(Ont) Zenuw-II

Jajaja, als er geen zenuw meer in zit kun je ook geen pijn meer voelen. Had ze zelf beloofd!
En ze had ook niets gezegd over haar voornemen om van mijn mond een soort mini-operatietafeltje te maken (Kies isoleren) waardoor ik met een blauw stuk opgespannen rubber in m'n mond naar het plafond lag te koekeloeren en niets kon zeggen. Zeggen. Mompelen. Schreeuwen. Keelklanken lukten nog wel. Die had ik ook best hard nodig, die keelklanken.
Aaaaahhhhh!
Grrrrrrrlllllll!
Oooooeeeeeeeeeh!
Allemaal om aan te geven dat er iets niet goed ging en dat met een vijltje in een zenuwkanaaltje pieren, niet mijn idee was van een ontspannen en pijnloze nabehandeling op zomaar een donderdagochtend. Er zat nog wat in, en dat moest er nog uit (Achtergebleven ontstoken zenuwdeeltjes en weefsel) en hoppa, daar ging weer zo'n enge verdovingsspuit. Geen zenuw, geen pijn, anderhalf uur gedoe in m'n mond en dan was mijn kies weer zo goed als nieuw.
Dát was de afspraak.

Het werd twee-en-een-half-uur (!) met m'n kaken van elkaar, vastgeklonken aan dat mini-operatietafeltje. Het werd pijn, verdoving, pijn ondanks verdoving, geruk en getrek, gemier en gepier, nare toestanden (Nu stop ik warme stiftjes in de kanaaltjes en die sluiten alles af; daardoor kan het even gevoelig zijn) en vrij veel keelklanken. Het werd napijn, nagebonk, schele koppijn en het gevoel dat het nog niet goed zit. Het benauwde idee dat ik er maandag weer lig. Omdat het rommelt. En omdat ik liever geen rotzooiende Franse tandarts in m'n mond laat rommelen.

Aan het eind van de twee-en-en-half-uur maakte ik mij nog snel immens populair door op te staan uit de stoel met de zin "Nou, dat is nog een hoop prutswerk zeg." Waarop de tandarts enigszins vinnig reageerde dat ze niet vond dat ze prutswerk had afgeleverd, maar me zojuist had voorzien van een kies die nog jaren meekan. Jaja. Eerst voelen, dan geloven.

Genen

Soms vinden mensen dat ik rare foto's maak. Van rare onderwerpen. Zoals een kopje in de keuken of een mooie stuiterbal van Kind-II. Wat moet je ermee, vragen ze dan. Niks. Zeg ik dan weer.
Zo maak ik ook ieder jaar een vakantiefoto in een supermarkt. Een buitenlandse supermarkt welteverstaan. In de Delhaize of GB ofzo. Vind ik leuk, vinden anderen stom. Het zij zo.

Een tijdje geleden kreeg ik een verjaardagskado waaruit blijkt dat ik niet de enige ben met die afwijking.





Ik met mal blauw hoedje in een Franse supermarkt. Ik heb het van m'n vader.

Hele Erge Dingen

Een Schimpie. Of hoe heet het vreselijke beest dat ons via de STER waarschuwt voor voetschimmel en daarbij resoluut een teennagel omhoog duwt. EEN TEENNAGEL OMHOOG DUWT! Hoeveel begeleidend visueel geweld kan een mens verdragen? Wie in godesnaam verzint zo een afschuwelijke handeling en confronteert ons, argeloze zappers op zomaar een dinsdagavond, met het meest vreselijke wat je een teennagel kunt aandoen? Wat een sadist moet dat zijn. Weet hij dan niet dat wij helemaal niet gediend zijn van waarschuwingen voor voetschimmels? Wij wachten op de aanprijzing van de lekkerste koffie of de fijnste vakantiereis. Maar niet op schimmel! En niet op Schimpie! En niet op dat Tenenkrommend Horror Gebaar! Dit kan niet! Hier móet de reclamecode-commissie iets aan doen!

Twee Vichy en de sinaasappelhuid. Die mevrouw die haar vel afstroopt. HAAR VEL AFSTROOPT! Dat is toch niet gezond? Wij zijn toch geen slangen die eens in de zoveel jaar van vel veranderen? Wie heeft bedacht dat ik bij de aanblik van een lubberend stuk vel om een bovenbeen onmiddellijk naar de drogist ga rennen om dat Vichy-spullie aan te schaffen? Zodat ik zeker straks ook van dat vouwend vel van mijn been af kan trekken. Of duwen, zoals die mevrouw met dat been in de reclame. Weg met die huid! Blup. Naar beneden trekken en daaronder zit mijn echte, zachte, sinaasappelloze been. Gatverdamme! Dat is toch werkelijk géén manier om mij over de drempel te krijgen om diep in de buidel te tasten voor een walgelijk duur en zinloos tubetje van teen of tander? Zeker ook zo'n sadist die ineens zijn enge fantasietjes bruikbaar zag voor een reclame. Afstropend vel. Silence of the Lambs. Horror. Vies. Gatver. Kan ook écht niet reclamecode-commissie!

Drie Wehrters Echte. Die opa met dat jongetje en dat modelschip of godmagweten wat ze daar op die zolder of in die kelder zitten te fröbelen met z'n tweeën. In elk geval hebben die enge opa en dat veel te nette jongetje een Heel Eng Gesprek over een snoepje en hoe je daaruit op kunt maken dat opa veel van het jongetje houdt. Gatverdamme man. Ga met je kleinzoon voetballen of naar de film, of bouw dan in hemelsnaam maar zo'n houten vliegtuig, maar zit daar niet een partij te nuilen over een snoepje. EEN SNOEPJE! Belachelijk. Weg ermee. Opa weg, jongetje weg en dat snoepje is goon eigenlijk ook goor. Veel te romig en te flebberig en te bah. Bah. Reclamecode-commissie: Regel Dat!

Hoi

Ja hallo, kijk eens rechts. Er stond vandaag zomaar een heuse schilder op de Nieuwe Amstelbrug! En die schilder schildert toevallig wel even mijn uitzicht! Welk een feest. Dat schept een band.
Dat wilde ik maar even zeggen.

En verder heb ik nog even een huishoudelijke mededeling: De Vrolijke Rooschen zijn vanavond door mij persoonlijk in de Bekende Roode Busch gekieperd. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, ze komen eraan.

Had ik trouwens al gezegd dat ik heel erg moe ben? Ik ben heel erg moe. Nog een week en dan mag ik plat aan de Normandische kust. Wat mij betreft zet u ondertussen de zomer vast gezellig in.