15-5-2003
Dit leek me nou wel een mooie dag om me aan te melden bij When I was little.
Dus binnenkort, na goedkeuring van mijn hoofd, schijnt, of was het nou de kwaliteit van de foto's?, afijn, binnenkort dus, sta ik ook tussen al die mensen met één kinderfoto en één grote-mensenfoto.
Grappig om te zien dat sommigen er als Groot Mens eigenlijk niet zoveel anders uitzien als toen ze een baby waren. Weer anderen zijn behoorlijk bijgetrokken. Gelukkig maar.
Lelijk in de luier, mooi in de sluier. Of was het nou andersom?
In elk geval staan er straks van mij 2 foto's: 15 mei 1962 en 15 mei 2003.
Hierboven een andere variant. Ik weet niet of deze foto op één van de andere 15 mei's is gemaakt maar het lijkt al iets meer op mij dan de baby van hieronder.
U mag zelf uitmaken of ik bijgetrokken ben of dat ik die sluier maar beter in de kast kan laten hangen.
Niet dat ik er veel aan kan veranderen, maar dan heeft u wat te doen ofzo.
Ik ga mij eens bezighouden met koffie en taart. En nee, daar krijgt u geen foto van. U heeft al meer van mij gezien dan ik ooit van plan was te onthullen.
PS: en jawel > ik ben er door.
14-5-2003
Via mijn werkgever kunnen wij werknemers, op een voordelige manier aan boeken komen. Daar wordt gretig gebruik van gemaakt. Zeker door mij.
Maar ik ben ook nog de gelukkige die iedere week de bestelde boeken van een grote afdeling mag ophalen en uitdelen. Dat klinkt als een ondankbaar karweitje maar dat is het niet. Ik zie namelijk heel veel boeken langskomen. Boeken van verschillende pluimage. Studieboeken, romans, naslagwerken, kinderboeken, woordenboeken en prentenboeken. Vooral de kinder-en prentenboeken bekijk ik altijd net even iets beter. Ik heb namelijk iets met kinderboeken.
Ik vind bijvoorbeeld dat aan de omslag en verdere verzorging van een kinderboek vaak tien keer meer aandacht wordt besteed als aan een boek voor volwassenen. Kinderboeken zien er vaak lekker uit. Ik wil ze altijd hebben. Nou wil ik best veel boeken hebben, maar kinderboeken wil ik allemaal.
Kostbaar grapje. Gaat ook niet lukken.
Op mijn afdeling werkt iemand (zonder kinderen) die net zoiets met kinderboeken heeft als ik. Via hem ben ik al op talloze ideeën gekomen. Boeken waar ik nog nooit van had gehoord, legde ik ineens op zijn buro.
Wat is dat voor een mooi boek?
Oh, ken je dat nog niet? Hier kijk maar. Prachtige illustraties.
Het ziet er zo mooi uit al.
Ja he? Ik wil eigenlijk de hele serie maar ja, dan is mijn salaris op.
Dan doe je het toch in stukjes en beetjes?
Nee, ik wil ze nu. Ik wil ze allemaal hebben.
Oja. Hebben. Dat ken ik.
Vorige week deelde ik weer eens boeken uit. In een zak zaten twee boeken die geen bijgevoegd naamplaatje hadden. Ik wist niet voor wie ze waren. De hele afdeling ben ik langs geweest met die boeken. En bijna iedereen zei: Laat 's kijken die boeken. Oooh, die wil ik óók!
Vijf personen, onder wie ikzelf, hebben ter plekke de beide boeken besteld en vandaag kwamen ze binnen. Mijn hemel, wat een prachtige boeken.
Ik liet ze gelijk aan mijn kinderboekende collega zien.
Oh, die heb ik al. Vorige week gekregen.
Natuurlijk waren ze van hem. En natuurlijk ben ik blij met zo'n collega met smaak.
De twee nieuwe aanwinsten zijn uit verschillende tijden. De een uit 1990 en de ander net uit.
Gedichtenbundels voor kinderen, zijn het officieel. Maar dat is eigenlijk niet waar. Sommige gedichten komen hard binnen, sommigen laten je met een glimlach achter. En ik ben een groot mens.
U waarschijnlijk ook.
Doet u zichzelf daarom een plezier, en schaf deze schatten aan. Lees ze op een rustig moment, zomaar, voor de mooite. Of lees ze voor aan kinderen. Want ook al zijn sommige onderwerpen niet van het luchtigste allooi, zij snappen het heus wel. Dat dit mooie boeken zijn.
Uit: Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is.
Willem Hussum
Zet het blauw
zet het blauw
van de zee
tegen het
blauw van de
hemel veeg
er het wit
van een zeil
in en de
wind steekt op.
Uit: Jij bent mijn mooiste landschap. Ted van Lieshout.
Dag Mus
Wij vonden een gewonde mus
en legden hem in een doos.
Anders was hij doodgegaan.
Wij druppelen water in zijn bekje,
maar hij drinkt niet meer. Als hij nu
sterft, is het voortaan onze schuld.
Er is geen kat in de buurt
die het zich laat verwijten.
Wij weten niet meer wat te doen.
Het leven van zoiets kleins is te teer
voor mensenhanden. Hij wijst ons
met zijn pootjes als de daders aan.
Okee, nog één, een grappige. Ook van Ted van Lieshout.
37º
Ik ben mooi
weer. Ik heb
het 37 graden.
Bron:
- Jij bent mijn mooiste landschap, Ted van Lieshout
ISBN 9025837409
17,50 euro
- Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is. Samengesteld door Tine van Buul en Bianca Stigter.
