26-7-2002
Ik ben niet zo snel onder de indruk. Ik loop niet vaak jubelend door een museum of sla steil achterover van een bepaalde layout. Ik vind dingen vaak wel knap gemaakt of bewonderenwaardig veel tijd in gestoken of gewoon wel aardig. Het lijkt wel alsof er tussen de enorme golf informatie en visuele bombardementen van deze tijd, maar weinig is dat mij echt raakt. Met raken bedoel ik dat ik van binnen ergens voel dat dit iets is wat heel erg bij mij past. Of dat dit beeld of schilderij, deze foto of film, zover van me afstaat dat het mijn wereld door elkaar schudt.
ALS het dan eenmaal toch gebeurt, gaat het ook niet meer weg. Wat dat betreft zijn mijn zintuigen grenzeloos trouw. En misschien past het ook in het geheel wel bij mij om -eenmaal verslingerd- trouw te blijven aan het objekt van verslingering. Omgekeerd geldt hetzelfde. Iets is afschuwelijk of vertrouwen is beschaamd: komt niet meer goed.
Tegenwoordig probeer ik de wereld iets minder zwart-wit te bekijken. Zeker ten aanzien van beeld moet er een berg worden overwonnen. Als ik niet hou van iemands stijl dan is het vrij ingewikkeld dat idee te herzien. Soms lukt het wel en is het goed. Iemands stijl kan zijn veranderd en ik verander natuurlijk ook. Af en toe komt dat samen en dan ontstaat er sympathie.
Maar nooit verslingering. Verslingering is er gelijk. Pats. Love at first sight.
De drie kunstenaars in het plaatje hierboven veroorzaakten bij mij verslingering-met-hoofdletter-V. Verkocht. Gelijk.
De foto's van Nan Goldin zag ik voor het eerst in Het Stedelijk in augustus 1997. Samen met een vriendin naartoe gegaan en uren rondgelopen tussen al die gruwelijk mooie foto's. Steeds teruggelopen om gezichten te plaatsen en 3 gangen verder te zien hoe het jaren later met ze was afgelopen. Nan Goldin fotografeerde haar turbulente omgeving en haar wereld was en is mij compleet vreemd. Ze fotografeerde toen niet zo zeer voor 'de mooi en esthetisch' maar documenteerde haar vrienden. Zulke vrienden had ik niet en ik heb verwonderd rondgekeken in Nan's wereld. Catalogus gekocht, helemaal gelezen en er volgden later nog veel meer boeken. Mateloos onder de indruk.
Het werk van fotografe Rineke Dijkstra zag ik ongeveer 10 jaar geleden, net in Amsterdam, voor het eerst. Door vriend G. van opening naar tentoonstelling meegesleept en zo waren wij op een dag in Loods 6. Loods 6 was, in mijn herinnering, toen nog een echte loods. Beton en kale ruimtes. Veel vage installaties, woeste beelden en voorwerpen waarvan je niet helemaal zeker wist of het nou bij de kunst hoorde of gewoon afval was. In een van die kale ruimtes hingen de metershoge foto's van Rineke. De bleke, grijze strandluchten samen met de van alle emotie gestripte mensen op de foto's sloegen in als een bom. Ook van Rineke volgden vele boeken en tentoonstellingsbezoeken. Het had niet veel gescheeld of ik had voor mijn verjaardag een foto van haar gekregen. Een uit de beroemde 'vrouwen na de bevalling-serie'. Maar Rineke was niet onopgemerkt gebleven en de prijzen van haar foto's gingen ons budget te boven. Maar toch, verslingerd.
Het werk van de kunstenaars A.P Komen en Karen Murphy ken ik nog niet lang. Ook voor het eerst gezien in Het Stedelijk. Vast op zo'n druilerige zondag, ik weet het niet meer. Er was een filmpje in een kleine afgesloten ruimte. Meestal ben ik na 2 minuten weg bij zo'n filmpje maar hier bleef ik zitten. Ik heb erg gelachen. Dat gebeurt niet vaak bij een video-installatie. A.P. Komen en Karen Murphy maken beeldverhalen. Zoals in die romantische dokter-zuster blaadjes. Alleen zijn de beeldverhalen van dit duo erg mooi gemaakt en op een herkenbare manier grappig of ontroerend.
