wat betreft spikkelbenen-gedoe van Kind-II was in orde. Dat is een pak van m'n hart. Dat hij verder creatief & gevaarlijk met wattenstaafjes in de weer gaat, nemen we dan maar op de koop toe.
Kind-II heeft trouwens zowel bij de huisartspost woensdag, als bij onze eigen huisarts zelf het hele verhaal uit de doeken gedaan. De artsen vinden los van elkaar dat ons kind verbaal nogal sterk is. Wij noemen dat liever: hij lult je de oren van de kop.

Vlag, En Erbij Hangen, deel II

Okee. Speciaal voor A.K. te A.:
YES!
Voor jullie allemaal: wij gaan op IJburg wonen. Het plaatje hier rechts is het einde van onze straat. Ik ben pas een echt gelukkig mens als maandag de handtekening onder het huurcontract staat. Mijn vertrouwen in het woongebeuren in het algemeen is gisteren namelijk tot het absolute dieptepunt gedaald. Ter illustratie een telefoongesprekje:

Dag, met huppeldepup van woningbouwvereniging zusenzo. Ik wilde een afspraak maken om het huurcontract te ondertekenen.
Dus we hebben het huis? Joepie! (of uitroepen van soortgelijke strekking)
U kunt proberen huursubsidie aan te vragen, de sleutel gaan we volgende week overhandigen en nee, uw inkomen is niet te hoog. Wat denkt u van maandag?
Maandag is prima, wat moeten we meenemen?
U neemt mee een verhuurdersverklaring en salarisstroken en... oh. Wacht eens even. Er is een fout gemaakt. Ik had u nooit mogen uitnodigen voor dit huis, en al helemaal niet mogen aanbieden. Er is een fout in uw inschrijftijd en die zie ik nu pas. Sorry. Het gaat niet door.

Er klonk een soort schreeuw in mijn telefoonhoorn, toen ik de telefoon op mijn werk opnam. Hij met verslag van bovenstaand gesprek. Ik kreeg het overal koud, vroeg in een moment van handigheid het telefoonnummer van de mevrouw zusenzo en belde. Ze zeggen altijd dat je bij woningbouwverenigingen moet gaan huilen. Dat dat helpt om voorrang te krijgen. Dat je dan zielig overkomt. Ik huilde. Niet strategisch maar gewoon helemaal uit mezelf en ten overstaan van een bundel collega's die mij allemaal verschrikt aankeken. Ik sta niet bekend als een tranenlatend type. Afijn. Ik huilde en stamelde naar de mevrouw en de mevrouw zei sorry-sorry-sorry en ging kijken of er nog iets te regelen viel. Maar dat ze zich wel aan de regels moest houden. Ik vergat om kwaad te worden en huilde in onze pauzeruimte nog even gezellig verder. Als mijn traanbuizen dan eenmaal zijn opgewarmd, gaan ze heel enthousiast doen.

De mevrouw belde terug. De mevrouw had al een zware stem, maar nu klonk ze helemaal als een uitvaartbegeleider. Ik heb goed nieuws, grafde de mevrouw in mijn oor. Ik kan het, binnen de regels toch voor elkaar krijgen. Jullie hebben het huis. Ik huilde en stamelde weer maar dan andersom en maakte, heel helder, een afspraak voor ondertekening. Mijn collega's juichten. Ik belde mijn wederhelft en kreeg van Kind-II te horen dat hij de telefoon niet aan pappa ging geven omdat hij onder de douche stond. Er kwam een enorme preek over het nat worden van een telefoon en dat de telefoon het dan niet meer doet. Kind-II is zes. Ik denk dat hij later deurwaarder wordt. Uiteindelijk kreeg ik wederhelft, en klonk er weer een schreeuw in de telefoonhoorn, maar dan andersom.
Ik werkte de dag verder maar ik weet niet precies meer wat ik gedaan heb. Die schade ga ik straks opnemen. Misschien ben ik wel briljant in crisessituaties en heb ik een heel goed voorstel ingediend? Je weet het niet.

Als afsluiter van deze rare dag, sloop datzelfde Kind-II uit z'n bed, jatte een wattenstaafje uit de slaapkamer en boorde daar bijna zijn trommelvlies mee door. Om 22.00 uur zaten wij bij de dokterspost en de afgelopen nacht is er van slapen niet veel gekomen. De vlag hangt dus uit, maar hij mag nog wel een beetje gaan wapperen.

Tja

Zucht. (morgen meer)

Huh?

Nou. Dit is wel een enorm Moment van Verwarring. Weet iemand waar ze gebleven zijn?

Vlag, en Erbij Hangen

Ik heb een vrije dag. Zomaar genomen, helemaal voor mij alleen. Dat is waarschijnlijk helemaal niet boeiend, maar voor mij toevallig wel. Ik heb 54 foto's uit mijn database geplukt, gefotoshopt, en via het niet altijd betrouwbare upload-scherm van een niet nader te noemen foto-winkel verstuurd ter afdruk. Schrok me vervolgens te pletter van de prijs die deze grap ging kosten maar heb met m'n ogen dicht op verzend geklikt.
Daarna heb ik mij door weer Heel Veel Meningen in de Volkskrant heen geworsteld, mijn Link-Lijstje rondgeklikt, (jullie zijn leuk) een mooi muziekje bij Meneer Bie beluisterd, iets opgeruimd, iets gewassen, iets op de brievenbus gedaan, de kat geaaid, (deze keer was hij onder aaibereik en niet op het balkon) een doktersafspraak gemaakt en niet gekeken of er misschien toch post lag. Heel hard Het is maan-dag, dan komt er geen post tegen mezelf geroepen, een broodje geitenkaas met honing gegeten en naar de buurvrouw gezwaaid.
Ik heb een behoorlijk goeie vrije dag en nu weet u ook weer hoe de vlag erbij hangt. (vrij naar Cockie)
Krijgt u nu nog een fotootje van de Waalbrug in Nijmegen. Niks pittoresk aan, geen kitscherige lucht, maar gewoon een brug. Fijn hè?

Zondagmiddagbesteding

Of we een eindje zouden gaan rijden. Welja. Op zondag, als echte zondagsrijders. Ik hou wel van eindjes rijden. Beetje uit het raam loeren, beetje koekjes uitdelen aan de achterbank, soms muziek aan.
Zullen we naar Friesland gaan? Zei hij. Fries-land?? brulde Kind-I. Soms vergeten we dat hij al bijna tien is en dus onderhand wel weet waar alles ligt enzo. En dat we dan over de afsluitdijk moeten. En vooral: dat het ver is en hij lang in de auto gaat zitten. Maar omdat hij nog altijd geen auto bestuurt, gingen we toch. Naar Friesland. Over de afsluitdijk. En het was een roteind weg. Maar wel mooi.
Halverwege, zo ongeveer bij Hindelopen, zei de aanstichter van deze tocht: Zeg, weet je wel dat wij hier ontzettend toeristisch bezig zijn? Ja, dat wist ik. En als het geen zondag was geweest, en de souvenirwinkels gewoon open, was ik thuisgekomen met een paar klompjes aan een touwtje.

Zondagochtend

Soms heb ik echt zin om een stukje te schrijven. Gewoon, zo'n van A naar B stukje met spitsvondigheden en wat dan ook nog ergens over gaat. Een politiek statement of een enorm doordachte mening over een boek. Ofzo. En dan met de komma's op de juiste plek en niet te lange zinnen. U kent dat wel.

Nu zit ik op zondagochtend achter mijn toetsenbord en het enige waar ik op kom is dat ik goed heb geslapen, de zon schijnt, er nog steeds geen brief van de woningbouwvereniging inzake IJburg ligt en de helft van dit gezin op pad is waardoor het rustig is in huis. Rust in huis is een zwaar onderschat plezier waar menig gezin naar streeft. Of wij zijn de enigen en dan heb ik het nu goed voor elkaar. Op de achtergrond speelt Kind-II op een antieke gameboy en het geluid staat uit. Zie je, dat is gewoon goed geregeld.

Maar nu heeft u nog steeds niets leuks om te lezen op deze zondagochtend en ik heb nog steeds geen stukje geschreven. Ik ga een nieuwe kop koffie halen en kijken of onze kat op het balkon zit. Meer komt er niet uit vandaag. Heb een fijne zondag.