Kees van Kooten Met Een Enorme Vis

Volkskrant goedemorgen

"U spreekt met huppeldepup uit huppeldepup, ik heb geen Magazine gehad vandaag"

Dat kan kloppen want het Volkskrant-Magazine houdt een zomerstop.

"Een zomerstop?"

Ja, ieder jaar stopt de Volkskrant tijdens de zomermaanden met het Magazine.
Maar in de week van vier augustus verschijnt het Magazine weer.

"Oh. Nou, da's fraai van de Volkskrant"
"En dan nog wat"

U wilde nog wat vragen meneer?

"Ik heb óók geen bijlagen gehad."

Ook dát zit tijdens de zomermaanden iets anders in elkaar. Als het goed is heeft u in uw krant een kleine krant op tabloid-formaat.

"Nee, die heb ik niet. O wacht, ik geloof dat ik iets zie."

Dat tabloid-krantje heet Intermezzo. En dit is een gebundelde versie van de normale bijlagen Traject, Media, Gezond, Wetenschap en Cicero.

"Nou, ik zie niks. Ik zie wel het krantje maar niet waar u het over heeft."

Meneer (zucht) (onhoorbaar): pakt u het krantje er eens even bij.
Wat ziet u daar? IK zie Kees van Kooten met een enorme vis.

"Ja, ik zie ook Kees van Kooten met een enorme vis"

En meneer (zucht) (onhoorbaar) wát staat daaronder?

.....
"Oh. Ja. Eh."

Goedemorgen meneer en een heel fijn weekend hoor. (zucht)

Dus dames en heren:
Hier een korte samenvatting van bovenstaand gedoe:
* De Volkskrant heeft géén Magazine, géén Bijlagen in de normale vorm en alles zal weer reg komme in de week van 4 augustus. *

En vervolgens gingen wij fluitend verder om AD-lezers uit te leggen dat ook zij géén AD-Magazine zullen ontvangen gedurende de zomer. Dit alles speelde zich af vanaf 07.00 en daartoe stond ik om 05.45 naast mijn bed. Tel daarbij op een erg lastige situatie omtrent het ouderlijk huis met nare berichten en het nodige gepieker en Voila! u heeft mijn zonnigste zaterdagochtend-humeur.
Ik raad de duiven in Amsterdam dringend aan vandaag niet voor mijn voorwiel te gaan staan pruttelen, want deze keer rijd ik eens niet om jullie heen.

Aftellen

Nog 1 zaterdagochtend, 1 dinsdagochtend, 1 hele woensdag en 1 donderdagavond werken.
Nog 10 wassen, nog 1 etentje, nog 3 sleutelbossen, nog 1 uitslag van 1 eng onderzoek, nog 5 lijstjes, nog 7 blikken kattenvoer, nog een aantal rekeningen, nog 6 tassen, nog 9 nachtjes, nog 1 volle tank en nog 1 dagje rijden.
Zucht.
12 juli moet nu!

Regen

Menummenummenummenuh

Net toen ik dacht dat dit weer zo'n avond zou worden waarin ik voor een of ander ranzig of saai programma op de bank in slaap zou knallen, zapte ik middenin een documentaire over Woody Allen.

Na ongeveer 4 minuten hadden wij al in de gaten dat Woody eigenlijk nooit veel dialogen hoeft te schrijven. Hij doet in zijn films namelijk net als tijdens deze Europese jazz-tour.
Het is dat geluid van de man. Dat monotone gemompel.
Of gemompel, het is eerder iets wat lijkt op geneuzel. Nee, nu niet gelijk gaan roepen dat dat oneerbiedig klinkt in combinatie met de naam Woody Allen, want ik bedoel het niet verkeerd. Als in gezeur. Alhoewel hij eigenlijk ook wel een beetje zeurt. Nag-nag-nag.

Dat doet hij in zijn films ook. Of hij is overal bang voor. Ook in deze documentaire is hij weer bang. Voor nauwe straatjes, voor veel mensen of voor varen op water.
Maar hij is ook erg grappig ("even the housekeepers have housekeepers in this hotel") Grappig was ook het mooiste compliment van een Italiaanse dame: Your SO intelligent! I admire you SO much, because you're SO intelligent!
Ha, intelligent. Laat dat nou het enige zijn waar je mee geboren wordt, met een goed stel hersens. Wat Woody vervolgens met dat stel hersens heeft gedaan, deed blijkbaar niet ter zake. Grappig, ernstig grappig.
Ik hou van de films van Woody Allen. Ook al ben ik ook altijd weer blij dat ze afgelopen zijn. Vanwege dat geluid, begrijpt u. Dat menummenummenuh in m'n oor. Dat gezoem.

Maar zijn films geven me ook het gevoel dat ik net op zo'n lopende Schiphol-band heb gestaan en vanalles langs me heen heb zien glijden. Daarna stap ik er weer vanaf en gaat het leven gewoon door.
Dat is fijn, want eerlijk gezegd zou ik een man als Woody niet langer dan een dag om me heen kunnen hebben. Niet in de film en niet in het echt. Grote bewondering voor Soon-Yi die afwisselend moedert en dochtert maar nooit vrouwt. Zij kan blijkbaar wel tegen het geluid. Tegen die constante stroom van woorden en het altijd en overal zeggen wat je denkt.

Aan het einde van de documentaire zagen we nog even hoe het er in het ouderlijk huis van de familie Allen aan toegaat. Moeder (evenbeeld) vond het maar niks, zo'n chinees meisje. Ze had het fijn gevonden als Woody met een keurig Joods meisje was thuisgekomen. Ook zijn films vond ze maar zozo. Hij had een beter belegde boterham kunnen verdienen als apotheker. Moeder Allen was minstens zo grappig als haar zoon.

Vader Allen kreeg alle prijzen die Woody tijdens zijn tournee had gekregen. Bovenop de buffetkast in huize Allen staan drie Oscars. En hij vond de plaquette uit Bologna of Milaan, of waar was het, maar mooi gegraveerd. Vader Allen was minstens zo ontroerend als zijn zoon.

Maar moeder Allen wist hoe het zat. In de films. "Woody voegt altijd iets toe in zijn films of laat iets weg. Je ziet nooit zijn echte leven."
Moeder zag er uit alsof er niet met haar te spotten viel, dus ik geloof haar. Woody Allens films gaan niet over zijn leven. Dat denken wij maar. Komt door dat geluid.
Menummenummenummenuh.

Amstel-21

Werk

Er stond vandaag de hele dag een man op een ladder boven ons hoofd iets in een plafond te prutsen.
Vandaar >>>>>>> rechts >>>>>

Goud van Oud




Ze gaan het Marnixbad in Amsterdam afbreken. Dat was al langer bekend, maar het einde van het oude zwembad komt nu echt in zicht.
Kind-I heeft er zwemles gehad. Zodoende heb ik menig zondagmiddag naar het beroemde tableau van Peter Alma zitten kijken. Het is een prachtig tableau. Het was het eerste wat me opviel, toen we die allereerste zondag naar boven liepen voor het te behalen B-diploma. Het was ook het eerste wat ik tegen de badmeester zei: wat een prachtig zwembad en wat een prachtige voorstelling, daar op de muur.
Toen hoorde ik gelijk dat het zwembad tegen de vlakte zou gaan.

Architect Michel Tombal ziet in zijn nieuwe moderne glazen constructie geen plaats voor het tableau van Peter Alma. Het past niet bij zijn ontwerp. Dat kan. Maar wat ik zo ontzettend jammer vind is dat er in het moderne glazen ontwerp geen ruimte is gemáákt voor iets ouds. Voor iets van eerst. Iets waaraan iedereen het Marnixbad herkent. Je gooit tenslotte ook niet al je meubilair weg als je een ander huis betrekt.

Ongetwijfeld heeft het iets met de uitstraling van het nieuwe bad te maken en ongetwijfeld wordt het nieuwe Marnixbad een supersonisch zwemparadijs. En laat ik daar nou helemaal niet op zitten te wachten. Ik wil geen zwemparadijs, ik wil geen weidse uitzichten. Ik wil zwemmen in een zwembad met ruimte en licht, waar de sfeer prettig is, en waar iets moois aan de muur hangt om naar te kijken terwijl ik mijn suffige baantjes trek. En dat is het tableau van Peter Alma.

