[Previous entry: "Klaag"] [Main Index] [Next entry: "Gezien"]

09/20/2003 Entry: "Tunnel Visie"

Ik geloof dat het nu wel officieel bewezen is. Ik kan niet ziek zijn.
Er zijn mensen die zich in geval van ziekte kunnen overgeven aan bed, snotdoeken en paracetamols en onmiddellijk vergeten dat ze ooit ook nog werkten. Ik kan het niet. Wat er voorafgaand aan deze conclusie gebeurde:

Afgelopen donderdag moest ik in een tunnel. Al een week vantevoren zo chagrijnig als de pest want ik ben niet goed met tunnels. De Coen-tunnel kan ik nog net hebben (graag zonder file) maar je zult mij nooit in die tunnel van Frankrijk naar Engeland aantreffen. Het idee dat boven mij een hele zee rondklotst is genoeg voer voor nachtmerries die een goeie rampenfilm moeiteloos overtreffen.
Ook het slapen in mummie-slaapzakken moet in mijn geval ernstig worden ontraden. Natuurlijk heeft slapen zónder mummie-slaapzak maar wel in lichtgewicht trekkerstentje van 1 x 1 m2 ook niet zoveel zin. Ooit hadden mijn ouders een vouwwagen. U weet wel, zo'n halve tent op wielen. Of is het nou een halve caravan met tentdoek? In elk geval zo'n ding dat in vijftien minuten staat en bijna geen haringen nodig heeft. Wij kinderen sliepen niet in de vouwwagen maar hadden ons eigen tentje.
Behalve onderweg. Want onderweg van regenachtig A naar zonnig B moesten wij onder de vouwwagen slapen. De vouwwagen-fabrikant had hier speciaal een ruimte voor uitgespaard en er zelfs een soort inhangtentje voor laten maken. Om onder de vouwwagen te kunnen slapen, moest je jezelf in een soort tunnel schuiven en vooral niet 's nachts wakker worden en rechtop gaan zitten, want dat ging niet. Naar de w.c. betekende wakker worden, paniekaanval bestrijden, uit je tunnel schuiven, plassen en weer genoeg moed verzamelen om dit in omgekeerde richting te volbrengen.
Misschien is de hele tunnelangst daar wel begonnen, bedenk ik me nu.

Afijn.

Afgelopen donderdag moest ik in een tunnel. Deze tunnel heet MRI-scan. De specialist had zo beslist en had mij ter bestrijding van mijn angstige gezicht vast een pilletje voorgeschreven. Daar zou ik dan zo slaperig van worden dat ik het hele tunnelgebeuren maar voor de helft zou meekrijgen, sprak hij opgewekt. Donderdag zaten wij in de wachtruimte van het OLVG te wachten op het roepen van mijn naam. Daar is een wachtruimte nou eenmaal voor. In de wachtruimte zaten nog wat andere angstige gezichten. Om de feestvreugde te verhogen had men in de wachtruimte wat foto's opgehangen van de tunnel waarin wij allen werden verwacht. Dat is niet slim. De hele week was ik al voorzien van tips en uitleg van diverse collega's die ook ooit in de tunnel hadden gemoeten. Verbazingwekkend hoeveel mensen ooit ook een tunnel-opdracht hebben gekregen. De tips varieerden van niet in paniek raken tot het is zo weer voorbij. Daartussen zaten nog wat realistischer verhalen als Ja, je hele hoofd moet erin en Nee, het is niet leuk. Ik had dus al beeld genoeg. Die foto's hadden voor mij persoonlijk niet zo gehoeven. Wat niet weet wat niet deert denk ik dan maar.
Ik greep snel naar mijn voorgeschreven pil en las nog maar een Weekend.

Mijn naam. Ik hoorde mijn naam. Twee jongens zwaaiden een deur open en in een klein hokje moest ik me uitkleden en een vragenlijst invullen. Nee, ik heb geen metaal in mijn lijf en ja ik ben bang.
Ik weet niet of dit gaat lukken zei ik wat bibberig tegen de jongens.
Natuurlijk gaat dit lukken mevrouw en gaat u maar liggen. Wilt u klassieke muziek of 538 op uw hoofd?
Doe maar wat en mag ik eigenlijk hoesten? Nee, hoesten mag niet maar waarom zou u hoesten? Omdat ik snotverkouden ben bijvoorbeeld? Als u moet hoesten moet u maar even in het balletje knijpen. In dat balletje mag u ook knijpen als u in paniek raakt en dan komen we naar u toe. Zullen we dan maar?

