Niks dan Viezigheid




Op zoek naar kaartjes voor Niks dan Rottigheid kwamen wij weer wat fijne Parade-Borden tegen.
Voor de kaartjes moet ik maandag weer terug, maar ik heb het al gezien: het is weer Poep, Pies & Sex op de Parade.
Maar ze hebben lekkere ijsjes en de zweefmolen staat er ook weer.
Mooi.

Oja, ik kocht nog wel even een kaartje voor de Parade-Loterij. Niet omdat ik van plan ben in de prijzen te vallen, maar omdat die jongen van achter de kassa zo bloody charming was. Misschien kan ik hém wel winnen.
Zie je nou wat die borden met je doen?

Amstel-23





(En nog een reden waarom vroeg opstaan toch iets opleverde, ook al was het je eerste werkdag en wilde je graag uitslapen, maar stond je nu op dit onchristelijke tijdstip op de Nieuwe Amstelbrug en zag je dit. Waar je dan toch wel even heel gelukkig van werd. Zelfs om vijf over half zeven in de ochtend.)

Vrijdagmiddag

Nog Meer Vis.
(En dan binnenkort het voegsel, waarmee je volgens de mozaïek-juf, in één klap nog vanalles kunt verpesten.)
(Jottum.)

Holy Moses

Vandaag weer om tien uur opgestaan. Krant, koffie en vast het huis op de doorwaaistand.

Morgen is dit fijne ochtendritueel voorbij. Om zeven uur (ja, in de ochtend) word ik geacht mijn werkzaamheden te hervatten. Zeven uur. In de week daarna begint het echte leven weer. Kinderen en wijzelf moeten in school/werk-ritmes gepropt, er moet op tijd worden gegeten en vooral op tijd in bed worden gelegen.

En dan is ook nog de De Parade in Amsterdam geland en schijnt de temperatuur weer richting dertig te gaan.
Ik voorzie een aantal niet met elkaar te verenigen aktivititeiten.

Dakota Antiek, en andere dondermiddagdingen

Vandaag waren wij in Middenbeemster bij de Boerenbond. Of Welkoop zoals dat tegenwoordig schijnt te heten.
Ja rustig maar, ik weet ook wel dat deze mededeling vragen oproept. Wij zijn immers noch boer, noch Middenbeemstenaren.
Dat laatste waren wij overigens wél ooit bijna geweest, maar de koop van dat schattige Zaanse huisje bleek toch een beetje boven ons budget. Maar Middenbeemster blijft voor ons een toverwoord. Ooit wonen wij in Middenbeemster. Echt waar.

De Boerenbond is weer een heel ander verhaal. Vroeger, (vroeggah) toen ik nog als puberende scholier door het leven ging, liep ik op klompen. Echte boerenklompen die mijn vader zwart had geverfd en er daarna met grenzeloos geduld Heel Veel Kleine Madeliefjes op had geschilderd. Dit was, samen met mijn opoefiets en mijn jasje van groen fluweel, mijn image.
Later veranderden de boerenklompen in witte verpleegstersklompen en weer daarna in roze verpleegstersklompen.
Voor die tijd was ik heel erg hip. En klompen lopen heel lekker.
Maar de tijd verstreek en er kwamen sandalen, kistjes, instappers, gympen, laarzen en slippers. Bovendien vond ik dat ik op z'n minst een stukje land moest hebben om het dragen van klompen nog te kunnen verantwoorden. En dat stukje land, dat komt er dus maar niet.

Vandaag waren wij bij de Boerenbond voor een paar kinderlaarzen. Op miraculeuze wijze zijn overal de paren met maat 35 uitverkocht, en dus vroegen wij ons vanochtend af of de Boerenbond nog zou bestaan. Want daar kocht ik vroeger (vroeggah) altijd mijn klompen en boeren moeten natuurlijk soms ook laarzen aan. Hij bestond en hij stond ook nog in Middenbeemster. Hoera.

Bij de Boerenbond verkochten ze naast laarzen, ook heel veel andere dingen. Tractoren, tuinbankjes, vissen, heel veel zaadjes, palen, gaas, tuinslangen en enorme balen stro. En ook klompen.
Zwarte en oranje-achtigen.
Zucht.
Toch maar passen.
Het resultaat laat zich raden: ik ben gezwicht voor de Dakota Antiek, Orthopedisch Echt Leer, Made in Holland. Ze zijn vast niet hip en ik hoef ook niet door de klei, maar ze lopen als een tierelier. Terwijl ik op klompen blij door de Boerenbond kloste, kocht Hij een Opklapbare Werkbank. Altijd handig, zo'n Opklapbare Werkbank.

