Proportie

Als ik ziek ben, blijft de misère meestal niet beperkt tot wat snot, een beetje koorts en veel slaap. Als ik ziek ben haal ik mij Vanalles-In-Het-Hoofd. Tegenslagen, in de vorm van niet betaalbare rekeningen of belastingaanslagen, vegen me compleet van m'n voeten. En ik lag al plat, kun je nagaan. Verder ben ik natuurlijk stom, is de hele wereld kut en doe ik het voortaan allemaal wel alleen. DRA-MA! in vette hoofdletters.
Als ik een klein beetje helder kan denken, kan ik ook de oorzaak van dit gedoe achterhalen. Want als ik me niet goed in de kop voel, ga ik meestal bewegen. Vooruit, iets doen, in beweging blijven, zowel met benen als met hoofd. Maar mijn benen willen even niet bewegen en plat op m'n rug neemt m'n hoofd het over. Ik ben dus stom, niemand is te vertrouwen dus je kunt het maar het beste alleen doen, dan kan het ook niet tegenvallen. Ja, ik weet ook dat het ver gaat.

Sommige mensen kunnen genieten van een paar dagen ziek in bed. Laten zich bordjes soep en kopjes thee brengen, en zijn zelfs in staat om onbeschaamd te vragen om een inhoudsloos tijdschrift. Ik niet, ik lig in m'n bed de meest idiote doemscenario's te bedenken, waarin ik afwisselend een zielig klein meisje of een woeste einzelgänger ben.
Kortom, het moest maar weer eens afgelopen zijn met de afhankelijkheid.

Verkoudheid

Dit is het uitzicht vanuit mijn bed. Het pianokrukje van mijn moeder, het tafeltje dat nodig geschilderd moet worden, de roze stoel en dolgelukkige kat Teun, die niets liever doet dan op bed liggen of onder de dekens tegen je aan kruipen. Hij is in elk geval blij met mijn huidige snotproduktie. Uiteindelijk moest ik me natuurlijk toch gewonnen geven.





Dus ik lig in m'n bed met honderd papieren zakdoeken en lees een boek van Benoîte en Flora Groult uit 1965 waarin twee vrouwen vechten om een man. Buiten schijnt de zon en mijn overbuurvrouw loopt in bikini over de galerij te paraderen. Af en toe gaat de telefoon. Dan bellen mensen om iets te vragen of om rood-wit-blauwe poëzie uit te leggen. Ze zeggen dat ik raar klink. Dat zal allemaal best, het is maar goed dat ze mijn rudolph the red nosed reindeer-neus niet zien.

Van de week kreeg ik van een van de mensen uit het reaktiedinges een site met muziekjes. Zelfgemaakte muziekjes welteverstaan. Een van de muziekjes vond ik mooi en zielig. Ik vroeg hem of ik het muziekje mocht gebruiken als verkoudheidsmuziek. Daar was het in eerste instantie natuurlijk niet voor geschreven en de maker vond dat niet hij, maar Randy Newman de aangewezen persoon zou zijn voor snotliederen. Maar Randy was nergens te vinden, dus bij deze Het Verkoudheidsmuziekje dat geen verkoudheidsmuziekje is maar eigenlijk over liefdesverdrietige dingen gaat. Volgens mij komt verkoudheid net zo vaak voor als liefdesverdriet, dus verder ga ik nergens moeilijk over doen. Ik heb nog wat snot weg te werken en daar ben ik voorlopig druk mee.


Verkoudheids-Liefdesverdrietmuziekje (Never Again van Laurent Bruning)

Poesje

Er klonk een heel zielig geluid op de galerij. Een poesjesgeluid. Wij, met onze weke harten, gingen op zoek. Op rij vier stond een klein oranje poesje te gillen zoals alleen kleine poesjes dat kunnen. Kind I en II riepen tegelijk aahhhh, wat ziehielig! Het baasje van het poesje moest gevonden worden. Overal belden ze aan en kwamen mensen naar buiten om te vertellen dat het niet hun poesje was. Uiteindelijk deed een mevrouw van rij vijf haar deur open.
Het poesje was niet zielig, het poesje werd opgevoed. Om zelfstandig door onze woonomgeving te kunnen wandelen. Dat hij daarbij oeverloos zielig krijst, daar kan de eigenaar ook niets aan doen. Sprak de eigenaar enigszins geirriteerd. Dus of wij het poesje, genaamd Djeemie Roy, verder met rust wilden laten.
Op verzoek van de kinderen maakte ik een foto van Djeemie Roy. Vanzelfsprekend staat hij er zielig en krijsend op. Later thuis konden we het niet laten om melige stripteksten op de foto te plakken. En nu wachten Kind-I en II met smart op het afgedrukte fotootje. Djeemie Roy komt op twee slaapkamermuren te hangen. Wij hebben hem ondertussen wel even omgedoopt tot Krijs.

Alles voor de hits

Jawel! Nóg meer mogelijkheden om uw ei kwijt te kunnen: Volkskrant Weblog. Ik heb er bij wijze van test een aangevraagd. Het werkt, en dat is voor mijn dagelijks werk wel fijn om te weten. Ik voorzie een grote stroom columnisten in spé, wachtend op hun doorbraak, maar voorlopig blijf ik bij mijn eigen vertrouwde ronde. Hoeveel meningen kan een mens tenslotte aan.

Besloten




Teveel mensen die op zondagavond nog gebeld hadden moeten worden, te veel gammel en te weinig ziek, te veel gedaan om thuis-zijn te kunnen verantwoorden, als je 't een kunt, kun je het ander ook, dus we zien het wel. Morgen. Eerst nog even kijken naar de volle maan.

Plichtsbesef

Ik gooi mijn eeuwige goed-voor-mij versus plichtsbesef -euvel even in de groep.
Het Euvel:
Je voelt je belabberd, in de voorloopfase van een gezellige snot&snuit sessie. Bonkend hoofd, alles wat met slijmvliezen te maken heeft is dikkig, je lichaamsdelen slepen een beetje achter je aan en overal is ongezond moe. Maar: alleen 's avonds verhoging. Met de maximumdosis paracetamol heb je het tot nu toe gered.

Op je werk ben je hard nodig, is het razenddruk, maar is dat eigenlijk niet altijd zo? Je weet in elk geval dat je niet 'een beetje rustig aan kunt doen'. Rustig aan doen, hoort niet bij dit werk. Dus je kunt niet op halve kracht met twee paracetamols achter de kiezen de maandag doorhobbelen. Dat weet je. Maar je weet ook dat je collega zonder jou alleen door de drukte heen moet, en dat ze bovendien net terug is van een weekje vakantie. Je zadelt haar kortgezegd op met een rottige terugkomst, op een toch al chaotische maandag.

Blijf je maandag thuis?
Zodat je misschien de snot&snuit sessie binnen de perken kunt houden en niet midden in de week alsnog om gaat. Of gooi je er wederom wat pillen in en zie je wel waar het schip gaat stranden?
Kan iemand hier nou eens een sluitende formule voor bedenken.