Gezien

Oeh, deze vind ik mooi!





More where that came from

Tunnel Visie

Ik geloof dat het nu wel officieel bewezen is. Ik kan niet ziek zijn.
Er zijn mensen die zich in geval van ziekte kunnen overgeven aan bed, snotdoeken en paracetamols en onmiddellijk vergeten dat ze ooit ook nog werkten. Ik kan het niet. Wat er voorafgaand aan deze conclusie gebeurde:

Afgelopen donderdag moest ik in een tunnel. Al een week vantevoren zo chagrijnig als de pest want ik ben niet goed met tunnels. De Coen-tunnel kan ik nog net hebben (graag zonder file) maar je zult mij nooit in die tunnel van Frankrijk naar Engeland aantreffen. Het idee dat boven mij een hele zee rondklotst is genoeg voer voor nachtmerries die een goeie rampenfilm moeiteloos overtreffen.
Ook het slapen in mummie-slaapzakken moet in mijn geval ernstig worden ontraden. Natuurlijk heeft slapen zónder mummie-slaapzak maar wel in lichtgewicht trekkerstentje van 1 x 1 m2 ook niet zoveel zin. Ooit hadden mijn ouders een vouwwagen. U weet wel, zo'n halve tent op wielen. Of is het nou een halve caravan met tentdoek? In elk geval zo'n ding dat in vijftien minuten staat en bijna geen haringen nodig heeft. Wij kinderen sliepen niet in de vouwwagen maar hadden ons eigen tentje.
Behalve onderweg. Want onderweg van regenachtig A naar zonnig B moesten wij onder de vouwwagen slapen. De vouwwagen-fabrikant had hier speciaal een ruimte voor uitgespaard en er zelfs een soort inhangtentje voor laten maken. Om onder de vouwwagen te kunnen slapen, moest je jezelf in een soort tunnel schuiven en vooral niet 's nachts wakker worden en rechtop gaan zitten, want dat ging niet. Naar de w.c. betekende wakker worden, paniekaanval bestrijden, uit je tunnel schuiven, plassen en weer genoeg moed verzamelen om dit in omgekeerde richting te volbrengen.
Misschien is de hele tunnelangst daar wel begonnen, bedenk ik me nu.

Afijn.

Afgelopen donderdag moest ik in een tunnel. Deze tunnel heet MRI-scan. De specialist had zo beslist en had mij ter bestrijding van mijn angstige gezicht vast een pilletje voorgeschreven. Daar zou ik dan zo slaperig van worden dat ik het hele tunnelgebeuren maar voor de helft zou meekrijgen, sprak hij opgewekt. Donderdag zaten wij in de wachtruimte van het OLVG te wachten op het roepen van mijn naam. Daar is een wachtruimte nou eenmaal voor. In de wachtruimte zaten nog wat andere angstige gezichten. Om de feestvreugde te verhogen had men in de wachtruimte wat foto's opgehangen van de tunnel waarin wij allen werden verwacht. Dat is niet slim. De hele week was ik al voorzien van tips en uitleg van diverse collega's die ook ooit in de tunnel hadden gemoeten. Verbazingwekkend hoeveel mensen ooit ook een tunnel-opdracht hebben gekregen. De tips varieerden van niet in paniek raken tot het is zo weer voorbij. Daartussen zaten nog wat realistischer verhalen als Ja, je hele hoofd moet erin en Nee, het is niet leuk. Ik had dus al beeld genoeg. Die foto's hadden voor mij persoonlijk niet zo gehoeven. Wat niet weet wat niet deert denk ik dan maar.
Ik greep snel naar mijn voorgeschreven pil en las nog maar een Weekend.

Mijn naam. Ik hoorde mijn naam. Twee jongens zwaaiden een deur open en in een klein hokje moest ik me uitkleden en een vragenlijst invullen. Nee, ik heb geen metaal in mijn lijf en ja ik ben bang.
Ik weet niet of dit gaat lukken zei ik wat bibberig tegen de jongens.
Natuurlijk gaat dit lukken mevrouw en gaat u maar liggen. Wilt u klassieke muziek of 538 op uw hoofd?
Doe maar wat en mag ik eigenlijk hoesten? Nee, hoesten mag niet maar waarom zou u hoesten? Omdat ik snotverkouden ben bijvoorbeeld? Als u moet hoesten moet u maar even in het balletje knijpen. In dat balletje mag u ook knijpen als u in paniek raakt en dan komen we naar u toe. Zullen we dan maar?

Eigenlijk lag ik best lekker met dat kussentje onder m'n benen maar toen ik in de tunnel werd geschoven ging het licht uit. Dit ging duidelijk niet goed. De vouwwagen en alle andere tunnel-achtigen schoven voorbij en ik moest eruit. Ik mocht eruit. Maar moest er natuurlijk ook weer in.
Een van de jongens wees me erop dat de tunnel aan de bovenkant open was. Kijk maar. Ik zag de muur. Ik hield me voor dat ik aan die muur ging denken en m'n ogen dicht zou houden. Ik werd er weer in geschoven. Zweet. Eng. Lawaai, van het machien maar vooral van 538. Waarom werkt die verdomde pil niet? Ik heb me geconcentreerd op de hypotheekreclames, de jingels van 538, de stomme liedjes. Heb aan strand en zee gedacht en het balletje stevig vastgehouden terwijl de jongen door de microfoon me in gebrekkig Nederlands gerustellend toesprak. Nog eentje mevrouw, die duurt tien minuten, dan is het klaar. In die laatste tien minuten deed de pil zijn werk. Ik sukkelde langzaam weg.

Toen ik opstond zag ik de jongens dubbel, de ruimte dubbel en heb nog net niet mijn broek over m'n hoofd aangedaan en m'n t-shirt om m'n benen gewikkeld.
Je hebt wel erg grote pupillen zei mijn Hulp In Bange Dagen op de gang. Thuis zag ik alles vierdubbel en draaide de wereld. Stomme pil. Of zou er iets anders aan de hand zijn?
Er bleek iets anders aan de hand. Hoge koorts. Ziek. Dromen over tunnels, vouwwagens en alles wat te klein is.

Anderhalve dag ben ik weg geweest. Geslapen en ge-ijld. Nu ben ik weer op de been en wil ik mijn verloren dagen inhalen. Ik wil niet ziek zijn. Ik kan niet ziek zijn. Ik had mezelf een aantal leuke dingen beloofd als ik het tunnel-avontuur zou overleven. En die kunnen nu eigenlijk niet. Ik hoor iets met kopjes thee te doen en rustige spelletjes voor de kinderen te bedenken. Maar het is schitterend weer. Ik wil naar buiten en voegsel kopen, ik wil naar het bos en voetballen met de kinderen. Ik wil niet ziek zijn. Ik ben niet ziek. Ik heb alleen maar een beetje last van claustrofobie. En dat is ongeneeslijk naar ik vrees.

Klaag

Wat is er in hemelsnaam vandaag aan de hand? Iedereen ontploft, baalt, huilt en jengelt.
In alle misère probeer ik om naar iedereen te luisteren, kalm te blijven en net te doen alsof ikzelf ook niet een ontzettend shithumeur heb, maar het mag niet baten.
Ondertussen voer ik verhitte gesprekken met makelaar en aannemer, die mij proberen uit te leggen waarom wij vier hele weken moeten wachten voordat de douche van de bovenburen gerepareerd wordt en wij geen stenenregen meer op ons blote lijf hoeven te verwachten. En zojuist vertelde de vriendelijke mevrouw van de woningbouwvereniging dat bij woningruil inderdaad al je opgebouwde woonrechten vervallen.
Lastig hè, keuzes maken zegt ze veel te aardig. Toch veemd dat iemand juist niet aardig moet doen als je zelf als een gestresste kip door de dag kakelt.
Maar ik weet de remedie tegen een rotdag wel. Spoorloos (speurleus) opzetten en heel hard meejanken met dat Colombiaanse meisje dat op zoek is naar haar moeder die haar helemaal niet wilde afstaan. Of iets van die strekking.
*Snif*

Zondag

Vandaag is het Bio-Familie-Dag in de Pathé-theaters. Een Pathé-theater is gewoon een bioscoop. Waarom zoiets Pathé heet en bovendien ook nog een kip als symbool heeft, kan ik u werkelijk niet uitleggen. Maar ik heb me er dan ook niet erg in verdiept moe'k u zeggen.





Bij Bio rinkelt er wel een ouderwetse bel. Of liever, een collecte-bus. Zat je vroeger net lekker in de rode stoel, klaar voor de reclames en de voorfilmpjes, kwam die kolere bus langs. Rammelen, net doen alsof je er geld in deed en later gewoon stoer en nonchalant de bus doorgeven aan de buurman. Een puber doet geen geld in een collecte-bus, dat was een ongeschreven regel. Collecte-bussen zijn voor mietjes.

Vandaag geen bus maar gewoon een derde van je, toch al behoorlijk goedkope bioscoopkaartje, afstaan aan Bio-Vakantiedorp. Prima. Ik ging met Kind-I naar De Schippers Van De Kameleon.
Geweldige film!
Mooi gemaakt en hartstikke spannend. Vanavond heb ik hoor-college gegeven over het fenomeen tornado want die had het meeste indruk gemaakt. De tornado was dan ook behoorlijk realistisch in beeld gebracht. Tjonge, 't leek wel Twister.
Popcorn erbij, nog dertig andere kinderen in de zaal en gelukkig geen pauze. Dit was wat je noemt een Goed Zondagmiddag Plan. Als u thuis kinderen heeft rondlopen zou ik de film zeker een keer gaan zien. Of later huren. Vanaf een jaar of vijf redelijk nachtmerrie-loos te doorstaan.
Alhoewel er hier vannacht eerst nog maar eens geslapen moet worden.
Oehhhh mam, een échte tornado! Kijk dan! Ik ben bang! Mag ik ook zo'n boot?

Vasten en Stokjes

Op een afwerkrandje na is hij AF. De vierkantjesdeken.





De afgelopen maanden heb ik vriend en vijand verbaasd door op bezoek te komen met een tas met haaknaald en wol en op de diverse banken, voor de diverse tv-programma's, onder divers gekeuvel goon stug door te haken.
Dat jij dat leuk vindt, dat wist ik helemaal niet.
Ja het is leuk. En ook al heb ik af en toe behoorlijk gevloekt op Jan De Kleine Vakman op de Albert Cuyp wegens totaal onvoorspelbaar inkoopgedrag, en dus gebrek aan juiste kleur op juist moment, (ja, mevrouw, wie gaat er met die bloedhitte nou haken?) ik vond het gepriegel wel rustgevend. Zo blijkt dat je heel veel tv-programma's met een half oog kunt bekijken zonder iets te missen, en dat sommige programma's er bijzonder van opknappen als je alleen het geluid hoort en niet of nauwelijks beeld hebt. Je rookt ook beduidend minder.
Van de week zat er iemand op mijn bank naast me die -ook wat te doen wilde hebben- en zowaar haar eerste sliertje lossen heeft geproduceerd. Misschien is het wel aanstekelijk. Prutsen.

Dus nu moet er een volgend projekt komen. Geen idee wat dat moet worden. Ik kan geen truien, vesten of sokken breien. Of je moet genoegen nemen met een soepjurk of twee bengelende kokertjes aan je voeten. Iemand nog suggesties voor recht-toe-recht-aan?
En voor Eagle-I nog even dit: jouw paarse mohairwol is nog voorradig. Ik heb nog wel een haaknaald en héél véél restjes wol. En natuurlijk Het Boek.