Met onze aanwinsten togen wij naar het atelier. Daar heb ik voor de deur in de zon geprobeerd weer een stukkie verder te komen met mijn Vis. Mijn klompen bungelden onhip aan mijn voeten, Kind-I en II waren iets aan het doen wat op schilderen moest lijken en het werd tijd om de Opklapbare Werkbank te monteren. Zodat je hem later weer kunt opklappen. Ofzo.

Terwijl ik priegelde met tegellijm en Kind-I en II inmiddels de hele stoep hadden voorzien van schilderij, hoorde ik een eindje verderop gegniffel. En een occasionally Tssssss!
De Boerenbond denkt namelijk dat als je iets bij ze gekocht hebt, dat je dan halverwege best kunt vergeten wat dat ook alweer was. Dus daar hebben ze iets op gevonden.
Op ieder denkbaar stukje recht metaal staat OPKLAPBARE WERKBANK. Dat je niet denkt dat je een tuinsproeier aan het monteren bent. Of een grasmaaier.
Het gaat hier om een Opklapbare Werkbank! Echt waar!

Aan het eind van de middag was hij ook daadwerkelijk opklapbaar, ik had een Dakota-Blaar op m'n linkerteen en de stoep was versierd met kleuren en vreemde figuren.
Tijd om naar huis te gaan.
Morgen ga ik met een pleister op m'n linkerteen mijn Dakota's verder inlopen. Wedden dat ze volgende zomer hartstikke hip zijn?

Gemist

Zeg, niet om teen of tander, maar hoe lang blijft Cockie eigenlijk op Terschelling?

Mug

Muggen zijn hele domme dieren.
Volgens hem komt dat doordat muggen hele kleine hoofdjes hebben waar hele kleine hersentjes in passen. En met hele kleine hersentjes kun je geen wereldtaken aan. Zegt hij dus.
Als er een muis in de bek van de kat langskomt, zegt hij ook: zie, een muis heeft een klein hoofdje met kleine hersentjes, anders liet hij zich niet vangen.
Midas Dekkers zal deze briljante theorie ongetwijfeld kunnen weerleggen, maar vooralsnog is het hier een soort van running gag en er zit wel wat in.
Dat zit namelijk zo.

Muggen houden van bloed. Mijn bloed in het bijzonder. Als er op de hele wereld niemand meer van mij houdt, weet ik mij nog altijd zeer geliefd door muggen.
Muggen moeten met een Steek-Iets in mijn vel om mijn bloed op te zuigen. Daarbij laten ze bij wijze van kado een enorme bult achter die met prrrrrrik-weg niet valt te bestrijden.
Jeuk. Bult. Veel.

Maar in plaats van dat ze hun aanval op mijn vel en bloed nu in stilte uitvoeren, kondigen ze hun steek-akties ruim van te voren aan. Als ik op mijn bank zit, of in mijn bed lig, hoor ik in de verte de gevechtsgeluiden van deze mini-vampiertjes al aanzwengelen.
Dat jengelende geluid waardoor je niet kunt slapen. Dat stomme gezeur waardoor het licht 's nachts aan moet en ik als een rondzwaaiende idioot op zoek ga naar mijn aanvallers.

Als muggen nou iets grotere hersentjes hadden dan lieten ze hun geluid achterwege. Dan vlogen ze in stilte op mijn vel af, slobberden wat van mijn bloed in hun kleine maagjes en dan was dat ook weer dat. Ik zou dan kunnen slapen of rustig op mijn bank kunnen zitten, en zij zouden ergens gezellig op een deurrand kunnen uitbuiken. *Burps*
Wat er voor mij dan overblijft zijn jeukende bulten, maar met voldoende slaap achter de kiezen, ga ik die moeiteloos te lijf.

Als muggen iets grotere hersentjes hadden en dus hun geluid uit zouden zetten, dan zouden ze ook niet platgeslagen hun leventjes hoeven af te breken. Want wat die hersentjes ook niet goed regelen, is het feit dat ze soms hun jengelproduktie onderbreken om even uit te rusten op een muur. En daar blijven ze dan ook rustig even zitten. Zodat ik, met de lichten aan, precies kan zien wáár ze zitten en ze met een oude krant of bibliotheekboek vakkundig naar de eeuwige jachtvelden kan meppen.
Dom. Een vlieg doodslaan vereist een soort gespecialiseerde backhand-techniek, maar een mug platdrukken kan iedereen.
Vreemde kronkels, daar in die muggenhoofdjes.

Maar goed, ik haal de citronella-spuitbus wel weer van de plank en ga mijzelve nu vakkundig inspuiten. Want van citroenluchtjes worden ze misselijk, is mij verteld.
Het zou handig zijn als de citronella-fabrikant bij zijn spuitbussen ook een setje oordoppen zou leveren.