ISBN 9021454696
13,50 euro
13-5-2003
Ik krijg dit soort dingen niet verzonnen. Gelukkig maar, want degene die het wél kan heeft een behoorlijk vreemde hersenkronkel.
Vanochtend belde ik de Woningloterij. Bron van enorme frustratie en woede. Hopen tegen beter weten in. Achteraan in de rij, samen met al die anderen die ook graag anders willen wonen. Niets veroorzaakt zoveel darmkramp, hartverzakkingen en hoogoplopende bloeddruk als de twee-wekelijkse aanmelding bij de Woningloterij.
Ben je één keer in de maand ongesteld en daar tussendoor heb je om de twee weken nog anderssoortige lichamelijke ongemakken. Het leven valt niet mee.
Maar iedere twee weken schrijf ik me weer in voor drie huizen en hoop er het beste van. Dat is vóórdat ik de uitkomst ga bekijken, want daarna gaat het gedurende een uurtje even helemaal niet goed met me. Tegen de tijd dat dat onpasselijke uurtje weer voorbij is, staat er een verse lijst met te bemachtigen huizen op woningnet, dus schrijf ik me maar weer in. Dan word ik dus weer een keer ongesteld..afijn, u begrijpt de cyclus.
Gisteren keek naar de uitkomst van de door mij uitgezochte huizen. Met name één huis had onze grote voorkeur dus ik was benieuwd hoe ver ik was gekomen. Ik gokte op nummer 152 ofzo. Maar het huis in kwestie stond er helemaal niet bij. Het was net alsof ze waren vergeten dat deze familie best graag op Bokkinghangen had willen wonen.
Boos!
Klotecomputer daar!
Bellen! En ze onmiddellijk vertellen dat ik het hier niet mee eens ben!
Bellen dus.
Een keuze-menu; ja ik wilde graag een vestigingsvoorlichter Amsterdam aan de telefoon. Een wachtrij. Een muziekje in de wachtrij. Nee, geen Mozart en ook geen Sky-Radio. Nee, ze hadden een heel toepasselijk muziekje voor hun eigen instelling uitgezocht. Ze hebben in het liedje van Eddy Zoey een knaller van een clublied geadopteerd. Misschien kan de medische faculteit een groepje proefpersonen aan woningnet koppelen en ze met een enorme frustratie-vraag het telefoonnummer van een vestigingsvoorlichter laten draaien. 's Kijken of ze daar wat bloeddrukverlagende middelen op kunnen afstemmen.
Hier het refrein van het Nieuwe Woningloterij Clublied:
Bijna, bijna raak
Oftewel helemaal, helemaal mis
Bijna, bijna raak
Oftewel helemaal, helemaal mis!
Het hele liedje staat hier.
Het huis waar wij onze zinnen op hadden gezet was teruggetrokken door de betreffende woningbouwvereniging. De Woningloterij kon er in dit geval dus helemaal niets aan doen.
Maar nou loop ik goddorie al de hele tijd het refrein van het Clublied te hummen.
Bij-na...bij-na raak... pomtiedom..
11-5-2003
Het begon allemaal met een raadselachtig lichtblauw doosje. In dat doosje een kaartje met een url.
Een Moederdag-Adres.
Nu kun je me altijd blij maken met een sauna-afspraak maar dat Floaten, wat moet ik daar nou van denken. Op een zoutbad dobberen deed ik al eens eerder. Is inderdaad helemaal geweldig, al die gewichtloosheid. Maar om nou in een afgesloten tank te gaan liggen? Weliswaar met intercom maar ik controleer een tosti-ijzer-zonnebank altijd al op het nog openkunnen van de deksel. Ik geloof dat die Opperste Staat van Ontspanning door mij niet bereikt gaat worden als ik steeds moet controleren of de deur nog opengaat.
Maar goed, als iemand hier ervaring heeft met in-het-donker-ronddobberen-op-zout, laat ik me natuurlijk graag voorlichten. Doet u dat dan vooral over die deksel. Enzo.
De rest van de dag waren we in IJmuiden op de braderie (geen stroopwafels maar verder ook heel gezellig) en aten we een ijsje, dronken we een koffie-verkeerd en lagen we in het zand.
Op de terugweg reden we langs het huis. Het huis van de mail van de onbekende mevrouw die ons gevonden had via de woningruil-site, waar ik me eens in huizenzoek-wanhoop voor had opgegeven.
Het huis ligt in hetzelfde stadsdeel als ons atelier maar dan aan de verkeerde kant. Niet de meest gezellige buurt van Amsterdam maar toch maar even kijken.
Midden tussen de troosteloze stapelblokken lag een eiland. Een parkje met een pleintje en een hele verzameling goed onderhouden huurhuizen. Op alle vier de hoekhuizen zat een Torentje.
Een Torentje met raampjes en een puntdakje. Uit de mail van de onbekende mevrouw was al duidelijk geworden dat het huis in kwestie in het bezit is van zo'n Torentje.
Ik wil dat huis!
Met zo'n Torentje!
Ik mag van mezelf 1 avond dromen over een werkkamer in een Torentje, helemaal voor mezelf alleen. Eén avond mag ik het huis inrichten, bedenken hoe we op het pleintje met de buurt een praatje maken en hoe ik voortaan mijn berichtjes voor hier vanuit een Toren-kamer typ.
Morgen is het afgelopen met dat onhaalbare geneuzel.
Zoek: