3-8-2002
Kijk: ZO zat ik er vandaag ook bij. Of tenminste: zo had ik er bij kunnen zitten als ik ook zo'n pyama had en nog alleen woonde. Dan had ik vast geen 44 witte keukentegels bij de gamma gehaald en me door een kinderjungle heen geworsteld. Dan had ik ook gewoon een fles wijn leeggedronken en staan swingen op 'I will survive'. Of blauwe soep gemaakt en diep in Mr. Darcy's ogen gekeken. En dan woeste sex natuurlijk. Tuuuurlijk.
Ik ben dus in mijn briesch-bui naar de videotheek gestampt en heb Bridget Jones gehuurd. Zo. Daar knapt een chagrijnig mens behoorlijk van op.
-De digitale fotocamera rukt snel op, maar door het veranderde cameragebruik betekent dit een bedreiging voor de geschiedschrijving en voor de kiekjescultuur.-
Gemiddeld maakt een bezitter van een digitale camera de helft meer foto's dan een met een gewoon toestel. Driekwart van de beelden wordt echter nooit afgedrukt. Dit is een bron van zorg, want fotografie speelt een belangrijke rol bij het vastleggen van sociale fotografie en familiegebeurtenissen.
Dat zegt Russell Roberts van het Britse national Museum of Photography in een reactie op een onderzoek naar het groeiende gebruik van digitale camera's. Hij is bang dat door het huidige gebruik van deze toestellen steeds meer belangrijk historisch bronmateriaal verloren gaat.
Het onderzoek werd verricht door de Amerikaanse printerfabrikant Lexmark. Daaruit bleek dat van de Europeanen die een camera gebruiken, nu 14 procent een digitaal apparaat bezit. Koplopers zijn de Nederlanders en Italianen met 16 procent.
Vorig jaar werden er in de wereld 12,4 miljard digitale foto's gemaakt. Slechts een kwart werd afgedrukt. Nederlanders, Britten en Duitsers deden dat het minst. Aangezien uit prognoses blijkt dat in 2005 het aantal gemaakte digitale opnamen stijgt naar 30 miljard, dan zouden 22 miljard afbeeldingen verloren gaan of niet worden afgedrukt. (bron: ANP- Het Parool)
Er rammelt naar mijn mening nogal wat aan deze bewering. Zolang geen onderzoek is gedaan naar WAT digitale cameragebruikers fotograferen, kun je niet spreken van belangrijk historisch materiaal dat verloren gaat. Dat met een digitale camera veel meer geklikt wordt lijkt me duidelijk. Dat er dus tussen al die 'luie' kiekjes, want 'kost toch niks' een hoop rommel zit en dat je dat niet laat afdrukken, lijkt me ook heel logisch.
Maar als er tussen al het geklik nog gewoon wordt gefotografeerd op straat, op de camping, bij de barbeque, op kraambezoek, bij het behalen van een zwemdiploma, voor de nieuwe auto, bij familiefeesten en op vakanties in alle soorten en maten, dan is er niks aan de hand. Dan houden we een prachtige doorsnede van de Nederlandse cultuur anno 2002 (of 1987 of 1999 of 2006) Dus: gooit u niet al teveel weg als u uiteindelijk ziet wat er op uw display staat? Over 20 jaar zijn ze namelijk erg blij met uw tante Bep en ome Richard. En willen ze graag weten hoe de tuinstoelkussens er toen uitzagen. Doorgaan, gewooooon doorgaan, met dat gekiek.
Chagrijnig! Veel! Geen enkele direkte aanleiding (of het moet de overbevolking in dit huis zijn) en het gaat niet over. Moet ik me er nu maar bij neerleggen dat dit gewoon een kl*te zaterdag wordt of moet ik iets bedenken om het humeur op te vijzelen? T.a.v. dat laatste heb ik de volgende opties:
- cakejes bakken met de kinderen
- boodschappen doen
- een gordijn ophangen
- alleen naar de stad om ergens rustig een kop koffie te halen en de krant te lezen
- m'n bed weer in kruipen
- 45 witte tegels kopen en de keukenmuur opkalefateren
- wasgoed-en algeheel puinruimprojekt
Ik denk dat ik me er maar bij neer ga leggen dat ik vandaag geen aangenaam persoon ben en dat ten gevolge van dit Diep Menselijk Zelf Onderzoek de opties met het woord ALLEEN de beste oplossingen zijn voor mij en mijn omgeving.
- De Bonobobar is 'in'. Gaat over sex. Sex is overal populair dus ook hier loopt het storm.
