[Previous entry: "Joehoe"] [Main Index] [Next entry: "Sinas"]

04/22/2004 Entry: "Prachtig Behang"

We waren nummer acht en mochten komen kijken naar een huis in Oosthuizen. Oosthuizen is een klein dorp een flink eind verderop. Het huis lag aan een hofje en had een weiland als tuin. Met z'n tienen liepen we rond om te bekijken of we onszelf in het huis zagen wonen. De vriendelijke mevrouw van de woningbouwvereniging bleef in de woonkamer en stalde haar papierwinkel in de vensterbank uit.

Het huis was lief. Het huis had een doorgeefluik tussen de kamer en de keuken. De keuken was zo klein dat er geen koelkast in kon staan. Die kon dan weer wel in de schuur in de tuin. Pardon: weiland.
Het huis had een heel eng trapje naar boven, een badkamertje waar de wastafel gemakshalve onder de douche was bevestigd en drie kleine kamertjes. Twee van die kamertjes keken uit over het weiland.

Beneden had de nieuwsgierige buuf ons al bijgepraat over de geschiedenis van het huis. Vijfenveertig jaar lang woonde er een mevrouw. Ze was een maand geleden naar het bejaardentehuis in het dorp gegaan. In die vijfenveertig jaar was er bijna niets aan het huis gebeurd. De plafonds waren van zachtboard, er zaten scheuren in voor- en achtergevel, de centrale verwarming was kapot en het schilderwerk was nodig aan vernieuwing toe.

In een van de bovenkamertjes was ooit een plank tegen de muur bevestigd. Op de plek waar hij van de muur was getrokken kwam oud behang tevoorschijn. Oud kinderbehang.
Hier Zo
De beloofde foto's.
Als je mij ziet denk je dat ik van functioneel en praktisch hou. Die uitstraling schijn ik te hebben. Niets is minder waar. Ik ben nogal romantisch. Ik hou van bloemetjes en bakjes met frutseltjes. Ik hou van oud servies, van Franse kommetjes, van aardewerk met stippen. Ik hou van oude gordijntjes, van grote eettafels, van Belgische landhuizen, Mexicaanse schaaltjes, Spaanse tapasbakjes en Engelse stoeltjes met vlinderbekleding. Ik hou van behang. Romantisch behang.

Wij keken naar het oude kinderbehang en bedachten dat we dit behang veel mooier vonden dan alle Disneytoestanden van tegenwoordig. En misschien had de mevrouw hier die vijfenveertig jaar helemaal niet alleen gewoond. Dit was vast behang van haar kinderen. Hoeveel zou ze er hebben gekregen? En zouden die nog in het dorp wonen? En wanneer is het mooie kinderbehang beplakt met de saaie streepjesstructuuur? Het huis werd door het kinderbehang steeds liever.

Na een half uur zijn we naar de mevrouw van de woningbouwvereniging gegaan. Om haar te vertellen dat we het huis niet zouden nemen. Het huis was ons te klein voor vier. Dat kon de mevrouw zich goed voorstellen. Je kunt in Nederland tenslotte niet het hele jaar door in het weiland zitten, je moet ook ooit naar binnen. Vlak voordat we weggingen maakte ik nog snel foto's van het behang. Ik geloof dat de medehuizenbekijkers toen hebben besloten dat we volslagen krankjorem waren.

Gepost door Irene @ 04/23/2004 09:36 PM CET

Rustig rustig, we gaan niet naar Oosthuizen;-) En wie zegt dat ik een stadsmensch ben hehe, ik heb al klompen hoor;-) Nou ja, je hoort het wel als wij ons in een ander weiland gaan settelen. Mooooh.

Gepost door odette @ 04/23/2004 12:13 AM CET

Oosthuizen??? Daar wil jij ook helemaal niet wonen, geloof me. Daar verkommert een stadsmens. Vrienden van mij woonden er een aantal jaren en wilden daar uiteindelijk weer weg. Mooi al dat weiland. Maar toch...

Gepost door Verbal Jam @ 04/22/2004 11:14 PM CET

Ik kan me er verschrikkelijk veel bij voorstellen. Jammer dat het te klein was.

Gepost door Micheline @ 04/22/2004 10:18 PM CET