12-4-2003
Vanochtend was ik al vroeg in het Azalea-Paleis op de Albert Cuyp. Om te vragen of het al mocht, van de hortensia.
Twee weken geleden was ik ook al in het Azalea-Paleis om een hortensia te kopen. Dat kon ik wel doen, zei de meneer met een deuk in zijn voorhoofd, maar dan alleen als ik van plan was hem lekker snel dood te laten vriezen. Dus dat ik maar even moest wachten. Dat was wel jammer want er stonden joekels van hortensia's vrolijk te bloeien en bovendien waren ze ook nog blauw. Ik wilde een blauwe hortensia. Omdat blauwe hortensia's de meest romantische bloemen zijn die ik ken.
Vandaag vroeg ik dus weer of ik al een hortensia buiten kon zetten. Dat mocht wel, zei de dikke meneer met het grappige hoofd. Helemaal honderd procent kon hij het in leven houden van de plant ook niet garanderen omdat je van het Hollandse weer niks zinnigs kon zeggen, maar op een beschut balkonnetje kon ik de gok wel wagen.
De halve winkel bemoeide zich tegen mijn hortensia-aanschaf aan. Dat ik de pot met bubbeltjesfolie moest bekleden zodat hij ook in de winter op het balkon kon wonen. En een andere mevrouw wist te vertellen dat dit soort van de kouwe grond was getrokken (?) en wel tegen een stootje kon. Weer een andere mevrouw zei dat ze bij het tuincentrum veel mooiere hortensia's hadden.
Maar ik koop al sinds jaar en dag mijn planten bij het Azalea-Paleis. Omdat ze daar aardig en grappig zijn. En omdat het in mijn oude buurt is en ik nog steeds heel veel boodschappen van de Cuyp naar Zuid versleep. Dus die hortensia zou niet van het tuincentrum komen. Sommige tradities moeten in ere worden gehouden.
Het Azalea-Paleis had vandaag geen blauwe hortensia's. Wel roze. Dilemma, wat nu te doen. Weer een keer terug voor een blauwe of de roze versie ook een portie romantiek toedichten. Het werd het laatste. Een enorme roze hortensia, samen met wat kleine plantjes en een zakje potgrond zwaaide ik op de toonbank. Opeens herinnerde ik me een of ander vaag verhaal over spijkers in de grond en dat roze hortensia's dan blauw werden. Van de roest.
Ik vroeg aan de meneer met de deuk in zijn voorhoofd of dat waar was. Dat was waar, maar met 1 spijker kwam je er niet. In een grote pot moest dan al gauw een bakje spijkers. Dat leek me dan weer niet zo romantisch.
Maar hij had wel iets. Hij gaf me een doosje.
Hortensia Blauw verhoogt de zuurgraad van de grond. De blauwkleuring is een natuurlijke reaktie van het planthormoon op de verhoging van de zuurgraad. Als de plant niet beschikt over het juiste hormoon of de zuurgraad van de grond is te laag, dan kan het effekt van de blauwkleuring minder zijn.
Da's nou ook wat. Eigenlijk vind ik het niks, je planten verven. En ik weet ook niet of mijn zak potgrond de juiste zuurgraad heeft.
En terwijl ik met mijn roze hortensia, kleine plantjes, zak potgrond, kilo peren, 3 artisjokken, tros bananen en eerder aangeschafte verse biblioteekboeken door de Cuyp-massa laveerde, bedacht ik me dat ik ook helemaal niet wist dat planten hormonen hebben.
Laat staan dat ik kan zien of mijn roze hortensia over het juiste plantenhormoon beschikt.
Volgende week zal ik een blauw broertje voor het roze zusje kopen. Maar dan hoop ik wel dat ze hun hormonen een beetje in bedwang kunnen houden.
11-4-2003
Ik weet niet hoe het u vergaat bij het lezen van de krant, maar mij bekruipt steeds meer het gevoel dat ik een blaadje van de Plaatselijke Lolbroeken Vereniging in handen heb gekregen.
Ik bedoel, wat moet je er allemaal mee:
- Bos boos, Balkenende verdrietig
- Beeld Pim onthoofd door een schipper die iets van een vering is vergeten te verlagen (zoiets verzin je toch niet?)
- De zweetvoetenman is veroordeeld tot een boete van 250 euro. (jaja, er waart een zweetvoetenman door Nederland!)
- Twee hardlopers hebben een baby gemaakt die volgens de genetische verwachtingen een turbobaby zal worden. (stiekem hoop ik natuurlijk dat deze baby als groot mens kapper of administratief medewerker wordt)
- De kunstenaar Koen Vanmechelen vindt kippen zo belangrijk voor de wereld dat hij bij wijze van projekt zoveel mogelijk verschillende soorten kippen kruist. Doel: een kosmopolitisch kuiken.
Gelukkig las ik als laatste stukje krant de column van Martin Bril over de binnenvaart. Martin Bril is volgens mij de allerbedaardste man van Nederland.
Voor nu: naar buiten. Waar de vogeltjes fluiten en de lucht net weer wat blauw laat zien. Misschien kan ik bij de Praxis wat geimpregneerde tuintegels scoren, dat is het doel in elk geval. Maar eigenlijk is het doel een stukje over een geimpregneerde tuintegel te kunnen schrijven.
Op z'n Martin Brils.
9-4-2003
Gisteren had ik ruzie in de Albert Heijn. Het onderwerp van de ruzie was te banaal voor woorden, maar ik zal u het geheel niet onthouden. Want wie weet krijgt u binnenkort ook ruzie in de Albert Heijn over hetzelfde onderwerp en dan weet u vast hoe de regels in elkaar steken. Want er bestaat echt en heus zoiets als Albert Heijn-etiquette.
De situatie:
Aan de kassa. Persoon A voor mij aan het afrekenen. Dus dat ik dan een wat beschaafde afstand tot het pin-apparaat bewaar. Want ik wil helemaal niet weten wat de pincode van Jan en Alleman is. Mijn boodschappen had ik al op de band gelegd, dus ik stond min of meer te wachten totdat de pin-transactie van persoon A voltooid was.
Achter mij een Mevrouw B die met haar wagentje hinderlijk tegen mijn kuiten stond te hengsten. Ze wilde dat ik opschoof. Wat ik dus niet deed vanwege die beschaafde afstand. Persoon B legde ook vast wat van haar boodschappen op de overgebleven ruimte van de band.
*hengst* *hengst*
Gelukkig ben ik niet erg klein dus dat wagentje hield ik wel tegen met mijn 1.80 en brede rug.
Mijn boodschappen waren aan de beurt en zoefden langs het scan-ding. Ik schoof een stukje op zodat ik voor het pin-apparaat terechtkwam en het gehengst van Persoon B mij niet meer hinderde. Bij het bij elkaar rapen van mijn boodschappen trof ik ineens een mij onbekend pak melk, 2 potten appelmoes en een broccoli aan.
Die zijn niet van mij, zei ik tegen de cassiere.
Die zijn van de mevrouw achter mij.
De cassiere begon de zaak bon-wise te herstellen en toen begon ook gelijk de ruzie.
Persoon B vond dat dit alles mijn schuld was. In hoeverre je uberhaupt van iets als schuld kunt spreken als je wat boodschappen van een ander tussen je eigen hoopje aantreft, was me al een raadsel.
Vervolgens kreeg ik Balkjes-College.
Persoon B wist namelijk te melden dat de persoon die zijn boodschappen als eerste op de band heeft gelegd verantwoordelijk (ver-ant-woorde-lijk, let op!) is voor het op juiste wijze hanteren van Het Balkje. Zodat het duidelijk is van wie welke boodschappen zijn. En de boel niet in de war raakt. Zoals nu. Ik had Het Balkje tussen mijn en haar boodschappen moeten leggen. Zo zo.
Ik dacht eerst nog aan een geval van Bizar-Gevoel-Voor-Humor, maar niks, ze was bloedserieus en hartstikke kwaad. De cassiere en ik keken elkaar wat verwilderd aan en daarna gaf de cassiere haar lezing van correct Balkjes-gebruik. Zij vond dat als je je boodschappen op de band legde, je zelf even Het Balkje tussen je voorgangers zooi en die van jouzelf moest leggen. En dat je dus niet ver-ant-woorde-lijk bent voor je achterganger. Dat die zelf weer op moet letten dat Het Balkje tussen de boodschappen ligt.
Persoon B vond dit niet goed. Ze had het namelijk zelf ooit eens gevraagd in een Albert Heijn, omdat ze er altijd zo van in de war raakte (*zucht*) en toen was haar verteld dat de voorganger ver-ant-woorde-lijk was en niet de achterganger. En dat ze het nu altijd zo deed en dat ik (ik!) het verkeerd deed en dat dit dus (nogmaals!) mijn schuld was.
Mijn praktische logica dat ik niet wist hoe het in elkaar zat, maar dat iedereen even kan kijken of er iets mis gaat me wel voorkomend boodschappen-gedrag leek, deed niet ter zake.
Zo hoort het niet.
U moet het zich anders aanleren.
Ja zeg! Krijg nou de vinketering zeg! Ik maak zelf wel uit hoe ik m'n boodschappen op een band leg en ik leer he-le-maal NIKS in opdracht van een wildvreemde tuthola in een Albert Heijn-rij. Bent u nou helemaal gek geworden! U kunt toch gewoon zien dat Het Balkje ontbreekt en het er zelf even tussen leggen? Big Deal! En bovendien heb ik nog nooit gehoord van een Albert Heijn Reglement, behalve dan dat je niet met een winkelwagentje tegen iemands kuiten gaat staan hengsten, maar dat dat wat mij betreft ook onder het kopje Algemeen Behoorlijk Gedrag viel. Dussss, dat ze op kon vliegen met haar Balkjes-College en dat ik nu wegging.
Ziezo.
Bij het prikbord hoorde ik haar nog verontwaardigd kissebissen met de cassiere over het correct gebruik van Het Balkje. Arme cassiere.
Maar dat u het even weet.
Je moet dus letten op je voorganger, niet op je achterganger. Maar voor de zekerheid lijkt het me wel zo handig als u uw ogen gewoon even open houdt. Want voor je het weet kom je met een halve haan en de verkeerde deodorant thuis.
8-4-2003
Kind-I heeft van opa K. een radiootje gekregen.
Ik verwijs u graag naar eerder genoemd Lijstje.
Punt-2.
Moe, moe, moe.
(overigens staat het radiootje onder constant toezicht. De beambte is van het balkon geplukt. Hij houdt erg van muziek, vandaar.)
7-4-2003
Vanmiddag liep ik met mijn digi in de aanslag over de Amstelbrug. Natuurlijk had u allang een nieuwe Amstel-foto tegoed. Die heb ik vanmiddag ook gemaakt. Maar ik kan hem helaas niet laten zien.
Wel allerlei bruggen, fietsers, lampen, tramlijnen, hekjes, auto's, water en een strakblauwe lucht met witte babywolkjes.
Maar niet samen in 1 foto. Da's nou jammer.
Wat ik wel op mijn computerscherm zie is iets zeer artistiekerigs. Leuke repeterende hokjes alsof je naar een verkeerd afgestelde televisie zit te kijken.
Een deel van de foto's is normaal overgekomen en het andere deel is dit. En soms zijn ze gewoon helemaal weg. Als iemand mij kan vertellen hoe dit zo is gekomen, dan zou ik dat zeer waarderen. Want ik hou niet zo van camera's die uit zichzelf artistiekerig gaan doen.
6-4-2003
Ik loop meestal een beetje achter met boeken. Hypes rond Ronald Giphart, Liever Verliefdheden en verfilmingen zinken bij mij pas later. Dus dat ik waarschijnlijk pas deze zomervakantie Ik hou van jou ga meenemen.
Het enige boek dat ik onmiddellijk en wel nu heb besteld was Annejet van der Zijls Anna maar dat kwam omdat ik alles wil lezen over Annie M.G. Dus dat telt niet.
Namen van auteurs blijven altijd wel zo'n beetje in mijn hoofd hangen. Samen met allerlei andere nutteloze informatie die ik te pas en te onpas kan ophoesten. Dat is handig als je met je neus voor een rek bibliotheekboeken staat en niets van het gebodene je iets zegt.
Wacht.
Kees van Beijnum.
Waar was-die ook alweer van? Oh ja, Katja Schuurman. Totaal de verkeerde link natuurlijk maar wel genoeg om het boek Dichter op de Zeedijk af te laten stempelen.
Ik lees Dichter nu iedere dag in bed en ik ben blij dat Katja me op zijn spoor heeft gezet. Ik vind het namelijk een prachtig boek.
Xandra Schutte heeft het allemaal prima uiteengezet in haar recensie. Recensies schrijven kan ik niet dus ik verwijs u graag naar haar.
Ik vroeg me alleen vanaf bladzijde 10 af of dit boek al verfilmd is.
En zonee, waarom niet?
Zoek: