|
24-4-2004
Tent Vraagstukje Okee, we waren om. Of eigenlijk was hij om, we gingen aan de tent. En we deden het gelijk behoorlijk ruig, we gingen die tent wel eens even via internet bestellen. Eerlijkheidshalve moet ik er even bij vermelden dat mijn zuster al helemaal naar Winterswijk was afgereisd om haar tent aan te schaffen en zodoende beschikte over genoeg live-ervaring. De tent die wij vanachter ons scherm hadden uitgezocht was een prima tent, zei mijn zuster. En ik geloof mijn zuster. Dus deze werd het: ![]() Na een week van gedraaf en geen rustig moment voor een internet-bestel-moment kroop ik gisteren achter de computer om De Daad te verrichten. Shit. Tent uitverkocht. Halsoverkop deed ik een vergelijkend warenonderzoekje onder de overblijvers, koos twee potentiële vervangers uit en nam voor de zekerheid maar even telefonisch contact op met Winterswijk. Deze twee waren tenslotte niet door mijn zusters beoordeling heengekomen. Ze wist niets van mijn twee nieuwelingen. De meneer met het charmante Herman Finkers-accent vertelde me dat mijn twee nieuwerds aanzienlijk kleiner waren dan mijn uitverkochte favoriet. Ik zuchtte hardop. Wat nu? Hoe graag wilt u die uitverkochte tent eigenlijk hebben? finkerde hij door de telefoon. Pardon? Hoe graag? Eh, moet ik iets raars doen? Ik heb er namelijk nog een paar liggen, ik kan er wel een voor u achterhouden. Joepie en Hoezee vanuit Amsterdam! Maar u kunt hem niet per internet bestellen nu, want volgens internet is ie uitverkocht. Oja. Dan maak ik het geld over en stuurt u hem op? Dat is nogal duur mevrouw, ik heb een ander voorstel. Vertel. Op zaterdag vijftien mei kunt u de tent ophalen tegenover het Shell-station op weg naar Amstelveen. Pardon? Onze chauffeur rijdt een keer in de zoveel tijd naar het westen en staat daar met zijn busje. U kunt de tent bij hem gaan kopen en de betaling met hem regelen. Dat lijkt me allemaal wel zo makkelijk. Dat leek mij ook dus ik schreef precies op ter hoogte van waar precies dat geheimzinnige busje zou staan en vanaf hoe laat de transactie zouden kunnen plaatsvinden. Opgetogen belde ik hem om het goede nieuws te vertellen. Zijn reaktie was niet zo enthousiast als ik had verwacht. Ja hallo zeg, is dat allemaal wel koosjer? Wie koopt er nou een tent langs de snelweg van een vaag busjesfiguur? En waarom moet dat op jouw verjaardag? Kan dat niet een andere keer? Wat een raar bedrijf zeg. Ik denk dan: ik ga mijn euri heus niet weggeven als ik daar niet een fijne tent voor in de plaats krijg, dus wat kan er misgaan? Ik ben er toch zelf bij? Jarig en wel ook nog! Dus ja. Zegt u het eens. Is dit raar? Laat me vooral even weten hoe het met uw wan- of vertrouwen ten opzichte tentbusjes-langs-snelwegen staat. Daar ben ik nieuwsgierig naar.
odette 07:54 PM [9]
23-4-2004
Sinas Kind-II en ik houden erg van fruit en van sinaasappels in het bijzonder. Vandaag zijn we een dagje met z'n tweeën thuis. We hebben allebei al drie sinaasappels op. Drie sinaasappels in vieren gesneden en met veel geluid en sap leeggeslubberd. Dat mocht ik vroeger toen ik klein was niet. Dat stond vies. Kind-II zal later als hij groot is, hoogstwaarschijnlijk zijn sinaasappels keurig pellen en sap- en geluidloos opeten.
odette 11:51 AM [6]
22-4-2004
Prachtig Behang We waren nummer acht en mochten komen kijken naar een huis in Oosthuizen. Oosthuizen is een klein dorp een flink eind verderop. Het huis lag aan een hofje en had een weiland als tuin. Met z'n tienen liepen we rond om te bekijken of we onszelf in het huis zagen wonen. De vriendelijke mevrouw van de woningbouwvereniging bleef in de woonkamer en stalde haar papierwinkel in de vensterbank uit. Het huis was lief. Het huis had een doorgeefluik tussen de kamer en de keuken. De keuken was zo klein dat er geen koelkast in kon staan. Die kon dan weer wel in de schuur in de tuin. Pardon: weiland. Beneden had de nieuwsgierige buuf ons al bijgepraat over de geschiedenis van het huis. Vijfenveertig jaar lang woonde er een mevrouw. Ze was een maand geleden naar het bejaardentehuis in het dorp gegaan. In die vijfenveertig jaar was er bijna niets aan het huis gebeurd. De plafonds waren van zachtboard, er zaten scheuren in voor- en achtergevel, de centrale verwarming was kapot en het schilderwerk was nodig aan vernieuwing toe. In een van de bovenkamertjes was ooit een plank tegen de muur bevestigd. Op de plek waar hij van de muur was getrokken kwam oud behang tevoorschijn. Oud kinderbehang. Wij keken naar het oude kinderbehang en bedachten dat we dit behang veel mooier vonden dan alle Disneytoestanden van tegenwoordig. En misschien had de mevrouw hier die vijfenveertig jaar helemaal niet alleen gewoond. Dit was vast behang van haar kinderen. Hoeveel zou ze er hebben gekregen? En zouden die nog in het dorp wonen? En wanneer is het mooie kinderbehang beplakt met de saaie streepjesstructuuur? Het huis werd door het kinderbehang steeds liever. Na een half uur zijn we naar de mevrouw van de woningbouwvereniging gegaan. Om haar te vertellen dat we het huis niet zouden nemen. Het huis was ons te klein voor vier. Dat kon de mevrouw zich goed voorstellen. Je kunt in Nederland tenslotte niet het hele jaar door in het weiland zitten, je moet ook ooit naar binnen. Vlak voordat we weggingen maakte ik nog snel foto's van het behang. Ik geloof dat de medehuizenbekijkers toen hebben besloten dat we volslagen krankjorem waren.
odette 07:54 PM [5]
21-4-2004
Joehoe Ja sorry, kan nu even niet. Ben niet weg, ben even elders. Er komt heus weer wat. Soon. U kunt zich vast voorbereiden op een foto van Prachtig Behang. (goeie cliffhanger, zou zij zeggen.)
odette 10:34 PM [8]
Zoek: |