Koninginnedag op Blijburg

Op Blijburg werd een Poolse kofferbak-verkoop gehouden. Dat wil zeggen: je gooit de kofferbak van je auto vol met meuk, rijdt naar de parkeerplaats van Blijburg, doet de kofferbak open en verkoopt. Ik kan het iedereen aanraden. Als het regent ruim je de boel je auto in, als je even niet zichtbaar wilt zijn trek je je met een boek terug op de achterbank en als je helemaal geen zin meer hebt in verkoop, doe je de kofferbak dicht en ga je aan het water zitten met je fles rosé. Mensen, wat een kutleven.





Vanuit onze kofferbak keuvelden we met onze buren links, pasten we hun in de verkoop gegooide garderobe, schafte ik toch die prachtig blauwe botervloot maar aan en speelde hun kind met ons speelgoed. Bij de buren rechts kocht ik een ultra-oud boekje van Harriët Freezer voor weinig omdat ik de buurvrouw was.
Onze kinderen verkochten dit jaar voor het eerst. Kind-I was al weken vantevoren in de weer met vraagprijzen en doosjes en wat het meeste op zou brengen en wat hij van het geld allemaal kon kopen. Kind-II zei niks, maar ontpopte zich ter plekke tot een ware marktkoopman. "Als je die dino bij dat autotootje neemt is het samen 1,50. Nee, voor minder doe ik het niet." Kind-I kocht voor zijn zelfverdiende geld een hele doos met meuk terug. Kind-II deed het anders. Hij spaarde en kocht voor 5 euro een goed werkend game-boyspelletje. Twee broertjes, twee karakters.





Mijn buit bestond, naast dat boekje en de botervloot, uit een verdekt opgestelde vaas, waarvan de verkopende partij zei dat ik hem moest verstoppen omdat ze hem ooit had gekregen van iemand die hier ook wel eens zou kunnen rondlopen. Riskante zaak hoor, zo'n vrijmarkt. En uiteindelijk lag er ook nog het boek van Ischa met 50 interviews, wat al best oud is en al heel lang mijn boekenkast in wilde.
De zon scheen niet. Alles was grijs en bleef grijs. De lange broek ging uit, het rokje aan en vice versa. Dat was niet erg, maar vanaf mijn plek lag IJburg er een beetje troosteloos bij.





Maar als ik deze Koninginnedag vergelijk met de ellebogendag van vorig jaar in Amsterdam-Zuid, dan weet ik het wel. Zo'n Poolse kofferbak-verkoop aan het water en het strand is voor mij de meest relaxte manier om zo'n Beadag door te komen. En als u me dan nu even wilt excuseren, er is nog een feest tot laat in en om de strandtent en ik wil nog een rosé.

Binnenkant en Buitenkant

Er was een aanbieding via mijn werk en ik bestelde een boek. Ooit stond de helft op de leeslijst van school en natuurlijk ging de hele Jan Wolkers-hype van dit jaar ook niet aan mij voorbij. Ik haalde het boek op en brak bijna m'n rug. Dit was geen boek, dit was een bijbel. De Jan Wolkers Bijbel. Niet het soort boek dat je in je rugzak stopt voor in het park. Zeker niet als daar ook nog een fles wijn, chips en een kleedje bij moeten.
Het is een raar boek. Het heeft een opvallend gekleurde omslag, maar het papier lijkt wel recht uit de printer te komen. Dun en veel en een beetje grauw. Ondanks die onaantrekkelijke uitvoering wordt het boek van A tot Z gelezen. Weet ik tenslotte veel waar De hond met de blauwe tong ook alweer over ging. Dit boek heb ik aangeschaft om de inhoud, niet om de buitenkant.

Een tijdje terug kocht ik nog een boek. Louter en alleen op omslag. Ik had nog nooit gehoord van Jonathan Safran Foer, maar dat zegt niets. Ik kon het boek niet laten liggen. Vanwege de titel maar vooral vanwege de buitenkant. Wat een mooi boek, wat een lekker boek ook. Met grote reliëf-letters op de omslag in een soort van blauwgrijs en een fijne typografie. Een voelboek. Ik moet er steeds over aaien. De collega's die het boek onder ogen krijgen, aaien het boek ook. Wat een mooi boek, zeggen ze dan. Ik heb er nog geen letter in gelezen maar de recensies zijn lovend. Het kan me eigenlijk niet zoveel schelen, dit boek gaat wél mee in de rugzak naar het park. En als er niets aan blijkt te zijn, kan ik er nog altijd over wrijven.

Mocht het laatste boek aan de binnenkant net zo aantrekkelijk blijken als aan de buitenkant, dan is het daarmee Het Ultieme Boek. Ik weet niet of uitgevers zich voldoende realiseren dat er mensen zijn die boeken kopen voor de inhoud en de recensies daarover, maar dat er een enorme groep rondloopt die koopt op zicht, op uiterlijk. Om de omslag of de achterflapfoto. Schrijven is een goed ding, maar de ontwerpers van boekomslagen mogen ook wel eens belicht. Daarom hier een naam die niemand iets zegt maar waar ik even extreem luid *applaus!* voor roep.

Omslagontwerp van Extreem Luid en Ongelooflijk Dichtbij van Jonathan Foer: Roald Triebels, Amsterdam.

Hoera!

Waarom hangen er vlaggen buiten mamma?
Omdat Willem-Alexander ook jarig is vandaag.
Maar ik ben lekker jouw zoon en Willem-Alexander niet!





Kind-II is vandaag 7 jaar geworden. Hoera!

Spannend

Sorry bij voorbaat, maar ik moet even klagen. *Klaag* Wat is het geval: ik had deze week een aantal Zeer Spannende Dingen op de agenda gezet. De hele week zou er per dag een Spannend Ding te beleven zijn. Spannende Dingen zijn niet perse leuke dingen. Sommige dingen moeten gewoon gebeuren en je houdt je hart erbij vast. Maar sommige Spannende Dingen zijn wel gewoon leuk. Voor de spannend.
Afijn. Excuses voor de raadsels.
Vandaag gebeurden er twee Spannende Dingen op een dag. En dat kan ik tegenwoordig helemaal niet aan, al die spanning en sensatie tegelijk. Ding één betrof de aanschaf van een heuse beugel waarbij u moet denken aan teksten als: "En dan breken we je kaak en dan zetten we het recht en dan doen we er heel veel ijzerdraad in om de zaak op z'n plaats te houden." Geloof me, dat soort zinnen wil je helemaal niet horen op maandagochtend om tien uur. Spannend Ding nummer twee heeft alles te maken met een cd-van-jou-cd-van-mij-situatie en dat gaat ineens wel erg hard. Om dit alles op te leuken bedacht mijn hoofd dat het wel weer eens ziek kon worden. Het was tenslotte pas een week geleden dat het weer helder was.
*Klaag*
Het leven valt soms om de dooie dood niet mee. Dan kan de zon nog zo hard schijnen, maar dan gaan de luiken echt even dicht en moet er onder het dekbed verder gedacht worden. Komt wel weer goehoed, mantra ik dan zachtjes. Morgen verder met Spannend Ding nummer drie, dat wat mij betreft ultra-saai mag uitpakken.