Van Amsterdam Naar Nijmegen en van Nijmegen Naar Amsterdam

Het was typisch Jemig-Kijk-Daar-Eens-Een-Luchtballon-En-Daar-Nog-Een-En-Nog-Een-Ja-Is-Ook-Logisch-Want-Het-Is-Typisch-Luchtballonnen-Weer-Weer.

Groeten

Vandaag kreeg ik heel bijzondere groeten van hun. Bedankt mensen!
De bijzondere groeten staan op dit bijzondere kaartje:





Nee, dat Groeten uit moet u niet intypen. Maar dit: amsterdamcentraal.nl wél. Naast de bijzondere groeten, is het namelijk ook de bedoeling dat het kaartje promoot. En zie het hier eens pro-mo-ten. Gaat allen kijken! Dusch.

Boosch!

Picture this:
Ik op fiets. Aan stuur tassen, op bagagedrager Kind-II met rugzak en gymzak. Een beladen geheel, za'k maar zeggen. Voor mij Kind-I op eigen fiets met rugzak en wiebeltjes. Drukke straat Maar! Met! Fietspad! Hoezee.

Voor ons in de verte een auto. De auto stopt midden op het fietspad. Kind-I stopt want kan er niet langs zonder doodgereden te worden door tram of auto of vrachtwagen. Ik stop weer achter Kind-I en vloek binnensmonds. Eikel. Ga 's effe ergens anders dubbel parkeren. Lul.
We kunnen er langs. Kind-I fietst voorzichtig langs de auto en ik kom daarna. Het autoraampje staat open, er steekt een elleboog naar buiten. Ik vloek weer maar nu buitensmonds. Zeg geen eikel of lul maar roep wel Zeg! lekker hoor, om hier te gaan staan!

We fietsen. Ik mopperdemopper.
Plotseling rijdt de auto naast me. De man buigt over de passagiersstoel naar het openstaande raampje en roept vreselijke dingen. Trut enzo. En dat ik de verkeersregels moet leren. Hij mag daar gewoon even stoppen. Zegt-ie.
Ik roep terug: Nee, dat mag NIET!
De auto rijdt door.
Even later stopt hij wéér op het fietspad! Godverdomme. Nou word ik echt kwaad. We kunnen er dit keer wel langs en ik roep weer iets als Heee! Niet doen!! Weer trekt de auto even later op en rijdt stapvoets naast me, de man roept verwensingen en doet stom. Ik roep nog een keer: Nee, je mag hier niet stoppen! Hij gaat niet meer weg en de hele bloody weg heb ik die engerd naast me.

Nu zijn we thuis. Er is niets gebeurd. Alleen wil ik nu even iemand in elkaar slaan. Hoe moet ik in godsnaam een kind normaal leren fietsen in een stad als Amsterdam. Of zinloos geweld voorkomen.

Jagen

Kind-I doet raar. Kind-I doet groot. En dat hoort niet want hij is nog Kind. Het beeld van een slungelende puber probeer ik met man en macht te verdringen.

Kind-I heeft zakgeld. Een euro. Dat heeft hij al een tijdje en hij doet er precies mee wat ik had gehoopt: hij spaart. Drie hele maanden lang spaart hij voor iets onduidelijks plastics of voor kaarten-die-iedereen-moet-hebben. Ik vind dat stoer. Ik kocht namelijk snoep van mijn zakgeld. Nou had ik wel ultra-weinig zakgeld dus meer dan snoep kon je er eigenlijk ook niet van kopen. Maar het gaat om het idee. Het is nog nooit bij Kind-I in z'n hoofd opgekomen om snoep te kopen van zijn zakgeld. Kind-II daarentegen heeft de meeste moeder-genen overgenomen (zowel voor- als nadelig) en verheugt zich nu al op die dag in april dat hij zijn eerste zakgeld gaat krijgen. Daar gaat hij dan namelijk snoep voor kopen. Zucht.