Morgen hoort u van mij de dinsdagnacht-score.
In aantallen *licht-aan-licht-uit* en *zwarte platte vlekken op de muur*.
Maar met een beetje geluk hoef ik u alleen het aantal *rode stippen all-over* te melden.

Five Minutes Of Fame




Via via, ik zal u niet vermoeien met hoe en wat, kwamen Kind-I en ik Hier terecht.
Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek.
Het CPNB brengt ieder jaar een tijdschrift uit met lees-aanraders voor kinderen. De zogenaamde KinderBoekenMolen.

En omdat zo'n via-via contact zo gek nog niet is, kan het zomaar zo zijn dat Kind-I in de nieuwste uitgave van de KinderBoekenMolen staat. Met foto en verhaal over Het Koeienboek van Bibi Dumon Tak.
Dat had hij namelijk gelezen en daar mocht hij van de interviewster iets over vertellen. Het Koeienboek sloeg hier in als een bom. Zo weet Kind-I nu vanalles over kunstmatige inseminatie, slachthuizen en bejaardentehuizen voor koeien. Er bestaan heel veel soorten koeien. Vleeskoeien, melkkoeien, koppige koeien, beroemde koeien, stamboekkoeien, vechtende koeien en zelfs gekke koeien. Geen boek om vlak voor het slapen gaan nog eens leuk door te bladeren, maar wel zeer informatief. Mooie tekeningen van Judith Vanistendael. Als iemand zich nog eens geroepen voelt een spreekbeurt over koeien te geven, dan kan ik het Koeienboek zeker aanbevelen.

De interviewster kwam destijds gewoon aan huis. Hier aan onze eigen tafel heeft Kind-I zijn zijn wetenswaardigheden over koeien ingesproken op een bandje.
Na een half uurtje kwam fotograaf Pieter. Er moest natuurlijk ook een plaatje bij het praatje. Het liefst met een echte koe. Met de fotograaf en kleine broer kropen wij in het gele busje van de fotograaf, op zoek naar een weiland.
Dat bleek nog niet zo eenvoudig in de avondspits. Even doorrijden naar wat plattelandelijke plaatsjes rond Amsterdam, was niet mogelijk. En in de file zie je niet zoveel koeien. Wat nu te doen?
De fotograaf wist uiteindelijk nog wel een oud boerderijtje, ergens. Ik zou het nu niet meer kunnen vinden maar aan de rand van Amsterdam troffen wij een vervallen boerderij met een schuren en een stukje land. Een stukje land zónder koeien.

In de schuur stonden gelukkig een stel kalfjes. En kalfjes zijn ook koeien, zoals u weet. De kalfjes konden ons bezoek niet erg waarderen, dus terwijl ik Kind-II op een nabij gelegen veldje probeerde te entertainen, overlegden Kind-I en fotograaf over de juiste benaderwijze van de kalfjes. Voorzichtig, was het sleutelwoord.

De fotograaf maakte zijn foto's en ik maakte er ook nog eentje.
Redelijk tevreden over de diverse resultaten reden we naar huis. Het werd te donker voor verdere zoektochten naar weilanden vol koeien en Kind-II had het gele busje inmiddels ook wel gezien.
We zouden de KinderBoekenMolen thuisgestuurd krijgen en het zou allemaal best goedkomen.

Vandaag lag hij in de brievenbus. De KinderBoekenMolen. Met een andere foto dan op het eerste gezicht was uitgekozen en een leuk verhaaltje over koeien.
Ik ben zo trots als een pauw.
Hij heeft het zelf nog niet kunnen zien, maar ik weet zeker dat als hij vanavond thuiskomt, zal glunderen van oor tot oor. In de wetenschap dat ál zijn schoolvriendjes zijn bijdrage in de komende Kinderboekenweek zullen kunnen bewonderen.

Dit zijn geen five minutes of fame, ook geen fifteen, dit duurt wel een hele dag!
En misschien zelfs wel langer.

Het Koeienboek, Bibi Dumon Tak & Judith Vanistendael
Querido
ISBN: 9021484617

Categorie: waarom niet vijf jaar eerder?

I > Een nieuw matras, met een vreemdsoortige veer-verdeling zodat het lichaam op alle plaatsen in de juiste holling of bolling ligt. (huh? morgen meer)

II > Zelfgemaakte horren voor balkondeuren zodat poes er niet uit, en mug er niet in kan. Frisse lucht! Doorgewaaid huis!

III > Mac OS-9 die, in geval van nieuwe harde schijf, ineens onder Mac OS-10 kan draaien. Classic geval van even op bezoek gaan bij iemand die het truukje weet. Quark-Xpress, here I come!

