Etiquette

Ja kijk, dat rouwen is een raar ding. Je verwacht dat je huilend op de bank zit. Je denkt dat je bij het horen van zijn naam in tranen uitbarst. Je vraagt je af of je de aanblik van zijn foto wel aankunt. Je denkt dat je, in gezelschap van naasten, over hem praat, ondertussen snikt en hele dozen tissues vol snuit. Je haalt je in je hoofd dat je niets meer kunt, er nooit meer overheen komt en dat je instort, zomaar, pats boem.
En dat gebeurt dus allemaal niet.

Zo liep ik vanochtend over de Uit-markt op zoek naar kinderboeken. En daarna dronk ik koffie met leuke mensen op het Museumplein. Ik fietste naar de markt en kocht ondertussen ook nog een kadootje voor een kinderpartijtje. Ik haal gewoon adem, loop gewoon rond en niemand ziet waarschijnlijk iets geks aan mij. Ik moet zelfs best vaak ontzettend lachen.

Maar ik kan niet slapen zonder pilletje. Ik vergeet de hele dag vanalles. Zonnebril, sleutels, alles is de godganse dag kwijt. Ik fiets de verkeerde kant op, laat alles uit m'n handen donderen en ik kan onderhand ook wel een nekmassage gebruiken. Bovendien ben ik bloedchagrijnig, val ik uit tegen de kinderen, schop ik mensen die voor m'n voeten lopen en wil ik middenin een uitje ineens naar huis. NU!
Zo ben ik zo hyper als een speedgebruiker en dan ben ik ineens heel erg moe. Het ene moment wil ik keiharde muziek aan en een uur daarna klinkt alles veel te hard. Ik slinger van links naar rechts en van voor naar achter. Alles staat open, alles doet zeer, alles is mooi, alles is vooral heel erg veel. Heel erg veel buiten proportie. Heel Erg. En soms is alles ook helemaal dicht. Ik word doodmoe van mezelf.

Dus voor de mensen die mij de komende tijd gaan tegenkomen: denk niet dat ik alles onthoud, doe maar gewoon een beetje zoals anders, maar vragen hoe het gaat vind ik wel fijn. Verwacht alleen geen coherent verhaal, een zin van A naar B. Ik ben gewoon een beetje raar aan het doen. Huilen op de bank is waarschijnlijk een stuk overzichtelijker voor iedereen, maar het zit er voorlopig niet in.

Mars naar Aarde

Ik zit nog steeds op een andere planeet, maar er moeten ook gewoon dingen gebeuren. Het ziet er hier in mijn eigen huis uit alsof er een bom is ontploft. Een week logeren laat ook sporen na. Tassen moeten uitgepakt en wassen gedraaid. Als je niet beter wist zou je denken dat we net terugkomen van vakantie. Ik moet m'n werkgever bellen wanneer ik denk dat ik weer kom. Maar ik weet helemaal niet wanneer ik denk dat ik weer kom. Ik kan nog niet zo goed denken.

Over het algemeen hangt er een dikke deken over me heen maar soms moet ik ook grinniken. Om Kind-II die naar zijn opa in de kist keek en zei: Bedankt voor de mooie momenten.
Nou kan ik best plechtig doen maar dit soort teksten hoor je bij ons nooit. Later bedachten we met z'n allen dat hij z'n oortjes wijd open heeft gehad toen de uitvaartmeneer ons allerlei voorbeeldteksten liet lezen voor op de rouwkaart. Dus hij heeft vast gehoord dat we gezamelijk riepen: Bedankt voor de mooie momenten? Dat nooit! Gelukkig zei Kind-II ook nog gewoon: Doei opa!
Of om Kind-I die, toen hij hoorde dat opa dood was gegaan, opgewekt zei dat dat helemaal niet erg was. Opa kwam gewoon terug, net als Jezus. Geen probleem, nog even geduld graag. Maar even later wil hij ook wel even weten waarom opa eigenlijk voor cremeren heeft gekozen en niet, net als Jezus voor begraven.

Ze hebben het goed gedaan, die kinderen van mij. Ik ben trots op hun moed en onverzettelijkheid. Maar ze zijn ook aandoenlijk en het doet zeer hun pijn te zien. Als Kind-I vraagt of hij dit gaat vergeten en ik zeg dat hij dat niet gaat doen. Maar of het dan in ieder geval minder pijn gaat doen. En ik de vergelijking met een flinke schaafwond maak, maar dan iets langer. Of als Kind-II niet kan huilen en graag wil huilen. Net als z'n moeder een beetje op slot.

Mijn vader volgt me vanaf zijn foto door de kamer. Hij had nu iets gezegd als: Ja meid, niks aan te doen. Hoort bij het leven. En ga nu je huis maar opruimen, dan heb je iets te doen.