Eigenlijk lag ik best lekker met dat kussentje onder m'n benen maar toen ik in de tunnel werd geschoven ging het licht uit. Dit ging duidelijk niet goed. De vouwwagen en alle andere tunnel-achtigen schoven voorbij en ik moest eruit. Ik mocht eruit. Maar moest er natuurlijk ook weer in.
Een van de jongens wees me erop dat de tunnel aan de bovenkant open was. Kijk maar. Ik zag de muur. Ik hield me voor dat ik aan die muur ging denken en m'n ogen dicht zou houden. Ik werd er weer in geschoven. Zweet. Eng. Lawaai, van het machien maar vooral van 538. Waarom werkt die verdomde pil niet? Ik heb me geconcentreerd op de hypotheekreclames, de jingels van 538, de stomme liedjes. Heb aan strand en zee gedacht en het balletje stevig vastgehouden terwijl de jongen door de microfoon me in gebrekkig Nederlands gerustellend toesprak. Nog eentje mevrouw, die duurt tien minuten, dan is het klaar. In die laatste tien minuten deed de pil zijn werk. Ik sukkelde langzaam weg.

Toen ik opstond zag ik de jongens dubbel, de ruimte dubbel en heb nog net niet mijn broek over m'n hoofd aangedaan en m'n t-shirt om m'n benen gewikkeld.
Je hebt wel erg grote pupillen zei mijn Hulp In Bange Dagen op de gang. Thuis zag ik alles vierdubbel en draaide de wereld. Stomme pil. Of zou er iets anders aan de hand zijn?
Er bleek iets anders aan de hand. Hoge koorts. Ziek. Dromen over tunnels, vouwwagens en alles wat te klein is.

Anderhalve dag ben ik weg geweest. Geslapen en ge-ijld. Nu ben ik weer op de been en wil ik mijn verloren dagen inhalen. Ik wil niet ziek zijn. Ik kan niet ziek zijn. Ik had mezelf een aantal leuke dingen beloofd als ik het tunnel-avontuur zou overleven. En die kunnen nu eigenlijk niet. Ik hoor iets met kopjes thee te doen en rustige spelletjes voor de kinderen te bedenken. Maar het is schitterend weer. Ik wil naar buiten en voegsel kopen, ik wil naar het bos en voetballen met de kinderen. Ik wil niet ziek zijn. Ik ben niet ziek. Ik heb alleen maar een beetje last van claustrofobie. En dat is ongeneeslijk naar ik vrees.

Gepost door Micheline @ 09/22/2003 11:07 PM CET

Nope, iemand was zo lief om dat voor me te doen;-)

Gepost door odette @ 09/22/2003 04:33 PM CET

Ha, niks niet zelf voegsel kopen! ;-)

Gepost door San @ 09/22/2003 10:38 AM CET

http://villa-kuip.kabel.utwente.nl/school/vrijen2.htm Zijn geen foto's van:-)

Gepost door wen @ 09/21/2003 12:52 PM CET

..en waarom denk ik nou weer dat het over twee mannen gaat? Zucht. Atleten. In elk geval lijkt me twee MENSEN gepropt in het machien ook niet iets waar we op zitten te wachten.

Gepost door odette @ 09/21/2003 10:30 AM CET

Mijn hemel. Hoe krijg je twee (bewegende?) mannen in dat ding gepropt? (en nee, daar hingen nou weer geen foto's van in de wachtruimte;-))

Gepost door odette @ 09/21/2003 07:55 AM CET

Ik leef met je mee, ook al heb ik gelukkig geen last van claustrofobie. Ik heb ook eens in zo'n MRIscan gelegen en vond de gedachte dat ik niet mocht bewegen (niezen, inderdaad) erger dan het niet bewegen an sich. Heb jij indertijd ook gelezen over die twee atleten die samen sex hadden in dat ding en dat ze hierdoor konden scannen dat mannen een gekromd geslachtsdeel hebben in erectie? Toen ik er zelf in lag, kon ik me niet eens voorstellen dat er plaats zou zijn voor twee, laat staan dat...

Gepost door carin @ 09/21/2003 12:57 AM CET