En hoe de dochter van Alma ook vecht om het kunstwerk van haar vader een mooie nieuwe plek elders in de stad te geven, ik wil het gewoon terug in het nieuwe zwembad. Ik ben namelijk een groot voorstander van het behouden van het goede. Ik ben ook een groot voorstander van de combinatie oud en nieuw. Ik hou van mengelmoes. Ik hou van herkenbaarheid, van bepaalde zekerheden. En ik hou ook van architecten die niet alleen prachtige nieuwbouw op papier produceren, maar ook kijken naar wat er ooit stond en welke functie dat had. En van architecten die gaan praten met mensen uit de buurt. Om te vragen wat hun wensen zijn ten aanzien van HUN nieuwe zwembad. Want als Michel Tombal ooit één baantje zal trekken in zijn nieuwe zwembad, is 't veel. Misschien bij wijze van opening. Fijn ludiek wellicht.

Waar de combinatie oud en nieuw heel goed gelukt is, is in het Zuiderbad. Het Zuiderbad is vernieuwd, is ruimer en lichter en hoger, maar de fontein, en de strandhuisjes die dienst doen als kleedhokjes, zijn blijven bestaan. Het bad functioneert prima, voldoet aan alle eisen van een modern zwembad, zonder het goede van het oude met het badwater weg te gooien. Ik hou erg van het Zuiderbad en begon, dankzij de zwemlessen van Kind-I erg te houden van het Marnixbad.
De zwemlessen en het afzwemmen van Kind-II zullen wij waarschijnlijk meemaken in het nieuwe moderne glazen Marnixbad.
Misschien wordt het allemaal best mooi, maar ik kan nu al om zuchten om het feit dat ik niet meer naar het tableau van Peter Alma kan kijken.

Ik ben geen architect, ik zeg alleen maar wat ik mooi vind. En gelukkig vind ik beide zwembaden zoals ze op dit moment zijn, mooi genoeg om m'n camera voor mee naar binnen te slepen en spatvrij te houden.
Dus kijk nog maar even:

Oude Marnixbad
Zuiderbad (of hoe het ook kan)

Amstel-20

Op het terras

"Jemig, het is gewoon écht een hele lekkere meneer. De volgende keer dat-ie langskomt, moest je maar eens een ontmoeting regelen."

"Hou nou 's op odette, dat heeft helemaal geen zin."
"Hij valt alleen op van die gestroomlijnde tiepjes."

"Nou zeg. Ik ben hartstikke gestroomlijnd!"
"En ik heb óók nog vluchtheuvels!"

Puh.

Zondag




O jawel. Reken maar dat vloeken oplucht. Zeker als je deze zondag gebruikt om je eerste bezoek aan De Media Markt af te leggen.
Wie ooit bedacht heeft dat overal muzak moet klinken en wij nergens in stilte van het ene gekrakeel naar het andere mogen wandelen, mag van mij voor straf een dag in een kamertje waar ze tegelijkertijd Frans Bauer, Metallica en de Carmina Burana laten schallen. Met de volumeknop op 10.

Het is niets voor mij, zo'n MediaMarkt. Ik ging op zoek naar een digi met vijf miljoen pixels maar kwam terug met drie in de haast meegegraaide cd's. Er waren namelijk op deze zondag nog meer mensen op zoek naar digi's en aanverwante artikelen. Ik ga nog wel eens terug als ik bedacht heb welke digi het uiteindelijk moet worden. Op maandagochtend. In m'n eentje. Met oordoppen in.

Nadat wij het parkeerdek waren af gevlucht hebben we nog maar een kalm rondje om de kerk gereden. Abcoude, Baambrugge, Vinkeveen, Loenersloot, ijsjes, water en bruggetjes, eendjes en bootjes. Koeien, gras, veel fietsers, schapen en rust. De autoradio uit en een beetje voor je uit suffen. De enige gedachte die in ons opkwam was dat we soortgelijk traject de volgende keer eens op de fiets gaan afleggen.

Ook maar vlug zo'n anti-zand-zak op de kop zien te tikken.
Ik mis het strand.

Ook raar

Voor Merel





Verboden om dit terrein met pak en bolhoed te betreden.