[Previous entry: "Nieuwe Ring"] [Main Index] [Next entry: "Op de stoep"]

04/25/2003 Entry: "Balkonnetje"

In Maastricht zijn 5 balkons naar beneden gestort.

Toen ik nog studeerde had ik een vriendin die ook eens zo'n akkefietje bij de hand heeft gehad. Zij woonde niet in een net opgeleverd appartementencomplex zoals de onfortuinlijke Maastrichtenaren, maar in een gammel huis boven een pizzeria aan de overkant van het voetbalveldje. Ik woonde aan de andere kant van het voetbalveldje en in de winter, als de bomen kaal waren, konden we naar elkaar zwaaien.
Ze hing altijd de was te drogen op haar balkon. En toen ze op een dag met een wasmand vol natte kleren de deur naar haar balkon opende, stapte ze bijna van twee-hoog de diepte in.
Balkonnetje verdwenen.
Niemand iets van gemerkt.
Niemand wakker geworden van donderend geraas, geen pizzeria-medewerker onder de berg verrot hout. Gewoon, balkon weg.

Vlak nadat het balkon naar beneden was gestort, vierde de vriendin haar verjaardag. Op de deur naar het voormalig balkon had ze een groot stuk papier geplakt met de mededeling dat we niet naar het balkon konden. En dat we de deur ook maar niet open moesten doen. Wat iedereen natuurlijk wel deed, want zo vaak maak je dat niet mee, dat een heel balkon ineens verdwenen is.
Een goed verjaardagsverhaal.

Dat het in Maastricht niet om een rijp-voor-de-sloop huizenblok gaat, maar om een net opgeleverd appartementencomplex vind ik eng. Ik roep altijd dat het me zo fijn lijkt om in een nieuwbouwhuis te wonen omdat "alles het daar doet". Dat is dus niet waar.

De foto in de Volkskrant van het complex zonder balkons is om een of andere reden mooi om naar te kijken. Vooral door die man die op drie-hoog door zijn kamer loopt waarvan 1 muur weg is. We zien een boekenkast, een plant en een televisie op een televisiemeubel. Het geheel doet me denken aan mijn kindertekeningen van huizen met ingerichte kamers.
En ook een beetje aan een mini ground-zero natuurlijk.