Maar nu doet Kind-I dus raar. Hij wil van zijn zakgeld boodschappen doen. Van de week wilde hij 's middags even naar de Albert Heijn. In z'n eentje.
Huh?
Hij gaat wel eens alleen naar de sigarenboer voor voetbalplaatjes maar bij de Albert Heijn leek me niets te halen. Wel dus. Een doos negerzoenen. Kostte maar 69 eurocent mam! Hij verdeelde de negerzoenen over de drie aanwezige personen en stiekem deed ik 70 cent terug in z'n portemonnee. Ik vond het zielig. Namelijk. En ik zei nog: eten hoef je niet te kopen van je zakgeld, en als je snoep wil kun je dat ook gewoon vragen. Hou je zakgeld nou maar voor iets echts. (iets substantieels wilde ik zeggen, maar dat snapt hij nog niet)

Gisteren wilde hij weer naar de Albert Heijn. Met z'n vader mee, die boodschappen ging doen. Zijn portemonnee moest ook mee en hij had al een lijstje gemaakt. Op het lijstje stond kipvile en brocoli. Dat wilde hij graag eten die avond dus dat ging hij kopen. Ik zei nog of weer: je hoeft van je zakgeld geen eten te kopen etc. enzoverder.
Ze kwamen thuis met eten. Geen kipfilet en geen broccoli want daar had zijn vader nou weer geen zin in gehad. Zijn vader vertelde dat hij in de Albert Heijn perse iets te eten had willen meenemen. Geen snoep maar echt eten. Nu ligt er een zak Tijgernoten van Duyvis in de keuken. Van Kind-I voor ons.

Vanochtend snapte ik het ineens. Kind-I is aan het pré-puberen. Of hoe heet het. Hij slungelt nog niet en hij heeft ook nog geen puistjes. Maar hij jaagt. Voor zijn gezin. Hij wil voedsel verzamelen voor zijn dierbaren. Ik wacht met spanning op het everzwijn. En wanneer kan ik het eerste meegesleurde meisje in zijn grot verwachten?

Reclame

Ik heb snot in de aanbieding. Iemand een zakje? Bakjes zelf meebrengen svp.

Hahaha

Goh, stelt de fysiotherapeut voor, als je niet kunt huilen moet je misschien aan Anky van Grunsven en goud denken. Sport doet óók heel veel met mensen hoor.
Zucht. Die man begrijpt NIETS van mijn leven.

Fame

Zoals iedere ochtend begon ik de dag met de column van Martin Bril in de Volkskrant. In de zomer was Martin op vakantie en had de Volkskrant een andere rubriek op zijn plaats bedacht. Verhalen over wat er zich zoal op weg naar de vakantiebestemming op de diverse achterbanken afspeelt. Het woord achterbank moet u een beetje ruim nemen. Leuk allemaal, maar ik ben blij dat Martin weer thuis is.

Vandaag schrijft Martin over Almere. Maar dat moet u zelf maar even gaan lezen. Wat ik even wilde vertellen is dat onder de column van Martin Bril vandaag een oproepje staat. Degenen die nu op zoek zijn naar de column over Almere lezen de oproep toch wel, maar voor de rest zonder Volkskrant ga ik u de oproep even uit de doeken doen. Het gaat namelijk over u.

Onder de titel Woon/Werk worden vanaf morgen lezersbijdragen gepubliceerd. Observaties door u, lezer, onderweg van huis naar werk, of school. Wat ziet u in de file, op de fiets, of terwijl de trein voortraast? Wat is daar zo opmerkelijk aan en hoe beïnvloedt dit uw gemoed? Stuur uw bijdrage van maximaal 400 woorden naar devoorkant@volkskrant.nl

Nou ja zeg. Dat zijn wij toch? Dat gaat toch over ons? Is er ergens een categorie mensen die zo hartstochtelijk over treinreizen, fietstochten en tramperikelen schrijft als webloggers? Dus hoppa, haal binnen die fifteen minutes of fame en spit de archieven door naar het beste -onderweg-schrijfsel-. Of beter: maak een nieuwe, want de collega's hebben ze natuurlijk al allemaal uit. Op de mail ermee en vanaf morgen ga ik in ieder geval op zoek naar de bekende naam ónder Martin Bril.

Het is de bedoeling dat ik morgen weer aan het werk ga. Misschien is het raadzaam om bij de redactie een briefje naar binnen te werpen met de mededeling: Goed idee jongens! Komt vast veel respons op. Maar hebben jullie al gehoord van het fenomeen Boodschappen-Log?

Prijsvraag

Als je maar lang genoeg op internet rondhangt, dan kom je altijd wel een ploegje mensen tegen die je ook gewoon gaat zien. Gewoon, als in: oh, zó zie jij eruit en ga je volgende week mee naar de film? Gewoon dus, vrienden en vriendinnen die je ook in de kroeg tegen had kunnen komen. Hoe dat precies werkt via een beeldscherm weet ik nog steeds niet helemaal, want aan algemeenheden als schrijfstijl of humor kan het niet liggen. Sommige mensen schrijven namelijk heel leuk of heel mooi, maar toch heb ik niet de behoefte om die mensen te leren kennen of uit te nodigen voor de film. Afijn.

