Det's Life
schrijfblok


Er klonk een heel zielig geluid op de galerij. Een poesjesgeluid. Wij, met onze weke harten, gingen op zoek. Op rij vier stond een klein oranje poesje te gillen zoals alleen kleine poesjes dat kunnen. Kind I en II riepen tegelijk aahhhh, wat ziehielig! Het baasje van het poesje moest gevonden worden. Overal belden ze aan en kwamen mensen naar buiten om te vertellen dat het niet hun poesje was. Uiteindelijk deed een mevrouw van rij vijf haar deur open.
Het poesje was niet zielig, het poesje werd opgevoed. Om zelfstandig door onze woonomgeving te kunnen wandelen. Dat hij daarbij oeverloos zielig krijst, daar kan de eigenaar ook niets aan doen. Sprak de eigenaar enigszins geirriteerd. Dus of wij het poesje, genaamd Djeemie Roy, verder met rust wilden laten.
Op verzoek van de kinderen maakte ik een foto van Djeemie Roy. Vanzelfsprekend staat hij er zielig en krijsend op. Later thuis konden we het niet laten om melige stripteksten op de foto te plakken. En nu wachten Kind-I en II met smart op het afgedrukte fotootje. Djeemie Roy komt op twee slaapkamermuren te hangen. Wij hebben hem ondertussen wel even omgedoopt tot Krijs.

Replies: 9

lekker geil!!!

jakkes wat een enge mensen.....

uit de ouderlijke macht laten ontzetten lijkt mij

Handig. Dan kan de kattenbak ook op de galerij. Hebben ze zelf niet zo'n last van hun huisdier.

Je reinste dierenmishandeling!!

als ze al kinderen hebben lieten ze die ook krijsen zeker. tsjonge jonge...

Toch vind ik het zielig. Arm poezebeest...

Gos ja, als dat beestje nou liever binnen is... Hebben die mensen ook kinderen?? (vroeg zij angstig)

Het enige dat D.R. n u leert is dat als ie maar lang en hard genoeg krijst, dat ie dan vanzelf ooit een keer wél naar binnen mag. Fijn voor de buurt! Wat een dom mens, zeg!

Voeg een reactie toe

Naam

E-Mail (mag)

Homepage (mag)

Reactie

Powered By Greymatter