Een tijd later besteedde de Volkskrant aandacht aan hun werk door een van hun beeldverhalen paginagroot op de achterkant van de krant af te drukken. Die pagina is natuurlijk bewaard en de firma Kinko's heeft een moedige poging gedaan het geheel voor mij te plastificeren. Is niet helemaal gelukt maar ik kijk er nog steeds met plezier naar. Ik ben er nog steeds niet helemaal achter wat het nou precies is in hun werk, maar ik ben er erg van onder de indruk geraakt. Gaat niet meer weg. Ik kijk reikhalzend uit naar hun volgende projekt.
Vorige week keek ik op de foto-site van Bas. Klikte wat door Bas uitgezochte fotolinks aan en ja hoor: het gebeurde weer. Een hele grote jubel bij het zien van de kinderportretten van Loretta Lux. Ergens doet het me denken aan de foto's van Rineke Dijkstra maar de jubel is nog niet helemaal voor 100 procent zeker want daarvoor moet ik het eerst in het echt hebben gezien. Maar potverdorie wat mooi, al vanaf een beeldscherm:
Ik moest de museum-agenda maar weer eens gaan bijhouden.
Het is namelijk leuk, om ergens van onder de indruk te zijn. Als het niet zo vaak gebeurt is verslingering een soort kadoo. De links van de bovengenoemde kunstenaars krijgt u netjes op een rij. Misschien dat u er ook wel iets van vindt.
Nan Goldin
Rineke Dijkstra
A.P. Komen en Karen Murphy
Loretta Lux
8.00 uur: telefoontje naar de fysiotherapeut. Of ik even aan de machine mag. De wat? vraagt het meisje van de praktijk. Die machine, met geluid en stroom. O, dat. Tja. Er is wel plek maar dan moet u wel alleen. Alleen? Ja, dan kan ik niet naast u zitten terwijl wij u aan de machine hebben gekoppeld.
Dus dat is de truc denk ik. Zonder vermoeiende kletspraatjes over vakantie, studie en kinderen gewoon rustig mogen liggen in m'n eentje. Alleen al van dat idee knap ik enorm op.
8.15 uur: telefoontje naar de huisarts. Voor een herhalingsreceptje. We hebben een probleem, zegt de doktersassistente. Want? Ik ben vandaag huisarts-loos. Oh. En nu? Nu moet ik een andere arts bellen om uw herhalingsrecept te laten goedkeuren. Voor de veiligheid. Ik zeg haar dat ik nog nooit heb gehoord dat iemand een overdosis zetpillen heeft genomen.
25-7-2002
Kilo's: te veel; sigaretten: 10 (n.g.); boek: Bridget Jones deel II, (z.g.); gevloekt op zomerweer: 4 (best.g.)
 | Vast van plan haar boekenbon te gebruiken voor een 'verstandig' en 'goed' boek, kom ik thuis met Bridget Jones deel II. En nu ga ik Notting Hill in de videorecorder slingeren. Best een goede vakantie toch. |
In het VARA TV-magazine van deze week staat een interview met Anita Witzier. Daarin statements over mannen in billen knijpen als ze dronken is , cocaine, paddo's, gigolo's en porno. Het interview is overgenomen uit het Belgische HUMO.
De VARA moet nu zijn excuses aanbieden. Het interview betrof een ongeautoriseerde versie.
Anita maakt zich blijkbaar zorgen om haar reputatie.
