26-4-2003
De voorbereidingen zijn in volle gang. De laatste cadeautjes gekocht, de banden van de nieuwe step opgepompt, de appeltaart gaat zo in de maak.
Slingers, serpentines en ballonnen zijn in huis dus vanavond, als de kleinere medemens in bed ligt, bouwen we hier een kleurige kermis.
Het feestvarken-to-be is nogal opgetogen.
Het enige wat hem tegenstaat is de gemaakte afspraak dat hij vanaf deze verjaardag geen speen meer mag. Vandaag loopt hij de hele dag demonstratief zijn laatste speen-dag te houden. De allerlaatste dag dat hij op z'n speen mag sabbelen. Eigenlijk vier jaar te lang dus *Oef*, het wordt nog een zware dobber. Onze schuld. Hadden we hem maar eerder moeten afpakken. Maar om een jongetje zijn favoriete stukje zuigrubber te onthouden, konden wij dan weer niet over ons hart verkrijgen. Er is zo verschrikkelijk hartstochtelijk op gezogen, daar had je film van kunnen maken.
De speen wordt morgen ritueel aan het prikbord gehangen en daarna opgeborgen. Uit het oog, uit het hart, hopen wij dan maar.
Als je vijf (5!) wordt ben je al best een Hele Grote Jongen. Alleen om die speen zou hij vier willen blijven, zei hij gisteren.
25-4-2003
Voor Greymatter-gebruikers de volgende vraag: heeft iemand van jullie enig idee hoe (ongeveer) de helft van je archief elders onder te brengen, zonder dat Greymatter daar helemaal van over z'n toeren raakt?
Reden vraag: plaatsgebrek. Maar dat had u vast al begrepen.
In Maastricht zijn 5 balkons naar beneden gestort.
Toen ik nog studeerde had ik een vriendin die ook eens zo'n akkefietje bij de hand heeft gehad. Zij woonde niet in een net opgeleverd appartementencomplex zoals de onfortuinlijke Maastrichtenaren, maar in een gammel huis boven een pizzeria aan de overkant van het voetbalveldje. Ik woonde aan de andere kant van het voetbalveldje en in de winter, als de bomen kaal waren, konden we naar elkaar zwaaien.
Ze hing altijd de was te drogen op haar balkon. En toen ze op een dag met een wasmand vol natte kleren de deur naar haar balkon opende, stapte ze bijna van twee-hoog de diepte in.
Balkonnetje verdwenen.
Niemand iets van gemerkt.
Niemand wakker geworden van donderend geraas, geen pizzeria-medewerker onder de berg verrot hout. Gewoon, balkon weg.
Vlak nadat het balkon naar beneden was gestort, vierde de vriendin haar verjaardag. Op de deur naar het voormalig balkon had ze een groot stuk papier geplakt met de mededeling dat we niet naar het balkon konden. En dat we de deur ook maar niet open moesten doen. Wat iedereen natuurlijk wel deed, want zo vaak maak je dat niet mee, dat een heel balkon ineens verdwenen is.
Een goed verjaardagsverhaal.
Dat het in Maastricht niet om een rijp-voor-de-sloop huizenblok gaat, maar om een net opgeleverd appartementencomplex vind ik eng. Ik roep altijd dat het me zo fijn lijkt om in een nieuwbouwhuis te wonen omdat "alles het daar doet". Dat is dus niet waar.
De foto in de Volkskrant van het complex zonder balkons is om een of andere reden mooi om naar te kijken. Vooral door die man die op drie-hoog door zijn kamer loopt waarvan 1 muur weg is. We zien een boekenkast, een plant en een televisie op een televisiemeubel. Het geheel doet me denken aan mijn kindertekeningen van huizen met ingerichte kamers.
En ook een beetje aan een mini ground-zero natuurlijk.
24-4-2003
Van de week stond ik met mijn gesealde membercard bij Film-Station op het Olympiaplein. Bij totaal gebrek aan iets fatsoenlijks op tv hadden wij bedacht om maar eens een videootje te huren. Waarom wij het altijd over een videootje hebben in plaats van een video weet ik ook niet.
"Zal ik effe een videootje huren?" klinkt misschien lekkerder dan "Ik haal even een video."
U weet wel hoe dat gaat in zo'n Film-Station: voorin de laatst uitgekomen films die duur zijn en achterin de ouwe meuk voor een of andere aanbieding. Ik zit altijd bij de ouwe meuk omdat ik alleen de recensies van films lees en bijna nooit daadwerkelijk een film ga zien. Dus ik haal alles een jaar later in. Op mijn mini-tv en vanaf mijn eigen bank.
Ik had Amelie (toevallig wel gezien in de bioscoop maar voor herhaling vatbaar) al uit de kast getrokken. Maar omdat ik bij thuiskomst luid boe-geroep verwachtte vanwege hoog vrouwen-gehalte, heb ik me ook verdiept in de afdeling Action en Thriller. Bij wijze van echte Mannen-Film. Ik hou niet zo van Action-films, maar de ervaring leert dat je manspersonen nog wel aan de vrouwenfilm krijgt, mits daar tenminste 1 actie-spanning-woeste-achtervolgingsfilm tegenover staat.
Seksistisch en kort door de bocht.
Bij de balie hield ik mijn gesealde Film-Station membercard al in de aanslag toen de jongen van de videotheek zei dat als ik er nog een film bij zou nemen, ik in de drie films voor zeven euri-regeling zou vallen. Deze twee kostten zes euri en dat vond hij zonde. Ik ook.
Vandaar dat ik uit de kast Art en Cult-film nog met Billy Elliot aan kwam zetten. Die kast Art en Cult-film is trouwens de moeite waard. Ik weet niet wat een Art en Cult-film precies is maar blijkbaar zijn dat alle restverschijnselen die niet onder vechten, liefde, neuken en horror vallen.
Drie films voor zeven euri die ik bovendien ook nog drie dagen mocht lenen. Moest kunnen, drie films in drie dagen, dacht ik nog. Maar ik had beter moeten weten. Want ook deze ervaring leert dat drie films in drie dagen helemaal niet gaat lukken. Op een van die drie dagen is er namelijk wel weer wat fatsoenlijks op tv en dan loopt je gelijk achter. Stress!
Vanavond moeten ze terug, Amelie, Ocean's en Billy. Billy Elliot gaat ongezien terug naar het Film-Station. Volgens mij is dat best een leuke film.
De volgende keer moet ik goed onthouden (!) dat ik dus niet meer in die drie films voor zeven euri regeling trap. Dan neem ik gewoon twee films en voor die euro die ik dan overhou neem ik een bakje ijs. Of een zakje M&M's.
Of ik bewaar hem voor Euroland en koop er een goeie wc-borstel of koelkastdoos van.
23-4-2003
22-4-2003
Yo! Tipje!
Hij staat niet in de loglijst (Hi there A.! There is something called Loglijst!) dus ik ga iedere dag naar mijn Nep-Loglijst want daar staat-ie wel in.
Blank's Blog dus.
Is leuk daar, in Blank's Blog.
Naar die KerMis waren wij ook. Wij vonden het net zo leuk als hij (hmpf) maar hebben alleen 2 plastieken helicopters-op-batterijen bemachtigd met een vaag balvangspel. Hit van de dag, die 2 plastieken helicopters, waarvan er al gelijk 1 het niet bleek te doen. Dus dat deze vader geen BBQ aan de praat heeft proberen te krijgen maar met een ini-mini-schroevendraaiertje in de weer kon.
Maar daar ging het nu niet over.
Overigens, voor Blank's Blog geldt een English-Alert. Maar daar laat u zich toch niet door weerhouden?
Ruim twee weken zonder 1 nacht doorslaap, kapotte auto's, ziekige kinderen en hard werken begint z'n sporen na te laten. Ik ben zo moe als de weet-ik-veel (pest lijkt ineens zo'n beladen woord) en er moet niemand voor m'n voeten lopen. Dat deden ze natuurlijk wel, op de Albert Cuyp. Daar slenterde de hele goegemeente voor m'n voeten, terwijl ik me rond half 3 voor de aardbeien en de meloenen bedacht dat ik vandaag nog niet gegeten had. Niet van gekomen. Te snel het huis uit gerend vanochtend, hard doorgewerkt en de markt op gehold.
Als ik nou beloof dat ik morgen bijtijds zal eten, loopt u dan met een bochtje om mij heen?
Fijn.
Krijgt u als prijs een fotootje van Keesje.
Ik weet niet van wie Keesje is of wat hij daar zo voor de brug deed vanochtend vroeg, maar ik zou wel een tochtje met Keesje willen maken. Grachten af, witbiertje (met citroen graag, dank u) erbij en verder even niks. Zal ik morgen een briefje onder Keesjes ruitenwisser achterlaten of hij me rond 17.00 uur bij de Stadionkade wil komen ophalen?
21-4-2003
Ik zei toch dat Amelie niet zo'n snotterige vrouwenfilm was!
Ja, dat zeg jij altijd en dan zie ik toch een hele bult snotterende vrouwen.
Nou, zeg nou 's eerlijk dan: vond jij Amelie een snotterige vrouwenfilm?
Nee, Amelie is geen snotterige vrouwenfilm.
Amelie is een leuke film.
Ha!
20-4-2003
Weet u wat tankbanden zijn? Ik wist het niet maar ik weet het nu wel. Ze zijn van ijzer en ze houden je benzinetank zo'n beetje gezellig aan je auto verbonden. En omdat ze van ijzer zijn, kunnen ze roesten. (olé) En als ze kunnen roesten, dan kunnen ze ook best zomaar onder je auto vandaan kletteren.
rammelrammel-schaafschaaf-schuurschuur-klengbangbeng
Dat was op de heenweg naar opa & oma. Met pasen naar opa & oma is best een normale aktiviteit, maar de feestvreugde wordt aanzienlijk verhoogd door de verrassende geluiden vanonder je auto. Gelukkig heeft onze 16-dehands-poepbruine-rijdende-vuilnisbak vanalles aan boord dus ook een stukje touw en een schaar. Dus dat je zo'n tankband daarmee nog een heel eind vastgemaakt krijgt.
Bij opa & oma, zo'n 125 kilometer verderop, deden wij allerlei dingen die je met pasen hoort te doen. Veel eieren eten bijvoorbeeld. En verven. En een potje kaarten en een rondje door de tuin. Geen vuiltje aan de lucht.
Of we bleven eten.
Laten we dat nou niet doen, zei ik nog. Kind-II is nog niet helemaal zijn eigen kleine zelf (score: slechts 3 paaseitjes) en ik wil vanavond gewoon normaal naar huis en niet rond half 11 nog 's binnen komen zeilen. Was een goed besluit, zo bleek achteraf.
Op de terugweg, zette onze 16de-hands-poepbruine-rijdende-vuilnisbak namelijk een geheel ander deuntje op.
RAMMELDERAMMEL-SCHAAF-SCHUUUURRRRRR-KLAMPBAM-PATSBOEM-BENG!
Vanonder de auto op de vluchtstrook hoorde ik een Godverhierendaar, nou ligt dat ding wéér op de grond!
Dat ding zijnde een tankband. Het touwtje van de heenweg had de geest gegeven en nu was er niets meer over waar een eventueel nieuw touwtje aan vastgebonden kon worden. Wat nu te doen?
Oja! Wij waren verzekerd en als het goed was lag er een telefoonnummer van PechHulp in het dashboardkastje. Er lag vanalles in het dashboardkastje maar geen telefoonnummer van PechHulp. Gelukkig wist ik nog wel waar we verzekerd waren en bij 118 zat een doortastende dame.
Niet te geloven maar 20 minuten later lag er een meneer onder onze tankband. Nou nee, doorrijden met een nieuw touwtje was er niet bij. Voor je er erg in had lazerde die hele tank onder je auto vandaan en dan was je pas goed de sigaar, zei de meneer vanonder de auto.
En voor we nog een keer met onze ogen konden knipperen stond er zo'n heuse sleepwagen die onze 16de-hands-poepbruine-rijdende-vuilnisbak zonder pardon op zijn sleepgedeelte trok.
)
Kind-I en II bovenin de sleeptruck en wij er achteraan met doosjes geverfde eieren, tassen en jassen en allerhande anderssoortige troep die je in je auto gooit maar wat best veel blijkt als je het moet dragen.
In Kesteren kregen wij een andere auto. Een Ford Fiësta. (olé)
Een Ontzettend Schone, Van Alle Gemakken Voorziene Lichtgrijze Ford Fiësta. (olé) Wij staken wat af in die lichtgrijze glimmende mini-bolide. Geen lege pakjes sap, geen restjes dropveter, geen halve schelpen, geen speelgoedonderdeeltjes, geen stukjes zakdoek, geen boterhamkorsten, geen appelklokhuizen, geen boeken, geen knuffels en geen glimmende paaseipapiertjes. En de radio deed het ook zomaar.
We mogen hem tot en met dinsdag lenen, onze vervangende redder in nood. En ondertussen slepen zij van Kesteren onze 16de-hands-poepbruine-rijdende-vuilnisbak naar een Amsterdamse garage, alwaar zij, van die Amsterdamse garage dus, eens mogen uitleggen waarom zij twee doorgeroeste tankbanden over het hoofd hebben gezien tijdens de Grote Beurt van anderhalve maand geleden.
Al met al niet slecht geregeld, de PechHulp van onze nieuwe Apeldoornse vrienden. En ik beloof hierbij plechtig dat als onze 16de-hands-poepbruine-rijdende-vuilnisbak volgende week terugkomt met twee nieuwe tankbanden, dat ik hem dan liefdevol zal wassen, stofzuigen en waxen. Zodat-ie op zijn leeftijd nog best de concurrentie aankan met die kleine glimmende Fiësta.
Hatsjekidee!
Dat Kind-II weer wat is opgeknapt is fijn. Dat hij nog niet de oude is kunt u hierboven zien.
Oh, wacht even, de meesten hier weten niets van de verhouding tussen Kind-II en chocola.
Laat ik het zo zeggen: als er geen chocola bestond had hij het uitgevonden.
Dus een half opgegeten chocolade paashaasje is hier zo uniek, dat hij is vastgelegd en tentoongesteld.
Voila, een halve paashaas.
Volgend jaar met pasen halen wij dit plaatje nog eens terug en zuchten hoe is het mo-ge-lijk!
En rapen we de hele dag weer ouderwets paasei-papiertjes van de vloer.
Vanavond zag ik je in 't theater
Was leuk en grappig, best steengoed.
Maar nu ik door je boekje blader
Rijst hier de vraag wat ik straks moet.
"Lieve Odette", staat op het voorblad
"Bedankt voor de pret", zegt regel twee.
Maar over twintig jaar lees ik dit over
En heb geen clou, geen houvast, geen idee.
Dus nu ben ik zo vrij geweest
Er zelf maar iets aan toe te voegen.
Misschien ben je in bed wel een wild beest
Maar ik had heus, echt nimmer het genoegen.
Kees Torn, Inkijkexemplaar
ISBN: 90-388-7425-1
12 euro
Zoek: