10-5-2003
Je kunt je kinderen onderbrengen bij een professionele kinderopvang. Maar wij kozen ervoor om te kijken hoe ver we zouden komen met twee kinderen en kunst. We kwamen ver. Ze vonden het verbazingwekkend leuk en renden enthousiast van hokje naar hokje.
Grappig om te zien wat (onze) kinderen leuk en mooi vinden en om welke redenen.
Je verwacht dat alles met dieren en kleurrijk in de smaak zal vallen. Maar ze hadden ook verrassende meningen.
Dat het mooi wappert.
Dat het lekker eng is.
Dat het zielig is.
Dat het mooi gemaakt is.
Dat ze er niks van snappen omdat het niet kan.
Dat het mooi getekend is.
Dat het gek is en spannend.
Wij vonden deze Kunst-Rai overzichtelijk en goed geregeld voor de bezoekers. Veel aanbod maar niet teveel. Kleinschalig maar niet frutselig. Er viel op vele plekken een praatje te maken en er was ook het nodige weerzien met oude bekenden.
Ronduit ideaal werd het toen de kinderen de kinderopvang wilden bekijken en daar van 3 leidsters individuele aandacht kregen. Zij een wereldtijd en wij een rustig tweede rondje.
Hier een overzichtje van het door Kind-I en II meest gewaardeerde werk. Ergens in het rijtje staat een groot liefhebber van potlood en verf. Hij is nog wat jong maar kreeg een heel doek ter beschikking. Ze gingen het bewaren, zeiden ze.
9-5-2003
Hij heeft er wat mee. Of eigenlijk dus tegen. Het Museumplein.
Ik heb er niks mee, met het "nieuwe" Museumplein. Ik vind het niet mooi en niet lelijk. Het enige wat ik fijn vind is de ruimte. Maar dat komt omdat ik sowieso graag wat lucht zie af en toe en met m'n armen om me heen wil kunnen zwaaien, zonder iemand daarmee een kaakslag te verkopen.
Doordat men op het stadhuis heeft bedacht dat onder Amsterdam gegraven moet worden, is de halve stad een bouwput. Zo belandde ik van de week met Lijn 24 niet zoals gebruikelijk op de hoek Ceintuurbaan - Ferdinand Bol, om daar over te stappen op Lijn 3 die mij naar de plek waar mijn werkgever huisvest brengt. Met m'n slaperige hoofd bevond ik me ineens op het Museumplein.
De zoveelste omleiding ter ere van dat beroerd verzekerde staaltje Wereldstadje-Spelen.
Nog net op tijd sprong ik uit de tram en ging op het bankje van de halte zitten, met m'n neus richting leegte. Aan het eind de torentjes van het Rijks. Het was behoorlijk vroeg en ik zag een mooie lucht. Het was te donker om lullig geplaatste bloembakken en paaltjes te ontdekken, dus eigenlijk was het, voor mij althans, het ideale ochtenduitzicht.
Naast me zat een Japanse toeriste die met een zeer geavanceerde digitale camera precies hetzelfde plaatje maakte als ik. Straks thuis zegt ze dan: "Dit is het Museumplein in Amsterdam." In het Japans dus. Haar vrienden zullen denken dat het Museumplein een weiland is met kerktorentjes.
Waarschijnlijk is dat niet de omschrijving die de architekt voor ogen had toen hij zijn maquette in elkaar liet zetten, maar ik vind het wel een geruststellend idee. Midden in Amsterdam ligt een weiland met kerktorentjes. En ze ploegen er in de grond en 's ochtends is het er nog best stil en kun je een mooie lucht zien.
Net een dorp eigenlijk.
7-5-2003
Nog veel belangrijker dan je verjaardag, is je verjaardagspartijtje. Of al je vrienden zullen komen en wat voor kadootjes ze mee zullen brengen.
Alles liep gesmeerd, mede dankzij het beperkte aantal jongetjes (Expres! Door schade en schande wijs geworden) maar vooral dankzij het KNMI. Jemig wat een mooie dag om geiten flesjes melk te voeren en van glijbanen af te roetsjen.
Desalniettemin zit ik uitgeteld op m'n stoel.
Die stoel verruil ik dus nu voor mijn bed.
6-5-2003
Ik weet het nu zeker.
Bij de firma Siemens hebben ze een half dronken tekstschrijver ingehuurd om wervingstekstjes uit een toetsenbord te lallen.
Vanmiddag zat ik me al op te winden over de zin die ik aantrof in een Postbank-reclame. Je kan dit en zus doen, en dan krijg je er een Siemens telefoon bij voor (maar?) 299 euri.
En nu lees ik dat Meneer Bie een infantiele Dááááááág Siemens-advertentie heeft gespot.
In de Postbank-folder prijzen ze de Siemens aan omdat je daar zo leuk foto's mee kunt versturen.
