Links

Onverwacht ineens een zaterdagochtend op m'n werk. Mensen hebben hun zaterdagkrant niet gehad. "Ja, da's kut mevrouw", zou ik zo graag eens willen zeggen. Mag niet.
Telefoon. Een negen-minuten-gesprek.
Mevrouw X heeft al vier keer gebeld dat het Algemeen Dagblad nog steeds in haar bus valt, terwijl haar abonnement allang is afgelopen. De zogenaamde Omgekeerde Bezorgklacht.
Ze heeft momenteel de Telegraaf en hoeft het AD er niet bij. Ze vindt het niet eerlijk. Ze betaalt niks en krijgt toch een krant. Of dit wel eens vaker gebeurde. Ja hoor, soms. Of ze nog even iets mag opmerken.
Dat mag.

Het Algemeen Dagblad is een prachtige krant hoor, mooie layout, mooie foto's, maar dat ene dingetje, daar moet ik écht iets over kwijt.

Vertel!

De recepten in het AD zijn niet te maken.

Oh? Want?

Die zijn zo belachelijk moeilijk, dat slaat nergens op. Koken is helemaal niet moeilijk, je gooit gewoon wat dingen bij elkaar die je lekker vindt en klaar is kees. Maar dit, dit kan echt niet.

Oh. Okee. Ja, dat kan. Ik lees ze zelf nooit dus ik kan niets beamen of ontkennen.

Maar verder een prima krant. Ik lees nu de Telegraaf. Die is rechts. Dat weet ik heus wel. De Volkskrant is links. Maar die mensen zijn zo... hoe zal ik het zeggen.

Zo... wat wilde u zeggen?

Nou, linkse mensen zijn zo zuur. Ja! Dat is het. Zo chagrijnig. En ze kijken altijd zo boos en iedereen rijdt op een fiets.

Hmm.

Ja! Is echt waar! Kijk maar naar Wim Kok. ALTIJD op de fiets!

Ja maar dat is toch niet erg? Fietsen is toch gezond? Ofzo.

Ja hoor, fietsen is heel gezond. Maar als je dan toevallig een Bentley bij elkaar hebt verdiend, krijg je gelijk die zure linkse types met hun opgeheven vingertje achter je aan. Oh oh oh, neeee, dát mag niet! Een Bentley!

Tja. Ik weet het ook niet hoor. Ik rijd niet eens auto.

En dan nog wat. Volgens mij zijn linkse mensen ook altijd vegetariër. Zien altijd bleek. Volgens mij is dat aangeboren ofzo. Dat linkse mensen geen vlees eten. Dáár zouden ze nou eens onderzoek naar moeten doen!

Waarnaar precies? Dat vegetariërs zo bleek zien?

Nee, dat linkse mensen altijd vegetariër zijn. En chagrijnig. En fietsen.

Oh ja. Ja, zou best lollig zijn.

En nou we toch bezig zijn: linkse mensen hebben ook geen gevoel voor humor.

Welja.

Nou ja, alleen de linkse mensen van Kopspijkers hebben humor. MAAR DAT ZIJN DAN OOK DE ENIGEN! Echt, voor de rest: geen bal mee te beleven, met linkse mensen. Nee, niks voor mij.

Nou mevrouw, da's zo helder als glas. Ik ga zorgen dat ze het AD niet meer bij u in de bus gooien en ik zou zeggen, schrijf het allemaal eens op. Ik vind het erg grappig om te horen.

Grappig? Grappig? Ik ben helemaal niet grappig!

Oh. Dan bent u zeker links?

Het vliegt en het doktert




Zaten we vandaag te grinniken om onze stomme zoektocht naar de Bridal Veil Falls in Nieuw-Zeeland (hopeloos verdwaald, met de auto vast in zandpad, geen Bridal Fall gezien) bedacht ik me ineens dat er ook zoiets als Google is. Juist.
Bridal Veil Falls. Mooi hoor.

Maar onderweg naar het plaatje zag ik ook het plaatje van een hotel in Blackbal. En telkens als ik zo'n soort hotel, huis, bouwval, whatever zie, wil ik The Flying Doctors terug op televisie. The Flying Doctors waren geweldig. Nogal zoetsappig maar ook een beetje ruig (want vliegtuig en bush) en ze hadden het zo gezellig-met-z'n-allen in Coopers Crossing. De een trouwde met de ander, er zakte weer eens iemand in een verlate mijn of er was weer eens een kind zoek.
Als ik The Flying Doctors had gezien wilde ik gelijk emigreren. Het gaat zelfs zó ver, dat tijdens een of ander therapeutige nascholingscursus, toen je moest vertellen welke actrice, schrijfster of tv-serie het meest overeen kwam met je eigen karakter (vreemde cursus) ik onmiddellijk The Flying Doctors! brulde. En het mooiste is nog dat men van de cursus (vreemde cursusgenoten) dat ook nog geweldig goed bij mij vond passen. Blijkbaar straalde ik destijds iets Flying Doctors-achtigs uit, wat op zich op z'n minst merkwaardig genoemd mag worden. Ik woon tenslotte in een grote stad, kom uit een middelgrote stad, heb vliegangst en absoluut geen romantische gevoelens bij het woord dokter.
Aangezien Google nog in de buurt was heb ik maar even verder gezocht. Naar Flying Doctors gekken.
Die zijn er. Best veel ook.
Bij Deze moet u even iets beschermends voor uw ogen doen en de geluidsknop van uw computer ver open zetten.
Dat muziekje!
Zucht.