Ik heb het interview ook gelezen. Ze doet maar, met haar paddo's en gigolo's. Anita's reputatie kan voor mij met een flinke ruk door de plee gespoeld worden door de volgende antieke bewering:
"Ik ben een grote manipulator: ik wil de dingen altijd naar mijn hand zetten. Maar dat is een eigenschap die wij, vrouwen nodig hebben om te overleven. Mannen kunnen hun vuisten gebruiken, maar omdat vrouwen fysiek zwakker zijn en ook veel moeilijker anderen pijn kunnen doen - als potentiele moeders zijn ze veel zorgzamer dan mannen - moeten ze wel op een andere manier dingen gedaan krijgen. Die andere manier is: aardig gevonden worden, en als dat niet lukt: manipuleren."
Waarschijnlijk gaat het in de rectificatie niet om deze 'fijne' tekst. Het zal wel om die paddo's gaan. Rest alleen nog de vraag hoe Anita op het idee is gekomen hoe het -in de billen knijpen van mannen- te rijmen valt met -aardig gevonden willen worden-.
Ergens in de buurt klinkt een raar geluid. Het zal wel iets te maken hebben met een schuurmachine of ander doe-het-zelf voorwerp, maar ik stel me voor dat het zo ongeveer moet klinken als je naast Artis woont.
24-7-2002
...ben ik maar even naar IJmuiden geweest. Niet echt dat je noemt weer voor in de zon met veel bloot maar alla. Iemand had het prachtidee gekregen om een Kermis neer te zetten op de 'boulevard'. Een KERMIS godbetert. Denk je even rustig een ijsje te gaan halen ren je uiteindelijk met 1 huilend kind vanwege de herrie naar de parkeerplaats, terwijl het andere kind zich met buitengewoon enthousiasme in het jolijt stort. De schade is beperkt gebleven tot 1 knuffeltijger, gewonnen met touwtjetrekken voor Kind-I en een plastic waterpistool voor Kind-II. En een ijsje natuurlijk.
Om onverklaarbare redenen was Zeezicht niet open terwijl het woensdag is. Om nog meer onverklaarbare redenen bleek de koelkast in het strandhuisje kapot en om daaruit voortvloeiende redenen hebben we onszelf volgegooid met hete koffie. Ik zei al: niks bloot maar beschut met een t-shirt aan nog behoorlijk fris. Het schijnt er niet veel beter op te worden dus we kunnen gerust nu al concluderen dat de zomer van 2002 een behoorlijke prutzomer is.
Geen weer om bruin te bakken maar om plaatjes in elkaar te fabrieken op een computer.
Maar ja, nu weet ik nog steeds niet hoe je die lijnen kunt vervagen...
Kan iemand heel toevallig heel makkelijk uit haar of zijn mouw schudden waar de knop in Photoshop zit om tussenlijnen te vervagen? Voorbeeld: 2 plaatjes tegenelkaar en dan moet de tussenlijn zacht. Ik zoek me een ongeluk, heb alle filters gezien maar dit kan ik niet vinden. Is vast heel simpel of het kan gewoon niet. Maar dan weet ik dat. Dank.
23-7-2002
Zo. Dat is snel he? Een nieuw uitzichtje aan de bovenkant (voor de liefhebbers: Belgie ja) en die foto en rijtje links maar eens weggehaald. Ziet er ineens prettig kaal uit.
Het Detslife-logo en de info's worden speciaal voor mij getekend dus dat duurt nog even.
Komt er nog iets op teevee behalve E.R.?
In het kader van het gezoek naar Rust en Ruimte gaan wij hier eens wat opruimen. (dus als er wat rommelt: dat ligt niet aan u.) Voor de Romantiek moet u zelf even zorgen.
De ontbrekende zin: ..maar zijn paard was snel vermoeid, en het kon niet verder mee...
(met dank aan Herstel voor het zoekwerk en P. voor de Officiele Billie Boem kaart.)
Wie weet de ontbrekende zin in het volgende (kinder) liedje? Ik word inmiddels een beetje simpel van alle (verkeerde) opties. Komt-ie:
- En wie rijdt er op z'n paard door de prairie
Het is cowboy Billie-Boem
door de boeven zeer gevreesd
Er is nooit in 't Wilde Westen een cowboy geweest
die zo dapper was als cowboy Billie Boem (Billie Boem)
Van je hotsieknotsieknetter
van je jippie-jippie-jee
En het paard.........................(hier komt uw oplossing)
en het kon niet verder mee
Maar hij moest de boeven vangen
Dus nam hij een ander beest
En nu mag je gaan bedenken
wat voor beest dat is geweest. -
In de categorie Makelaar en Taalgebruik voegen wij vrolijk toe: - dit object is zeer geschikt voor mensen met visie - (mag u verder zelf bedenken welke visie hier wordt bedoeld.)
22-7-2002
- waar u als handige klusser iets moois van kunt maken - Oftewel: waar u als randstedeling met hang naar Romantiek Rust en Ruimte, een sloopbedrijf voor kunt inhuren. Mooi hoor, 317 m2 eigen grond, prachtig aan het water, leuk doodlopend straatje. Maar zoals de hulpvaardige buurman al zei: "helemaal tot aan de grond toe afbreken en opnieuw beginnen. En als je dan toch bezig bent, maak er dan een aanbouw aan. Heb je gelijk een groter huis."
De meegebrachte Nieuw-Zeelandse zwager vatte het ook maar even kort samen: je moet wel lef hebben. Toch niet voor 1 gat te vangen, de Nieuw-Zeelandse zwager. We hebben zijn advies ter harte genomen en zijn, met 1 fotootje op de rol bij wijze van afscheid van Romantiek Rust en Ruimte, weggereden.
Bij het eerstvolgende huis wat ik tegenkom op de beroemde woningsite zie ik in de bijbehorende omschrijving deze zin staan: Een ideaal object voor diegenen die een huis zoeken dat nog naar hun eigen smaak en wensen valt in te richten. En tot slot: Prima doe-het-zelf object !!! Onderhoud binnen en buiten redelijk.
Ik geloof dat we maar niet moeten gaan kijken.
Of zullen we er morgen toch maar even langs? Het is tenslotte vakantie. En de felbegeerde drie R-en blijven in onze hoofden doorsudderen. We zijn gewoon hardleers. Of geven niet op. Dat kan ook.
De zondagavond staat bekend om de KRO-detectives. Dangerfield, Prime Suspect, Ruth Rendell en vroeger Morse. Sinds kort heeft de KRO weer een nieuwe aangekocht: Duggan.
Duggan is een vrij onschuldige detective. Eigenlijk totaal niet spannend en de hoofdrolspeler, meneer Duggan himself is nou ook niet echt je dat.
Maar wij kijken er wel naar. Wat wil namelijk het geval: Duggan is een Engelse detectiveserie, maar geheel in Nieuw-Zeeland opgenomen. Op een van de mooiste plekken van het land: tussen het Noorder-en Zuidereiland. Tussen Wellington en Picton. De zogenaamde Marlborough Sounds. Van Wellington op het Noordereiland kun je met een 3 uur durende boottocht naar Picton op het Zuidereiland. Tussen alle redelijk saaie belevenissen van detective Duggan door is er genoeg tijd om te genieten van mooie omgeving, typisch NZ-se huizen, het accent met de I in plaats van de E , het mooie bootje van Duggan en gewoon het geheel.
Misschien is dit wel de reden dat wij vallen voor de 317 m2 eigen grond en het gevoel zelf nog iets te kunnen bepalen in het bericht hieronder.
21-7-2002
Toch op z'n minst opmerkelijk dat wij altijd vallen voor huizen waar u als handige klusser iets moois van kunt maken. Of: Dit unieke object op 317 m2 eigen grond biedt mogelijkheden tot ruime aanbouw.
Waarom niet kiezen voor een praktisch huis met 3 slaapkamers, een beetje behoorlijk onderhouden binnen-en buitenkant en reeds aanwezige cv. In de buurt van school, winkels en openbaar vervoer.
Dus niet in the middle of niks aan een dijk en geen bus te bekennen.
En waar halen wij het onzalige idee vandaan dat wij handig zouden zijn met tegels, elektriciteit, hout en sanitair?
Zoek: