Niks aan

Waarschijnlijk volgt hier een zeer slecht geschreven stukje tekst maar ik ben te moe om A) na te denken over wat en hoe en B) om dat dikke Jan Renkema-boek uberhaupt uit de kast te trekken.

Na een week van zorg en zorgen richting grieperig Kind-I is nu Kind-II aan de beurt. En zoals alles in zijn bijna-5-jarige-mini-leven doet hij ook dit vol overgave. Ziek zijn.
Koorts, koortsstuipen, nachtmerries, ijlen en afvallen als een kleine wilde.
Ik vind er allemaal niks aan en ik zit regelmatig behoorlijk in de piepzak. Het is niet leuk om naar te kijken, het is niet leuk om af te wachten tot het over gaat. En ook al zitten wij sinds onze ouder-carriere vol met Verstandige Tips en Gezondheidswetenswaardigheden, het went nooit. Een doodziek kind. Waarschijnlijk heeft de berichtgeving rond hersenvliesontsteking, enge virussen en in-entingsprogramma's hier iets mee te maken.

Mijn ouders zeggen dat ik vroeger gewoon ziek was. En ook wel eens heel erg ziek. Met heel erg hoge koorts. Ik heb de bof, waterpokken, mazelen, rode hond en zelfs tyfus gehad. Ook zij hebben zich erge zorgen gemaakt maar daar staat tegenover dat alle kinderen in hun vriendenkring de bof, waterpokken, mazelen en rode hond kregen. Het was niet leuk maar het hoorde er zo'n beetje bij. Bovendien hadden zij Dr. Spock.

Tegenwoordig is er de beruchte hersenvliesontsteking. Daar gaan kinderen aan dood en ook nog eens in een niet voor te stellen tempo. De eerste vraag van de dienstdoende arts gisterenavond was dan ook Heeft-ie vlekjes? Kunt u zijn hoofd buigen of zijn benen optillen? Is hij nog aanspreekbaar?
Hij was in zoverre aanspreekbaar dat hij de been-gymnastiek zonder wakker te worden onderging, dus dat we maar snel langs moesten komen.
Geen hersenvliesontsteking maar een ernstige griep, was het dokters-oordeel. En doen wat mijn ouders vroeger ook bij mij deden: veel drinken, koorts in de gaten houden, veel slapen en terug over 2 dagen.

Onze kinderen hebben hun inentingen gehad. Ook tegen een van de hersenvliesontstekings-varianten. Maar het blijft verdomd moeilijk om jouw hoofd koel te houden als dat van hem bijna explodeert van de hitte. 41,3 graden koorts is het officiele getal waarbij je je kind in een deken mag wikkelen en naar de EHBO mag verplaatsen, hoorde ik gisteren. Maar als hij ligt te schokken, met z'n ogen rolt en nergens meer op reageert, mag je eerder. Dus gisteren wij waren geen overbezorgde ouders die bij ieder wissewasje in de spreekkamer van de dokter zitten. Met hersenvliesontsteking nemen wij geen enkel risico mevrouw, meneer. Dat is fijn meneer dokter, want wij zijn behoorlijk geschrokken.

Ik ga nog 's een bekertje sap voor de zieke maken.
Veel drinken, zegt Dr. Spock, zegt mijn vader en zegt de dokter. Wat dat betreft is er niets veranderd. Maar gelukkig hoeft Kind-II alles niet onder een dikke deken uit te zweten. Want dat dat heel erg naar was, kan ik me van vroeger nog goed herinneren.

Wie schrijft

Nou, ik heb hem hoor. De Schrijfbijbel van Jan Renkema. Eigenlijk heet het boek Schrijfwijzer maar achterop staat aangekondigd dat het boek 'Het meest geraadpleegde taalorakel van Nederland' is.
Helemaal geen overbodige luxe om vanalles te weten over Leesgemak, Begrijpelijkheid, Tangconstructies, Smurfsyndromen, De Informatiearmoede van neutrale woorden, Foute beknopte bijzinnen, Scheidbare werkwoorden, Leestekensregels, De vijftien functies van het liggend streepje, Tussen bijzinnen, Als of dan, Grammaticaal of biologisch geslacht, Die of dat, Germanismen, Anglicismen en Barbarismen, Personificaties, Disambigueren, Toon, inhoud en tekstdoel, Hilarische zinsbouw, Leenvertalingen, Omdat en want, Omdat en doordat, Ontkenningen, Samengestelde plaatsnamen, Vaste woordcombinaties, Werkwoordelijke uitdrukkingen, De Tussen-n, Bezitsapostrof bij uitspraakproblemen en Ironie of woordspeling.

En dat bovengenoemde woorden niet met een hoofdletter mogen worden geschreven, weet ik best wel. Dat zijn Spellingsnoodsprongen. Of gebrek aan kennis.

Jan Renkema, Schrijfwijzer
ISBN: 90-12-09023-7
29,95 euro

Amstel-10

Haan

Deze maandagochtend zat ik met Kind-II in de tram, zo rond een uur of 8. We zaten voorin op die bankjes die haaks op de andere bankjes staan. Dat vindt Kind-II om onbegrijpelijke reden leuk. Schuinzitten. We tuften nog maar net vanaf de opstaphalte weg toen een verlegen meisje naar de trambestuurster liep. Omdat wij voorin zaten konden wij horen wat ze tegen de trambestuurster zei:

Mevrouw?
Jaha?
Er zit een kip in de tram.

De trambestuurster reageerde op z'n Amsterdams:
Ja sjeg, neem je zuster in de maling!

Wij draaiden ons om richting gangpad en jawel, daar liep een kip. Of eigenlijk was het een dikke vette gekleurde haan. De haan pruttelde rustig door de tram alsof hij op zijn favoriete erf zijn ochtendronde deed.
De trambestuurster had inmiddels ook in de gaten dat noch haar zuster noch zijzelf in de maling werd genomen en zuchtte diep.

Godsamme, is er weer 1 de tram in gesneakt.

Blijkbaar was het niet de eerste keer. Bij navraag bleek dat vlakbij de remise een man woont met nogal wat pluimvee. De trambestuurders controleren iedere nieuwe werkdag de tram op verdwaalde kippen en hanen. Maar deze was er tussendoor geglipt.





Kind-II sprong enthousiast op en neer. Een haan! Een haan in de tram!
De trambestuurster begon druk te bellen met de centrale.

Jahoor, het is weer zover. Er sjit een haan in lijn 24. Kan iemand hem effe komen vangen?

Ze vertelde dat het pluimvee zich niet zomaar laat vangen dus dat ze daar versterking bij nodig had. Bovendien, waar moet je met zo'n haan heen dan?

Bij iedere halte bewaakten we de deuren.
De trambestuurster schalde door de tram waar sjit-ie nu?
En dan hield ze de deur dicht waar de haan zich op dat moment met z'n gekleurde lijf in de buurt bevond. Was nog een heel gedoe, maar iedereen was zeer cooperatief in de weer. Alle nieuwe passagiers schoten in de lach of keken op z'n minst erg verbaasd. Een haan in de tram. Op maandagochtend.

Ja, ik kan hem toch kwalijk de deur uit laten, zei de trambestuurster.
Dan wordt-ie binnen 3 minuten overreeje.

Jammergenoeg moesten Kind-II en ik er vrij snel uit. We hadden het tafereel nog wel wat langer willen volgen. Op het schoolplein rende Kind-II als een razende reporter rond om iedereen op de hoogte te brengen van onze haan. Ook de juf werd in geuren en kleuren bijgepraat.

Vanmiddag haalde ik Kind-II op van school en we stapten weer in lijn 24. Toch 's vragen hoe het met die haan was afgelopen. De nieuwe trambestuurder vertelde dat de haan gevangen is door de monteur van de remise. Dat deed-ie vaker. Was nog niet zo makkelijk ook.
Of de haan weer bij zijn vrienden was, vroeg Kind-II. Ja hoor, de haan zal wel weer vrolijk op zijn eigen grond rondpruttelen. Morgen toch wat beter opletten. Want het was voor de passagiers wel erg vermakelijk, maar niet zo fijn voor de bestuurders.
Maar ja, 1 enkele haan lijkt mij nog altijd rustiger dan een clubje voetbalvandalen of een schoolklas op excursie. En de gebruikelijke maandagochtend-blues was ook zo verdwenen.

Amstel-9

Zondagmiddag V




Het ziet er wat lawaaierig uit. En eigenlijk is het dat ook. Maar het kan de pret nooit drukken. De Geitenboerderij in het Amsterdamse Bos blijft een goeie plek om de zondagmiddag door te brengen.

Vandaag waren er de eerste hempjes en korte broeken, mensen luchtten hun tenten op een veldje verderop, en natuurlijk waren er ook geiten.
Bij het hek werden we gewaarschuwd. Of eigenlijk vriendelijk verzocht geen vervelende ziektes mee te nemen.
Kind-I had nog wel wat koorts en het snot bengelde uit z'n neus, maar hij heeft geen vogelpest.
Voor de keelpijn waren er biologische ijsjes. En voor ons een biologische koffie verkeerd. Het zag er allemaal reuze gezond uit, dus morgen is hoop ik het gesnot en gekoorts voorbij. Kunnen we tenminste fatsoenlijk een nieuwe werk-en schoolweek in. De laatste, voor de vakantie.
Phew.