En dat foto's versturen is dan weer zo handig "...als u bijvoorbeeld die beroemde acteur tegenkomt en het uw vrienden direct wilt laten weten".
Nou dáááááág rare tekstschrijver. Ik vind het een ééééénig ideetje maar ik zeg nooit dáááááág en mijn vrienden zijn niet zo geïnteresseerd in beroemde acteurs.
Neemt u even een glaasje water? Dan wacht ik gewoon het bosje moederdag-bloemen en de tekening af.
Vierentwintig heb ik er nu. Dat zijn al best veel lossen, halve vasten en stokjes.
Heel lief dat mijn Vierkantjes-Obsessie zoveel mensen op de been of naar de postbus heeft gekregen.
Van W. kreeg ik een patroon van een Bont Divankleed opgestuurd. Een Bont Divankleed betekent eigenlijk gewoon een Vierkantjes-sprei. Maar toen was ik al begonnen uit Het Boek. Amerikaans Vierkantje heet dit modelletje. Waarschijnlijk gaat het zo dat ik na 100 vierkantjes wel 's zin krijg in een vierkantje uit een ander land en dan het patroon van W. tevoorschijn haal.
Voorlopig doe ik dus deze. Helemaal niet saai want ik kan ze nu met één oog. Met dat andere oog kijk ik televisie. En ze zijn heel snel af. Dat is fijn, dat er eens iets af is.
Van hem kreeg ik van de week een telefoontje. Ik stond midden op het Roelof Hartplein. Door het geruis heen hoorde ik dat hij bij de Slegte stond met Het Boek in zijn handen. Of-ie het moest kopen.
JA! brulde ik in mijn krakende mobiel. Vreemdsoortig dat Het Boek niet op de webzijde van de Slegte te vinden was geweest. Want dat had ik natuurlijk best geprobeerd.
Vanochtend, op de eerste schooldag na de vakantie, is Het Boek op het schoolplein officieel overhandigd. Hij is nu helemaal van mij! Hoezee!
Niet alleen een kinderhand is gauw gevuld.
5-5-2003
Verwarring alom. Hoeveel vingers en wanneer. En hoeveel aapjes en olifantjes.
Hier hoe ik het ooit geleerd heb. En hoe ik het ook weer doorgeef. Wie weet hoe Aapje-Aapje er over 50 jaar uitziet.
Aapje-Aapje-Aapje-Aapje-Oooooolifantje-Aapje-Oooooolifantje-Aapje-Aapje-Aapje
(Met dank aan Kind-II, die het wel even wilde voordoen. Het regende toch.)
Het valt ook niet uit te leggen. Waarom we op een dag als 4 mei, toch een dag van nadenken-over en vertellen van vroeger, uitbundig op het strand liepen weg te waaien. En we op 5 mei, een dag van feest en vrijheid, binnen moeten blijven en onze lange broeken, sokken en laarzen weer bij elkaar moeten rapen. Het zand is net uit onze oren en de regen kan er weer in.
Typisch Hollands om in het weekend en vakantietijd weg te spoelen, geulen om je tent te graven, spelletjes in je gehuurde vakantiehuis-met-riante-tuin te doen en muziekfestivals onder paraplu of plastic door te brengen. Typisch Hollands ook om daar oeverloos over te door te drenzen en te jammeren. Hier staat de Meteoconsult webzijde in elk geval stevig gebookmarked. Want ook al wil ik me niet van de wijs laten brengen door een regenbui, een storm of totaal gebrek aan zon, een picknick of verjaardagsfeestje in de regen is gewoon 3 x niks. Zoiets is alleen maar leuk als je net verliefd bent en je onder het plastic, met getikketak op je kop gewoon verder gaat met zoenen.
Gisteren hebben wij, behalve aan het strand gedraafd, ook nog de 2 minuten stilte kwestie proberen uit te leggen. Kind-I snapte er vanalles van, Kind-II begon te huilen om alle mensen die dood zijn. Hij huilde dwars door de 2 minuten stilte heen. Het was hier dus niet stil maar het leek me wel een toepasselijke handeling. Nadat alles weer goed was zijn we doorgegaan met de kwestie Bevrijdingsdag.
Dat het dan feest is omdat de mensen die ooit ons land hadden ingepikt weer waren weggejaagd. Dat we geen oorlog meer willen maar dat je nog best af en toe ruzie met je broertje mag maken.
En omdat het een feestdag is, er vast leuke dingen in de stad te doen zijn. En dat we anders nog best even naar de kransen op de Dam kunnen gaan kijken, want dat die bloemen zo mooi waren.
Maar zoals ik al zei, leg het maar eens uit. Dat het nu echt te hard regent om de stad in te gaan en dat we het feest maar binnen moeten vieren. Typisch Hollands.
Zoek: