[Previous entry: "Kijk! Een Libelle!"] [Main Index] [Next entry: "Ik Las Wat"]

08/10/2004 Entry: "Vage Poezen"

Vanochtend werd ik bij de fysiotherapeut verwacht in de Poezenkamer. De Poezenkamer is een van de behandelruimtes waar, hoe kan het ook anders, foto's van poezen aan de muur hangen. Ooit heb ik gevraagd wie van de fysiotherapeuten de poezengek was, om het vervolgens weer te vergeten. Wat ik wel heb onthouden is dat de fysio in kwestie de foto's zelf had gemaakt en dat het zijn/haar eigen poezen waren.

De poezenfoto's zijn nogal groot. Dus niet een gezellige kiek van poes in de achtertuin, maar gelijk een flinke afdruk. En dan niet een postertje, maar een Poster. Van 40 x 50 en een zelfs nog groter. De foto's worden keurig tentoongesteld in nog veel grotere Lijsten. Joekels van Lijsten. Nou is de Poezenkamer niet een van de grotere behandelkamers, dus het valt nogal op zeg maar, al die poezen. Er hangt welgeteld één terzake doende plaat aan de muur en dat zijn vijf tekeningen van de Pelvis Feminae. Of hoe heet het. Vagina en omstreken. Dat. Waar ook spieren zitten.

Vanochtend lag ik op de behandelbank wat stroomstootjes op te vangen. Dat klinkt enger dan het is. En ondertussen moest ik naar de poezenfoto's kijken. Ik bedoel, je ontkomt er niet echt aan. Of je moet je ogen dichtdoen maar zo ontspannen voel ik me nou ook weer niet bij de knijperds. En ineens viel me op dat alle poezen op alle foto's onscherp zijn. Echt allemaal.
Zo hebben wij poezenfoto-I met gestreepte poes in het midden. Onscherp. Vaag. Werkelijk alles om de poes heen is scherp. De bank waarop hij zit, de boekenkast op de achtergrond, het kleed, de lampjes en het schilderijtje aan de muur. Behalve de poes dus. Die zit vaag te genieten in de zon en heeft zijn vage oogjes half toegeknepen.

Daarnaast hangt weer zo'n joekel van een poes. Deze keer betreft het een zwarte poes op een bedje van gele bloemen. Zwarte poes is vaag, gele bloemen haarscherp. En zo gaat dat verder met de volgende vage poes in de bloembak op het scherpe balkon en met de onscherpe grijsgestreepte op de scherpe volijke deken. Vage poezen. Hele Grote Vage Poezen. Als je daar ligt met stroomstootjes op je rug en niks beters te doen, gaat zoiets irriteren. Je vraagt je af of de maker geen autofocus op z'n toestel heeft. En wat hem of haar heeft bezield om al die lieveling-onterende afbeeldingen op te blazen tot mega-formaat, om ze vervolgens op de werkplek aan iedereen te laten zien. Waarom ziet de maker zelf niet dat hier iets mis is? Waarom zijn de foto's niet verhuisd naar een privé-album, waar de kinders naar hartelust kunnen worden bewonderd, zónder dat onschuldige patiënten met pijn in het lichaam ook nog 'ns geestelijk van slag worden gebracht. Waarom? Why tell me why?

Net op het moment dat de combinatie stroom en Hele Grote Vage Poezen bij mij stoom uit oren ging veroorzaken, begon de fysiotherapeut zijn vakantiebelevenissen met mij te delen. Hij had een maand gezeild. Dat is nog best heel stoer en gevaarlijk, kan ik u melden.

Gepost door Kuikentje @ 08/11/2004 09:34 PM CET

Je hebt poes=vagina toch wel bedacht hoop ik? Ik vind het maar vreemd. Wat een luxe trouwens. Ik moet dertig dagen lang naar de fysiotherapeut. (Had ik ook niet verwacht toen ik bij mijn huisarts vrij terloops melding maakte van rugpijn) Ook stroomstootjes, lekker wel. En oefeningen, in de gym. Maar er hangt niks aan de muur. Er zijn niet eens behandelkamers. Hokjes, nauwelijks groter dan de behandelbankjes die erin staan. Gordijntje ervoor, klaar. Lopende bandwerk. Stroom erop, eierwekker op een kwartier, gordijntje dicht, prettige dag verder.

Gepost door eliane @ 08/11/2004 05:07 PM CET