Plafonnetje, deel 703

Zo'n twee maanden durende toestand om een nieuw plafonnetje in je douche voor elkaar te krijgen, heeft een (1!) pluspunt: ik heb nu zoveel aannemers, timmermannen, tegelaars en loodgieters gesproken, dat ik nu precies weet welke ik ooit, in Een Echt Huis niet moet inhuren.
Niet: aannemer 1 t/m 5
Niet: timmerman met krullen
Niet: loodgieter A. van bedrijf L.
Wel: loodgieter R. van bedrijf L.
Maar over het algemeen kan ik wel stellen dat in Een Echt Huis geen van bovenstaande types bij mij een voet over de drempel zal zetten.

Ooit woonden wij in de Pijp, boven het Picoplein. Bovenop taxi's, housemuziek, terrasjes, werkzaamheden aan trambanen en de dagelijks opbouw van de Albert Cuyp. Voor bezoekers had het huis een bijzondere attractie. Uit het achterraam keek je precies in het urinoir van het Picoplein. Wij waren zelf nogal uitgekeken op plassende mannen, maar ik weet van een drie minuten durend videofilmpje van het urinoir, dat nu nog onder luid gejoel all the way in Nieuw-Zeeland wordt vertoond.

Het huis was de bekende Pijpenla met rammelende kozijnen en een zelfgebouwde trap van verdieping drie naar vier. Op de gang hingen de stokvissen van onze Chinese onderburen te drogen of te weet-ik-wat-dooie-vissen-zoal-doenen. Met onze pasgeboren baby onder de arm zeulden wij dagelijks van driehoog naar beneden. Daar hadden wij een ingewikkeld Maxi-Cosi-Kinderwagen-Systeem voor ontwikkeld, want een kinderwagen in de uitklapstand kon natuurlijk niet in de Pijpenla. Baby in Maxi Cosi op verdieping drie. Kinderwagen naar begane grond, uitklappen met stuur naar binnen om diefstal te bemoeilijken, naar boven rennen, baby met Maxi Cosi naar verdieping een, baby eruit en over het smalle trapje naar kinderwagen. Thuiskomen in omgekeerde volgorde, met toevoeging van boodschappen.

Een badkamer was er niet. Achter in het keukentje was een soort van zitbadje met een rottend raam, door ons vakkundig afgedekt. De wc was zo klein dat de deur tijdens gebruik niet dichtkon omdat je benen er simpelweg niet in pasten.

Het huis wisselde per jaar van beleggings-eigenaar en van onderhoud was geen sprake. Maar vlak voor ons vertrek naar Nieuw-Zeeland belde er ineens een aannemersbedrijf. Wanneer ze het nieuwe plafond erin konden zetten en hoe we dat gingen aanpakken met de nieuwe keuken en douche. Aannemersbedrijf Selie. Helden van het eerste uur.
Twee jongens dachten mee hoe in hemelsnaam een keuken én douche op 25 m2 in te passen zou zijn. Waarschijnlijk voor henzelf ook de uitdaging van de maand. En ze kwamen met goede ideeën. We lieten ze achter met tekeningen en plannen, het verzoek een hoge douchebak te plaatsen zodat peuter in een laagje water kon spelen en stapten op het vliegtuig. In Nieuw-Zeeland is nog faxje over en weer gegaan. Dat ze bijvoorbeeld de ingang van de douche wilden verleggen omdat we dan meer loopruimte hadden. En af en toe was er contact met de huisoppas-vriendin die wist te melden dat het vervangen van een plafond beslist iets was waar je niet bij wilde zijn.

Bij thuiskomst was het bijna af. Er stond een keuken en een douche en er hing een nieuw plafond. Onze jetlag hebben we in een ander huis uitgezeten en de Selie-mannen voorzagen ons huisje van de finishing touch.
Het bleef 25 m2 maar het waren wel onze 25 m2. Er was met zoveel creativiteit en slimheid gepast en gemeten, dat er op die 25 m2 goed te wonen viel. We waren verguld met onze douche en keuken.
Uiteindelijk moesten we natuurlijk toch weg. Er kwam nog een baby en ook voor ons zijn er grenzen.

Aannemersbedrijf Selie. Ongetwijfeld ook met minder vakkundige, slimme werklui in dienst, maar die van ons destijds waren helden. En zo werkt dat in aannemersland. Ik maak melding van goede ervaringen met bedrijf A. en u gaat net een badkamertje laten verbouwen en zit nog zonder aannemer. U telt het een en ander op en draait het nummer van Selie. Maar wat u ook doet, draait u vooral niet het nummer van aannemersbedrijf Dekker. Tenzij u natuurlijk enorm masochistisch van aard bent.

Eind




Als je in een gebouw aan het werk bent, merk je meestal niet wat er zich bovenop dat gebouw afspeelt. Vandaag bleek echter een historische dag.
Toen ik naar buiten liep zag ik ze liggen, de letters van Het Parool. Mannetjes hadden in de ochtend de letters van het gebouw gehaald, en waren ze nu op de grond aan het ontmantelen.
Nee hè! Niet weer een fototoestel! zei een van de mannetjes. Blijkbaar waren ze de hele ochtend belaagd door werknemers, fotografen en toevallige voorbijgangers die allemaal het sloopproces wilden vastleggen. Ik ook. Hier de letters die, zolang ik er werk, op het gebouw hebben gestaan. Kaal is het nu.
Ram! zei de hamer van een van de mannetjes. Nee, ze gaan niet mee naar het nieuwe Parool-gebouw. Een definitief afscheid dus. En op de een of andere manier nog definitiever dan de verhuizing.