Voordat je bedenkt dat je hem of haar wel eens wilt ontmoeten, ga je fantaseren over hoe hij of zij eruit ziet. Tenminste, dat doe ik. De meeste mensen hebben namelijk geen foto op hun log of webzijde dus er is ruimte genoeg om de meest woeste dingen te bedenken. Dat doe ik dan ook. Meestal klopt de ruwe indeling wel. Zij houdt vast van lange jurken en flodderbloezen en hij heeft vaak t-shirts met hippe prints aan. Enzoverder over muziek en lawaaierig of rustig, groot of klein, dik of dun. Zoals gezegd, meestal klopt mijn indeling wel maar het blijft een ruwe schatting. Ik wist bijvoorbeeld dat zij geen twee meter zou zijn, maar niet dat ze zo'n grappig gezicht heeft. (da's een compliment hierzo) En ik wist van hem dat hij wat ouder was dan ik, maar niet dat hij hippe vestjes droeg en zijn snedige opmerkingen juist heel langzaam uitspreekt. Sommige mensen typen namelijk heel anders dan ze praten. Maar dat doet zij nou juist weer helemaal niet. Als ik haar teksten op een beeldscherm lees, dan hoor ik haar. Zo praat ze namelijk ook. Dat weet ik omdat zij een van de mensen van dat ploegje was. En hem had ik al veel vaker horen praten maar van hem wist ik weer niet dat hij zo grappig kon typen. Enzo.

Ik wilde ergens naar toe.
Oja.

Ik wilde naar Marten. Marten Hoepla. Of martenhoepla. Die kunt u hier lezen. Ik heb hem ook maar via een lijstje van een ander onder m'n neus gekregen. En natuurlijk heb ik gelijk linksboven geklikt en een fijne foto van varkensvlees gewonnen. Ik moet heel erg lachen om Martenhoepla. Ik vind dat hij tamelijk briljante prettig gestoorde stukjes schrijft. Ik kijk vol verwachting uit naar deel 4 van Wanneer dieren Norah Jones aanvallen en verder snap ik niet waar hij het vandaan haalt. Eigenlijk snap ik helemaal niks van Martenhoepla.
Ik heb geen idee hoe oud hij is. Soms denk ik dat hij zeventien is en bij zijn moeder-met-bouwmanie woont. Dan denk ik weer dat hij rond de vijfentwintig is en iets ingewikkelds studeert. De Geschiedenis van Genetisch Gemanipuleerde Groenten & Gewassen bijvoorbeeld. En dan is-ie derdejaars. En laatst opperde een mede-afvraaggenoot dat hij gewoon een bekend cabaretier zou kunnen zijn die zijn nieuwe teksten op ons uitprobeert. Gewoon. Maar dat denk ik niet. Eigenlijk.
En dan hebben we het nog helemaal niet over de kwestie Hoe Ziet Martenhoepla Eruit gehad!

Nou kan ik natuurlijk een mail naar Marten sturen en hem gewoon de hele zaak voorleggen. Vertel eens Marten, hoe oud ben jij nou eigenlijk en wat doe jij in het dagelijks leven, behalve dat idiote log van je vullen. En eigenlijk wil ik deze keer geen foto van varkensvlees winnen maar wil ik wel even zien hoe jij er nou uitziet.

Kan. Maar is niet leuk. Veel leuker is het om een prijsvraag uit te schrijven. Dan mag u meeraden over Marten. Moet u hem eerst even gaan lezen en dan gaat u rustig zitten, doet u uw ogen dicht en vi-su-a-li-seert u als het ware een Martenhoepla voor uw ogen. En als u dan beeld heeft, rent u naar uw computer, zoekt dit log op en beschrijft u hieronder het beeld dat u zag. Een interactieve Jomanda Experience! Yeah! En als u dan allemaal uw ervaringen in het reaktiedinges heeft geventileerd, neem ik contact op met Marten. Gewoon, via de mail. Ik ben Jomanda niet. En dan vraag ik het antwoord en een foto. Dat doet hij vast wel na deze belachelijke publiciteitscampagne voor zijn log.
Oehhhh, spannond zeg!