- Justus van Oel: "paradepubliek is meisjes-met-blote-tieten-bloesjes-en-mannen-met-bierbuiken."
- De zweefmolen is er gelukkig nog steeds
- In het midden staat een heel leuk Cowboyspel. (meedoen!)
- De poster 2002 (zie boven) is niet mooi maar wel te koop.
- De oude Boulevard of Broken Dreams-poster is ook te koop.
- Er is weer heel veel lekker eten.
- Het was niet eens zo achterlijk druk (terwijl het weer ideaal)
- Paradekrantje mee en programma samenstellen. (zie boven: Bonobobar>druk>kaarten bestellen)
- Kindervoorstellingen dit jaar NIET vergeten. (dus niet alleen een zweefmolenritje)
- Rose drinken is nog steeds hip
2-8-2002
1-8-2002
Voor alle mensen uit mijn favo-lijstje: nee, ik verveel me niet. Dat is niet de reden waarom ik zo vaak op uw aller links druk. Maar de loglijst registreert de laatste tijd blijkbaar ook de reakties op uw schrijfsels. Dus waar ik denk: ha, een nieuw stukje, blijkt dat een van uw trouwe lezers te zijn. Ook niks mis mee, maar wel misleidend. Voor mij en voor uw statistieken.
Hunkemuller, for Any Body, daar stond ze onder. Met een enorme zwarte paraplu die binnenstebuiten was geklapt. Een hoop gefruts en speciale zwaaien om het ding weer in een normale vorm te krijgen en dat lukte dus niet. Uiteindelijk schoten voorbijgangers te hulp. Met z'n 4-en is de parpaplu weer in paraplu-model teruggebracht. Ik stond aan de overkant een Geduld-Meditatie uit te voeren. De 25 en 16 waren al tig keer langsgeweest maar de 24 natuurlijk weer niet. Potgrond, tasjes, een plant, 2 sets goedkope dekbedhoezen om m'n voeten gedrapeerd en ondertussen een bakje aardbeien naar binnen werken. Het onvermijdelijke gesprekje met buurvrouw over "hoe kloterig die 24 wel niet reed" en "dat ze ons vast aan het oplichten waren met dat tramschema." Ze hadden er vast stiekem een paar trams uitgehaald. Dat werk. Zuchterdezucht.
Eenmaal in de tram met al m'n spullen nog 1 plek vrij.
De bestuurster van de tram kermde luidkeels over voetgangers en stoplichten. Schuin voor me was een vrouw met een hoofdoekje op bezig een mobiele telefoon tussen het hoofddoekje en haar gezicht te prutsen. Voorin zat een man met een doos die iedereen van harte welkom heette. "Hartelijk Welkom mevrouw!" klonk het de hele tijd. Niemand moest daarom lachen of zelfs glimlachen. Toen hij uitstapte en langs een meneer wilde om de uitgang te bereiken zei hij:" meneer, mag ik even langs u heen transformeren! En iedereen een heel prettige dag verder". Was blijkbaar ook alleen voor mij grappig.
Een enorm verwijfde man met trui noncha over zijn schouders en zo'n hoofdgebaar voor een (zeer kleine) zwiepende lok speurde de tram af. Waarnaar vraag je je af.
Een bloedmooi meisje met een uiterst chagrijnig hoofd loerde naar een bloedmooie jongen die aan iedereen vroeg waar de halte Gerrit vd Veen was. Aan iedereen behalve aan het meisje. Stomme trut. Als je je hoofd in een wat ontvankelijker plooi had getrokken had je hem liefjes lachend de weg kunnen wijzen. Weet jij veel wat daar weer uit voort was gekomen.
En natuurlijk zat die onschuldig gekke mevrouw van uit de buurt er ook. Tegen iedereen aan te tetteren over weet ik veel wat. Het ging vast weer over het feit dat alleen de deuren van tram 24 vanzelf opengaan en dat je niet op het knopje hoeft te drukken. Of zoiets.
Thuis heb ik de plant in een grote pot gezet, de nieuwe dekbedhoezen in de wasmachine gestopt, de was van de logee opgehangen en nu ga ik een enorm grote kop koffie zetten.
Oja: het regent niet meer. Was u dat al opgevallen?
Hier kunt u de kalender vinden.
31-7-2002
Uit het Land van Maas en Waal meegekregen van de Oom met de riante tuin: de Carmozijnbes.
De plant met verleidelijke vruchten die lijken op bramen is zo giftig als wat. Ik heb met m'n hand op m'n hart moeten beloven hem uit de buurt van kinderen te houden.