NZ-NLD

De Nieuw-Zeelanders zijn er nu een week, en ik heb al veel opgestoken over mijn eigen stad.

Zo weet ik nu dat tramchaffeurs echt hele aardige mensen zijn, die bereid zijn vanalles uit te leggen over het nut en gebruik van strippenkaarten. Ook zijn Amsterdammers reuze vriendelijk en leggen uit hoe je moet lopen als je de weg kwijt bent. En als mensen op je afkomen om enthousiast uit te roepen dat zij ook zo'n Maori-Hanger om hun nek hebben, is dat alleen om dat even te melden. Dat ze dat leuk vinden.

Amsterdammers schijnen ook goed te zijn in eten. Verbaasd komen de NZ-ers hier het huis binnenrollen om te vertellen dat op iedere straathoek lekkere broodjes te krijgen zijn en op welk terras ze nu weer een toffe bagel hebben gevonden. In onze straat schijnt een erg goed spare-ribs restaurant te zijn, waar wij geheel onterecht altijd met een boog omheen zijn gelopen. De spare-ribs van de Hut zijn hartstikke goed, zeggen de spare-ribs-kenners.
Het Senseo-koffiezet-apparaat draait trouwens ook overuren en er zijn plannen om Senseo te verschepen naar Nottingham, waar ze de komende twee jaar zullen werken. Als dat tenminste nog steeds het plan is, want nu ze Amsterdam hebben ontdekt, willen ze eigenlijk in Amsterdam blijven. Twee onderwijzers met jarenlange ervaring moeten toch ergens een Amsterdamse school kunnen vinden. Of een British School of desnoods een plek om als nanny-achtige aan de slag te kunnen.

Foto's maken ze ook. Van fietsen. Fietsen zijn helemaal te gek. Ik heb ze net uitgelegd dat fietsen en Amsterdam een wat vreemde relatie hebben. In de vorm van fiets nogal vaak gejat en het nut van vijf sloten. Maakt allemaal niet uit. Fietsen zijn leuk! En overal zijn fietsen. Zij vinden Amsterdam een soort mini-China.

Verder slenteren ze over grachten en doen nog niet al te veel toeristische dingen. Ja, de Heineken Brouwerij is bezocht en ook dat schijnt echt een heel leuk uitje te zijn.
Oh.
Wel klaagt de zwager over de te kleine glaasjes bier en was hij dan ook blij verrast met een bezoekje met broer aan the Irish Pub. Eindelijk fatsoenlijke vazen en pullen, precies de juiste hoeveelheid en fijn zonder schuim. Eergisteren heb ik ze de Albert Cuyp op gestuurd, en waar ik tussen de krioelende massa wat groente & fruit probeerde te vergaren, gingen zij helemaal uit hun dak over het verdere aanbod van de markt. En: They are sooooo friendly!
Ik hoef u dus niet uit te leggen wat ze gisteren van het bezoek aan het Vondelpark hebben gevonden.




Ik woon in een geweldige stad, zoveel is me wel duidelijk.
Morgen vertrekken ze naar het Oosten-des-Lands, voor wat afgesproken tante/oom bezoekjes. Het zal mij benieuwen. Als ze Amsterdammers al de meest vriendelijke mensen op aarde vinden, zal de Zachte-G-Omgeving het paradijs wel zijn.

Morgen hebben wij voor korte tijd dus ook onze eigen Amsterdamse etage even terug. Want al zijn ze erg aardig en gezellig en verloopt het bezoek zo voorspoedig als ik had gehoopt, morgen hoef ik niet over luchtbedden te stappen om een handdoek te pakken. Kan ik weer even in m'n blootje uit m'n eigen douche stappen en hoef ik niet na te denken over netjes verpakte lichaamsdelen.

Want bloot, daar doen ze niet zo aan.

Vakantieboeken




NIET: Heleen van Royen, Godin van de Jacht
Totaal overschat, heb geen idee waar de hype over te doen is. Ja leuk, sex en zo en ook nog buiten de deur maar verder niet boeiend en veel van het zelfde (sex) Enige leuke is de naam Darwin voor per ongeluk genesteld zaadje/eitje.

WEL: Desmond Morris, Het Blote Oog, Reisverhalen
Prachtige verslagen van wat u niet leest in de wetenschappelijke boeken van meneer Morris. Veel interessante informatie over dier, mens en gedrag. Dit alles op luchtige en zeer grappige toon geschreven. Korte stukken dus ideaal voor op het strand als je ook nog op kinderen moet letten en voor het slapen. Ik reis graag mee met meneer Morris. Geen sex. Geen gemis.