[Previous entry: "Tja"] [Main Index] [Next entry: "Hoezee"]

11/11/2004 Entry: "Vlag, En Erbij Hangen, deel II"

Okee. Speciaal voor A.K. te A.:
YES!
Voor jullie allemaal: wij gaan op IJburg wonen. Het plaatje hier rechts is het einde van onze straat. Ik ben pas een echt gelukkig mens als maandag de handtekening onder het huurcontract staat. Mijn vertrouwen in het woongebeuren in het algemeen is gisteren namelijk tot het absolute dieptepunt gedaald. Ter illustratie een telefoongesprekje:

Dag, met huppeldepup van woningbouwvereniging zusenzo. Ik wilde een afspraak maken om het huurcontract te ondertekenen.
Dus we hebben het huis? Joepie! (of uitroepen van soortgelijke strekking)
U kunt proberen huursubsidie aan te vragen, de sleutel gaan we volgende week overhandigen en nee, uw inkomen is niet te hoog. Wat denkt u van maandag?
Maandag is prima, wat moeten we meenemen?
U neemt mee een verhuurdersverklaring en salarisstroken en... oh. Wacht eens even. Er is een fout gemaakt. Ik had u nooit mogen uitnodigen voor dit huis, en al helemaal niet mogen aanbieden. Er is een fout in uw inschrijftijd en die zie ik nu pas. Sorry. Het gaat niet door.

Er klonk een soort schreeuw in mijn telefoonhoorn, toen ik de telefoon op mijn werk opnam. Hij met verslag van bovenstaand gesprek. Ik kreeg het overal koud, vroeg in een moment van handigheid het telefoonnummer van de mevrouw zusenzo en belde. Ze zeggen altijd dat je bij woningbouwverenigingen moet gaan huilen. Dat dat helpt om voorrang te krijgen. Dat je dan zielig overkomt. Ik huilde. Niet strategisch maar gewoon helemaal uit mezelf en ten overstaan van een bundel collega's die mij allemaal verschrikt aankeken. Ik sta niet bekend als een tranenlatend type. Afijn. Ik huilde en stamelde naar de mevrouw en de mevrouw zei sorry-sorry-sorry en ging kijken of er nog iets te regelen viel. Maar dat ze zich wel aan de regels moest houden. Ik vergat om kwaad te worden en huilde in onze pauzeruimte nog even gezellig verder. Als mijn traanbuizen dan eenmaal zijn opgewarmd, gaan ze heel enthousiast doen.

De mevrouw belde terug. De mevrouw had al een zware stem, maar nu klonk ze helemaal als een uitvaartbegeleider. Ik heb goed nieuws, grafde de mevrouw in mijn oor. Ik kan het, binnen de regels toch voor elkaar krijgen. Jullie hebben het huis. Ik huilde en stamelde weer maar dan andersom en maakte, heel helder, een afspraak voor ondertekening. Mijn collega's juichten. Ik belde mijn wederhelft en kreeg van Kind-II te horen dat hij de telefoon niet aan pappa ging geven omdat hij onder de douche stond. Er kwam een enorme preek over het nat worden van een telefoon en dat de telefoon het dan niet meer doet. Kind-II is zes. Ik denk dat hij later deurwaarder wordt. Uiteindelijk kreeg ik wederhelft, en klonk er weer een schreeuw in de telefoonhoorn, maar dan andersom.
Ik werkte de dag verder maar ik weet niet precies meer wat ik gedaan heb. Die schade ga ik straks opnemen. Misschien ben ik wel briljant in crisessituaties en heb ik een heel goed voorstel ingediend? Je weet het niet.

Als afsluiter van deze rare dag, sloop datzelfde Kind-II uit z'n bed, jatte een wattenstaafje uit de slaapkamer en boorde daar bijna zijn trommelvlies mee door. Om 22.00 uur zaten wij bij de dokterspost en de afgelopen nacht is er van slapen niet veel gekomen. De vlag hangt dus uit, maar hij mag nog wel een beetje gaan wapperen.

Gepost door peet @ 11/11/2004 10:55 PM CET

Echt? Te gek, zeg! Gefeliciteerd!!!!!

Gepost door Elleny @ 11/11/2004 09:19 PM CET

Je meent het niet...
Echt waar?
Ja?
Yes?
Yes...
Yes.
Yes!
YES!
YESSSS!!!!

Zo.
Eindelijk.
Na al dat duimen.
Success at last.

YES!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :-)

Gepost door blank frank, eagle-i en D @ 11/11/2004 03:46 PM CET

Wat kun jij alles toch altijd duidelijk uit de doeken doen. De hele gang van zaken trekt als een film voorbij. Gefeliciteerd. Voor kinderen is het heel goed om op te groeien in halfaffe nieuwbouwwijken, altijd zand, planken en grote plassen om overheen te varen bij de hand. Weet ik uit eigen ervaring. Hoe is het tussen haakjes met de gespikkelde dikke beentjes? Maar daar heb je nu helemaal geen tijd voor, om dat te gaan vertellen.

Gepost door Irene @ 11/11/2004 02:15 PM CET

Oeioei, wij hebben om die reden nooitentenooit van die enge wattenstaafjes in huis. Ik ben een kei in doemscenario's. Proficiat met je huis, huilen is idd een fantastisch drukmiddel, ik gebruik het ook regelmatig.

Gepost door eliane @ 11/11/2004 01:52 PM CET

Gefeliciteerd! Woei!

Gepost door George @ 11/11/2004 01:07 PM CET

gefeliciteerd! het einde van de straat ziet er wel een beetje waterig uit hoor :-)

leuk verhaaltje ook. (behalve dat van dat trommelvlies, auw)

Gepost door charlotte @ 11/11/2004 01:06 PM CET

Gefeliciteerd! het einde van de straat ziet er geweldig uit. Hoop dat het snel beter gaat met het jongetje. Jongetjes van zes zijn een beetje onhandige types....

Gepost door Zus van Zonen @ 11/11/2004 12:55 PM CET

Geweldig nieuws, Det! Hartstikke gefeliciteerd. Jullie hebben het verdiend om in een mooi nieuw huis te gaan wonen, na al die ellende met je huidige huis!
Champagne!! :-D

Gepost door missgien @ 11/11/2004 12:38 PM CET

Jaaaaaa, ein-de-lijk, hartstikke goed! Gefeliciteerd!!!

Gepost door Juul @ 11/11/2004 12:32 PM CET

@Anneke: voor wat betreft die verhuisperikelen zal ik een speciale rubriek Odette' s Woonsoap openen;-) Het jongetje slikt trouwens veel paracetamol en heeft druppels. En een humeur om op te schieten.

Gepost door odette @ 11/11/2004 12:14 PM CET

Super!

Gepost door carin @ 11/11/2004 12:10 PM CET

Hieperdepiep Driewerf Hoera!!!!
Kind-I meldde mij al uit te zien naar de grote zandpartijen in de buurt. Echt van harte gefeliciteerd voor jullie allemaal, namens ons allemaal!

Gepost door Fleur @ 11/11/2004 11:47 AM CET

Joepie!
Ik zie uit naar de verhuisperikelen.
Of is dat gemeen?

;-)

(alles goed met het ozo verstandige jongetje waar het om telefoons gaat maar reuze kleine jongen nog met wattenstaafjes?)

Gepost door anneke @ 11/11/2004 11:41 AM CET

Wat een ge-wel-dig nieuws! Hartstikke gefeliciteerd!!!!

Gepost door cockie @ 11/11/2004 11:21 AM CET