Ook wist de Oom nog een ander feitje over de planten in zijn tuin te vertellen. Trots liet hij de roze Oleander zien. "Ook zo giftig als de pest." In vroegere oorlogen, wanneer een overwinning was behaald, hield men grote feesten met vlees aan het spit. Voor dat spit gebruikte men de rechte harde takken van de Oleander. Het feest werd daar achteraf beduidend minder feestelijk van. En ergens anders lees ik: Zo is er de carmozijnbes waarvan verteld wordt dat vrouwtjes van lichte zeden het giftige sap in hun ogen druppelen om verleidelijke pupilen te bekomen. Zozo.
De Carmozijnbesplantjes staan op het balkon in een bak water bij te komen van de reis. Hopelijk loopt het Carmozijnbes-avontuur beter af dan dat van de zonnebloem.
-Onder de groene hemel in de blauwe zon
speelt het blikken harmonie orkest in een grote regenton.
Daar trekt over de heuvels en door het grote bos
de lange stoet de bergen in van het circus Jeroen Bosch.
En we praten en we zingen en we lachen allemaal,
want daar achter de hoge bergen
ligt het Land van Maas en Waal-
Deze hadden dus op mijn dakje moeten staan. Het liefst met z'n tienen. Ik heb me keurig aan de zonnebloemen-regels gehouden. Zaden in de grond, na 10 cm groei overgezet in grote pot, water en zon gegeven, maar niks. Er staan nu 2 lange groene stengels met bladeren en knoppen die maar geen bloem willen worden.
Vorige week was ik het zat en heb bij de bloemenstal op de hoek een flinke bos gekocht. Zonnebloemen staan op tafel ook best leuk. En m'n dakje staat nu vol met lavendel. Dat bloeit namelijk wel als een tierelier.
30-7-2002
Het nadeel van een logee is dat je je steeds bewust moet zijn van bedekte lichaamsdelen. Een beetje nonchalant in je blootje uit de douche stappen is er niet bij. En ik heb ook m'n badjas weer van stal gehaald.
Waarom kan de een wel tegen hitte en de ander niet? Hier lopen 2 kinderen rond waarvan er 1 nergens last heeft en de ander nauwelijks 1 voet voor de ander krijgt. Dat is voor de onderlinge communicatie en verdraagzaamheid niet echt ideaal.
Tel daar bij op: 1 moeder die valt in categorie 2 en eigenlijk alleen maar onder een boom wil zitten. Jottem. Als ik niet zo lamlendig was ging ik een regendans proberen.
Zaterdag namen wij een lieve vriend mee naar het strandhuisje. Hij had nog vakantie en kon wel een dagje zee gebruiken. Hij had zijn nieuwe fotocamera mee en zou die gelijk eens even uittesten. We hingen wat met z'n allen rond, hij ging 'ns frisbee-en met de kinderen, we dronken en praatten wat. We hadden het heel goed met z'n vijven.
Uiteindelijk kwam het onvermijdelijke zwemmoment en we togen met z'n allen naar zee. De vriend deed z'n bloes aan en hing z'n camera over z'n schouder. Hij zou niet gaan zwemmen maar foto's maken. Wij sleepten het schepnet, de emmer (voor eventuele toekomstige inhoud van het schepnet) en een handdoek naar het water.
Vlakbij het water stond een klein jongetje met z'n vader iets grappigs te doen met een surfplankje. Het jongetje mocht blijkbaar het water niet in want hij stond druk te surfen in het zand.
We zwommen en sprongen over golven. De vriend zag ik in de verte op het strand staan. Ik kon niet zien wat hij allemaal aan het doen was want wij waren druk bezig om onze overmoedige kinderen op te voeden over onderstromen en het nadeel van nog-geen-zwemdiploma-hebben.
Eenmaal uit het water stond de vriend wat beteuterd te kijken. Wat ik nou toch meegemaakt heb?
Hij had inderdaad wat foto's gemaakt. Van de zee, van de horizon, van het strand en ook van het grappige surfende jongetje. Het jongetje bleek een zusje te hebben. Het leek hem een leuk kodak-moment om het jongetje te fotograferen maar had niet in de gaten dat het zusje bloot was en ook ergens op die foto zou komen. Het gevolg was een woedende vader die op z'n schouder had getikt met de mededeling "of hij geen foto's wilde maken van blote meisjes."
Hij was TE beduusd geweest om te reageren en de vader had eruit gezien alsof hij hem elk moment een klap op z'n gezicht kon geven. Hij liep verontwaardigd met ons terug naar het huisje. Hij kon er maar niet over uit dat iemand HEM had aangezien voor een kinderpornoverzamelaar of iets van die strekking. HIJ! NOTA BENE!
Nu moet u weten dat deze vriend zo'n vriend is die ons komt assisteren bij kinderpartijtjes, het oeverloze geduld heeft om naar alle kinderverhalen te luisteren en sowieso: op een heet strand een half uur gaat staan frisbee-en. Zo-een waar alle kinderen gelijk op af hollen. Zo'n vriend die ieder ouderpaar graag in de buurt heeft voor de broodnodige '5 minuten voor jezelf' en die je er dan ook nog een plezier mee doet.
Ik heb zelf veel kinderen gefotografeerd. Soms met toestemming van de ouders maar soms, tijdens optochten of grote menigten niet. Geen tijd of zin om de betreffende ouders op te sporen. Het moment gezien en 'klak'. Een keer heb ik een boze vader op m'n dak gehad. De betreffende kinderen, broer en zus, waren ongeveer 8 en 10 jaar oud, volledig aangekleed en stonden in het Vondelpark met een cd-hoesje in hun hand te wachten op een handtekening van Thomas Acda en Paul de Munnik. Ik fotografeerde fans en zij leken mij duidelijk fans van het eerste uur. Aan de kinderen heb ik gevraagd of ze hun hoesjes wilden laten zien en klaar waren de foto's.
'Wat ik met die foto's ging doen", vroeg de vader pissig. "Die gaan toch niet in een blad?" Nee hoor, die gaan in mijn archiefje en ik heb hem uitgelegd wat de bedoeling was van mijn gefotografeer van die dag. Daar was hij het niet mee eens en ik heb moeten lullen als Brugman om hem ervan te overtuigen dat ik Geen Eng Mens ben en Geen Kwaad In De Zin had.
Maar eerlijk gezegd weet ik niet wat ik zou doen als mijn kinderen bloot werden gefotografeerd door een vreemde. Wat zou ik daarvan vinden? Zou ik daar uberhaupt iets van vinden? Is dit paronoia of gezonde alertheid? Gaat dit te ver of is een assertieve houding nodig?
De lieve vriend en ik hebben bedacht om toch de komende tijd maar altijd en overal toestemming te vragen. Want soms zijn goede bedoelingen niet zichtbaar. Helaas.
29-7-2002
1) Zal ik de logee nou overtuigen dat Amsterdam Centrum bij 30 graden niet zo leuk is of zal ik het maar g'oon laten. Hij is tenslotte wel wat gewend. Qua graden. Niet qua mensen-massa's.
2) De uitdrukking: "ik ben niet van suiker", geldt dat ook voor warm weer?
3) Waarom is de Prrrrrik-weg weg?
28-7-2002
We krijgen een logee. Hoezee. Helemaal uit Nieuw-Zee(land). Hij is bijna 2 meter en doet iets stoers in het Nationale Hockeyteam. Nou is het hier niet zo groot dus wij ruimen even wat puin zodat de 2 meter zich ook nog enigszins kan verplaatsen. Ik vind het allemaal prima, zo'n logee. Maar ik heb het nu ERG warm, we zouden hem ophalen van Schiphol en hebben daarvoor vanmiddag de strandverkoeling halverwege moeten afbreken. Ook helemaal niet erg. Zo'n jongen haal je gewoon op.
MAAR DAN MOET-IE ER WEL ZIJN! En niet een beetje zijn vlucht lopen missen waardoor hij zijn moeder in NZ uit haar bed gaat bellen omdat hij ons telefoonnummer kwijt is en ons een beetje voor janl*l op het vliegveld laat staan. Het is dat er airco is op Schiphol. Anders waren wij ter plekke ontploft.
Hij blijft een tijdje en zijn plannen omtrent His-Trip-To-Europe zijn vaag. Hij wil naar Ibiza en naar Parijs.
Mijn kinderen zijn, net als wij drenzerig en warm. Maar gelukkig nog te klein voor Ibiza.
Tassen inpakken, eten verzamelen, vluchtnummer en aankomsttijd opzoeken, tanken, waterflessen vullen, matras ophalen, wasmachine aan, snelle kop koffie. En vandaag vieren wij ook de verjaardag van Wrekkie. Wrekkie is een bos zeewier dat liefdevol in deze familie is opgenomen. Wrekkie wil graag schelpen en stenen voor z'n verjaardag. En of ik ook even een taart voor hem wil bakken.
Zoek: