Valse Start

Nou ja zeg, nou ben ik gelijk al de hele week aan het werk. Direkt spring ik weer op de fiets voor nog een extra dag. Dit gaat helemaal de verkeerde kant uit met dat goede voornemen van voor de vakantie. Kan iemand mij eens uitleggen wat gemiddeld eigenlijk betekent?

(en nog moet ik nog rennen ook. stom log.)

Afkoel

Ze hangen even niet meer in het zwembad of onder een boom. Ze maken knuffeldorpen en geven iedere knuffel een andere naam en functie. De beer vooraan is Willem.





Die hebben we al tien jaar en al tien jaar heet hij Willem. Maar nu even niet. Nu heet hij Blue Ice White Dragon. Gelukkig ondergaat Willem deze extreme makeover stoïcijns, en doet hij gewoon zijn eigen Willem-dingen.
Niets.

Ik Las Wat

Ik kan het niet uitstaan als mensen die ik aardig vind, aardig doen tegen mensen die ik helemaal niet aardig vind. Maar dat zal wel heel erg vriendinnetjeskift van de lagere school zijn, of in elk geval behoorlijk kinderachtig.
Goeie help wat een inzicht.

Vage Poezen

Vanochtend werd ik bij de fysiotherapeut verwacht in de Poezenkamer. De Poezenkamer is een van de behandelruimtes waar, hoe kan het ook anders, foto's van poezen aan de muur hangen. Ooit heb ik gevraagd wie van de fysiotherapeuten de poezengek was, om het vervolgens weer te vergeten. Wat ik wel heb onthouden is dat de fysio in kwestie de foto's zelf had gemaakt en dat het zijn/haar eigen poezen waren.

De poezenfoto's zijn nogal groot. Dus niet een gezellige kiek van poes in de achtertuin, maar gelijk een flinke afdruk. En dan niet een postertje, maar een Poster. Van 40 x 50 en een zelfs nog groter. De foto's worden keurig tentoongesteld in nog veel grotere Lijsten. Joekels van Lijsten. Nou is de Poezenkamer niet een van de grotere behandelkamers, dus het valt nogal op zeg maar, al die poezen. Er hangt welgeteld één terzake doende plaat aan de muur en dat zijn vijf tekeningen van de Pelvis Feminae. Of hoe heet het. Vagina en omstreken. Dat. Waar ook spieren zitten.

Vanochtend lag ik op de behandelbank wat stroomstootjes op te vangen. Dat klinkt enger dan het is. En ondertussen moest ik naar de poezenfoto's kijken. Ik bedoel, je ontkomt er niet echt aan. Of je moet je ogen dichtdoen maar zo ontspannen voel ik me nou ook weer niet bij de knijperds. En ineens viel me op dat alle poezen op alle foto's onscherp zijn. Echt allemaal.
Zo hebben wij poezenfoto-I met gestreepte poes in het midden. Onscherp. Vaag. Werkelijk alles om de poes heen is scherp. De bank waarop hij zit, de boekenkast op de achtergrond, het kleed, de lampjes en het schilderijtje aan de muur. Behalve de poes dus. Die zit vaag te genieten in de zon en heeft zijn vage oogjes half toegeknepen.

Daarnaast hangt weer zo'n joekel van een poes. Deze keer betreft het een zwarte poes op een bedje van gele bloemen. Zwarte poes is vaag, gele bloemen haarscherp. En zo gaat dat verder met de volgende vage poes in de bloembak op het scherpe balkon en met de onscherpe grijsgestreepte op de scherpe volijke deken. Vage poezen. Hele Grote Vage Poezen. Als je daar ligt met stroomstootjes op je rug en niks beters te doen, gaat zoiets irriteren. Je vraagt je af of de maker geen autofocus op z'n toestel heeft. En wat hem of haar heeft bezield om al die lieveling-onterende afbeeldingen op te blazen tot mega-formaat, om ze vervolgens op de werkplek aan iedereen te laten zien. Waarom ziet de maker zelf niet dat hier iets mis is? Waarom zijn de foto's niet verhuisd naar een privé-album, waar de kinders naar hartelust kunnen worden bewonderd, zónder dat onschuldige patiënten met pijn in het lichaam ook nog 'ns geestelijk van slag worden gebracht. Waarom? Why tell me why?

Net op het moment dat de combinatie stroom en Hele Grote Vage Poezen bij mij stoom uit oren ging veroorzaken, begon de fysiotherapeut zijn vakantiebelevenissen met mij te delen. Hij had een maand gezeild. Dat is nog best heel stoer en gevaarlijk, kan ik u melden.

Kijk! Een Libelle!

Ik zie ineens dat onderstaand geneuzel, in combinatie met de Op-De-Grens-Van-Janneke-Brinkman-Hortensia-strook hierboven, verdacht veel doen denken aan die Libelle laatst bij de tandarts. Sorry. Ik lijd aan hersenverweking. Als het wat afkoelt zal ik mijn best doen op getyp van minder bedenkelijk allooi.

Bijpraat

Gien vroeg hoe m'n eerste werkdag was geweest. Nou, die was, hoe zal ik het zeggen, verwarrend en wazig. Ofzo. Zo was ik natuurlijk m'n diverse wachtwoorden vergeten , liep een van de printers vast en begaven maar liefst drie computers het. Haaai, mensen van de helpdesk! Warm hè?

Er waren vage overdrachtmailtjes, klachten over de achterliggende drie weken, telefoon, vers bedachte wervings-akties, verhitte geirriteerde collega's die nog op vakantie moeten en inderdaad, een overvolle mailbox. Gelukkig is de collega met wie ik het fort moet bewaken net zo uitgerust en melig als ik. Dat wordt nog fijn, de komende weken. Dat wordt nog veel ook, de komende tijd. Veel aanwezig, veel overwerk, veel gedoe en hopelijk veel gebulder als vandaag. Om de hoge werkdruk gelijk de kop in te drukken heb ik een afspraak met de fysiotherapeut gemaakt voor morgenochtend, waardoor ik twee uur later begin. Mooi. Of eigenlijk niet zo mooi want m'n rug vindt het welletjes geloof ik.

Op de terugweg fietste ik nog even over de markt en kocht een Adam Duritz en twee meloenen. De fruitverkoper vond dat ik er geil uitzag. Tjonge, en dat in een lange rok. Nu ga ik onder de koude douche en een partijtje onder de ventilator hangen. Nakend. Dat moest de fruitverkoper 's weten zeg.

Vakantiedag

Dus wat doe je als je chagrijnig van de hitte op de bank ligt te zeuren, dan pak je jezelf en de rest van de aanwezigen + waterfles + handdoek + boek bij elkaar, klim je op de fiets, rij je naar het Amsterdamse Bos, parkeer je de fiets bij het kinderbad met het veilige laagje water, negeer je wat wespen en ga je met je warme lijf in het laagje water liggen.





Na een uur of twee pak je de hele zaak weer in, eet je 'n ijsje bij het houten huisje met de honden en fiets je weer langzaam, heel langzaam, naar huis. Morgen wordt het 32 graden, ik begin mijn eerste werkdag om 08.00 uur en met een beetje geluk herhalen we bovenstaand ritueel aan het eind van de dag gewoon nog een keer. Klinkt beter hè?

Blues

Ieder jaar neem ik me voor om niet zo te zeuren over de vakantie die voorbij is. Om te genieten van m'n vrije lummeltijd tot het moment dat ik weer achter m'n computer zit en her en der crises moet bezweren. Of mensen iets moet uitleggen. Of papierwerk moet afhandelen en de telefoon honderd keer moet aannemen. Ieder jaar neem ik mij ook weer voor een cursus te gaan volgen, een brocante te beginnen of alleen nog maar te fotograferen. Of ik bedenk dat ik vanaf de eerste werkdag na de vakantie voortaan precies ga zeggen hoe ik over iets of iemand denk, waar ik van baal, wat ik fantastisch vind en dat ik een rondedansje doe of een lied zing als ik daar zin in heb. Kortom, naast Oud & Nieuw is de eerste dag na de vakantie een dag die de toon zet voor de rest van het jaar. Het kan anders en dit is een uitgelezen moment om daar mee te beginnen.

Waarschijnlijk gaat het morgen zo dat ik eerst tien keer ga vertellen hoe m'n vakantie was, mijn mailbox ga uitpluizen op wegkiep en behoud, op iedere crisisvraag ga reageren met Oh? Nou, zullen we eens kijken wat we eraan kunnen doen? (slofslof-slenterslenter) veel koffie drink, me verbaas over tussentijds genomen beslissingen, me erger aan het feit dat de ramen niet open kunnen en me net op tijd zal bedenken dat ik m'n bloes niet uit moet doen omdat ik er nog een Vakantie-Hempje onderaan heb. Misschien moet ik beginnen met het plakken van zo'n Post-It-papiertje op m'n computer met de mededeling dat het vakantiegevoel vooral moet worden vastgehouden, en dat ik straks weer naar het strand kan. Of misschien moet ik de leukste collega's gelijk uitnodigen voor een witbier aan de Amstel.

Maar dat zijn natuurlijk allemaal lapmiddelen. Dit is een hevig geval van blues. Ik wil niet. Zucht.