[Previous entry: "Amstel-21"] [Main Index] [Next entry: "Regen"]

07/02/2003 Entry: "Menummenummenummenuh"

Net toen ik dacht dat dit weer zo'n avond zou worden waarin ik voor een of ander ranzig of saai programma op de bank in slaap zou knallen, zapte ik middenin een documentaire over Woody Allen.

Na ongeveer 4 minuten hadden wij al in de gaten dat Woody eigenlijk nooit veel dialogen hoeft te schrijven. Hij doet in zijn films namelijk net als tijdens deze Europese jazz-tour.
Het is dat geluid van de man. Dat monotone gemompel.
Of gemompel, het is eerder iets wat lijkt op geneuzel. Nee, nu niet gelijk gaan roepen dat dat oneerbiedig klinkt in combinatie met de naam Woody Allen, want ik bedoel het niet verkeerd. Als in gezeur. Alhoewel hij eigenlijk ook wel een beetje zeurt. Nag-nag-nag.

Dat doet hij in zijn films ook. Of hij is overal bang voor. Ook in deze documentaire is hij weer bang. Voor nauwe straatjes, voor veel mensen of voor varen op water.
Maar hij is ook erg grappig ("even the housekeepers have housekeepers in this hotel") Grappig was ook het mooiste compliment van een Italiaanse dame: Your SO intelligent! I admire you SO much, because you're SO intelligent!
Ha, intelligent. Laat dat nou het enige zijn waar je mee geboren wordt, met een goed stel hersens. Wat Woody vervolgens met dat stel hersens heeft gedaan, deed blijkbaar niet ter zake. Grappig, ernstig grappig.
Ik hou van de films van Woody Allen. Ook al ben ik ook altijd weer blij dat ze afgelopen zijn. Vanwege dat geluid, begrijpt u. Dat menummenummenuh in m'n oor. Dat gezoem.

Maar zijn films geven me ook het gevoel dat ik net op zo'n lopende Schiphol-band heb gestaan en vanalles langs me heen heb zien glijden. Daarna stap ik er weer vanaf en gaat het leven gewoon door.
Dat is fijn, want eerlijk gezegd zou ik een man als Woody niet langer dan een dag om me heen kunnen hebben. Niet in de film en niet in het echt. Grote bewondering voor Soon-Yi die afwisselend moedert en dochtert maar nooit vrouwt. Zij kan blijkbaar wel tegen het geluid. Tegen die constante stroom van woorden en het altijd en overal zeggen wat je denkt.

Aan het einde van de documentaire zagen we nog even hoe het er in het ouderlijk huis van de familie Allen aan toegaat. Moeder (evenbeeld) vond het maar niks, zo'n chinees meisje. Ze had het fijn gevonden als Woody met een keurig Joods meisje was thuisgekomen. Ook zijn films vond ze maar zozo. Hij had een beter belegde boterham kunnen verdienen als apotheker. Moeder Allen was minstens zo grappig als haar zoon.

Vader Allen kreeg alle prijzen die Woody tijdens zijn tournee had gekregen. Bovenop de buffetkast in huize Allen staan drie Oscars. En hij vond de plaquette uit Bologna of Milaan, of waar was het, maar mooi gegraveerd. Vader Allen was minstens zo ontroerend als zijn zoon.

Maar moeder Allen wist hoe het zat. In de films. "Woody voegt altijd iets toe in zijn films of laat iets weg. Je ziet nooit zijn echte leven."
Moeder zag er uit alsof er niet met haar te spotten viel, dus ik geloof haar. Woody Allens films gaan niet over zijn leven. Dat denken wij maar. Komt door dat geluid.
Menummenummenummenuh.